« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 21)

« تنها ماشینِ صفت‌ شناس بشر؟ » 

« تنها ماشین صفت‌شناسِ » ساخت بشر، « دستگاهِ دروغ‌سنج » است.

با ساخت این ماشین توسط « دروغگوترین و جنایتکارترین دولت‌ها »، ثابت شد که: 

                اولاً: « همة افراد بشر »، « راست و دروغ را تشخیص می‌دهند »، 

                ثانیاً: « صداقت، محبوب همگان » حتی « دروغگوترین افراد » است. 

                ثالثاً: « دروغ » آنقدر « بد » است که دروغگویان « بیش » از سایرین از آن « نفرت » دارند. 

                رابعاً: « همة مردم » از یکدیگر « توقّع صداقت » دارند حتی اگر خودشان دروغگو باشند.

                خامساً: « دروغ »،« شایعترین » و « منفورترین بیماریِ اخلاقی » برای افراد بشر است. 

به همین خاطر غالب مردم با شنیدن هر خبر مهمی، از گوینده می‌پرسند: « جدّاً راست می‌گی؟ »

لذا وقتی هُدهُد، ادّعا کرد که در یَمَن، مردمی خورشيد می‌پرستند، حضرت سلیمان علیه السلام فرمود: 

قالَ: سَنَنْظُرُ أَ صَدَقْتَ؟ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْكاذِبينَ؟ (نمل/27) {‏باید ببینیم آيا راست گفتى يا از دروغگويانى.}

البته « صدق و راستی » با « صواب و درستی » فرق دارد. زیرا همة کودکان « راستگو » به دنیا می‌آیند اما (تا قانون علّیت را نفهمند،) « برخی از سخنان صادقانة آنها »،« نادرست » است. زیرا « صدق » در « راستایِ عقل و فِطرت و قلب بودن و مطابقت با درون » اما « صواب، مطابقت با ‌بیرون » است.

منافقین به رسول أکرم صلی الله علیه و آله گفتند: ما تأئید مى‏کنيم كه تو رسول خدايى: قالُوا: نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللَّهِ ... اما خداوند می‌فرماید: آنها دروغ می‌گویند: وَ اللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنافِقينَ لَكاذِبُونَ (منافقون/1) پس منافق، وقتی حرفی را « درست » می‌گوید، قطعاً « راست » و « باور قلبیش » را نمی‌گوید.

از منظر قرآن، آنها که تعالیم الهی و رهبر منصوب الهی را بپذیرند و ریزش نکنند و با مال و جان برای استقرار ارزشهای الهی بکوشند آنها صادقند: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ آمَنُوا: 1ـ بِاللَّهِ، 2ـ وَ رَسُولِهِ، 

3ـ ثُمَّ لَمْ يَرْتابُوا وَ جاهَدُوا: 4ـ بِأَمْوالِهِمْ، 5ـ وَ أَنْفُسِهِمْ في‏ سَبيلِ اللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ (حجرات/15)

از نظر رسول اكرم صلى‏ الله‏ عليه ‏و ‏آله راستگوئی و أمانتداری از کثرت نماز، روزه، حجّ، نیکی و ذکر شبانه مهمتر است. 

« صداقت » آنقدر مهم است که « همة فتنه‌ها » برای تفکیک و غربال افرادِ صادق از دروغگویانند:

أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ؟ (2)

.... فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذينَ صَدَقُوا وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبينَ. (عنکبوت/3)

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 35)

« شب »،« مدرسة خودسازی » است باید « قدر » آن را بدانیم.

« شب » زمانِ « ناپیدائی » و « حضور نامحسوس » و « أسرارآمیزی » است که خداوند حکیم بعد از « روز » ـ که زمانِ « پیدائی و ظهور » است ـ برای « آرامش یافتنِ انسان » قرار می‌دهد:

وَ جَعَلَ اللَّيْلَ سَكَناً (أنعام/96) أَنَّا جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فيهِ ... (نمل/86)(يونس/67)(غافر/61)

خداوند « جهان و جهانیان » را در شب با پرده‌ای از تاریکی « می‌پوشاند »، در نتیجه ما « آنها » را « نمی‌بینیم » آنها نیز ما را « نمی‌بینند » لذا در « شب » نه تنها امکان « ریاکاری » نیست، بلکه چون « توجّه » ما به چیزی « منحرف » نمی‌شود، پس بهترین زمان برای « خودسازی مُخلصانه » است.

« پوشانندگی شب » آن قدر « آیت مهمی » است که خداوند به آن « قسم » یاد می‌کند:

وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‏ (لیل/1) وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها (شمس/4) وَ اللَّيْلِ وَ ما وَسَقَ (انشقاق/17)

و خداوند حکیم « شب » و « زن و شوهر » و « تقوا » را برای بشر « لباس » قرار داده تا با آنها از یکسو « عیوبِ » انسان پنهان بماند و از سوی دیگر عاملِ « زینت » و « تشخّص » انسان باشند: 

وَ جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِباساً (نبأ/10) هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ (بقره/187) وَ لِباسُ التَّقْوى‏ (أعراف/26)

خداوند « مؤمنین » را « بازخواست » می‌کند که چرا در شب « تعقّل » خود را « فعّال » نمی‌کنند: 

وَ بِاللَّيْلِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ؟ (صافات/138)

و « فرمان » خداوند به « مؤمنین » اینست که در « شب » با این « امور »،« خودسازی » کنید: 

1ـ قُمِ اللَّيْلَ إِلاَّ قَليلاً (مزمل/2)    2ـ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ (إنسان/26) 

3ـ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ (طور/49)(ق/40) وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ (طه/130)

4ـ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ عَسى‏ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً (إسراء/79)

لذا « خوبان » از منظر قرآن « شب‌ها کم می‌خوابند » و « شب‌ها نیز انفاق می‌کنند »:

كانُوا قَليلاً مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ (ذاريات/17) الَّذينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ (بقره/274)

« شب » قطعاٌ از « آلاء الهی » و زمان « معراجِ » حضرتِ رسول أکرم » صلی الله علیه و آله است:

سُبْحانَ الَّذي أَسْرى‏ بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى ... (إسراء/1)

پس اگر « قدرِ شب » را بدانیم می‌تواند « لیله القدرِ » ما و از « هزار ماه » برایمان « بهتر » باشد.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 53)

شکوه و عظمتِ « ضیافتِ » ماهِ مبارکِ « رمضان » در چیست؟

در « ماه مبارک رمضان » حوادثِ مهمی رخ داده که به فرمودة قرآن « نزولِ قرآن » مهمترین آنهاست:

شَهْرُ رَمَضانَ الَّذي: أُنْزِلَ فيهِ الْقُرْآنُ .... (بقره/185)

« قرآن »،« کلامِ قطعی خالقِ » جهان و همة مخلوقات و مجموعه­ای « جامع و تمام و کامل » برای « قرائت شدن » است که خداوند « قبل از ورودِ انسان به دنیا » آن را « بالقوه » به او « تعلیم » نمود:

الرَّحْمنُ (1) عَلَّمَ الْقُرْآنَ (2) خَلَقَ الْإِنْسانَ (رحمن/3)

با « بعثت خاتم الأنبیاء » صلی الله علیه و آله بشر به « بلوغ » رسید و در « ضیافتِ ماه مبارک رمضان » بشر با« نزولِ قرآن » به عنوان « الذّکر » موردِ « یادآوری » قرار گرفت تا آن را از خود « ظاهر » کند:

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الـذِّكْـــرَ .... (حجر/9)

 پس بشر در « ضیافتِ با شکوه رمضان » لایق شد « قرآن بالقوة » خود را با « الذّکر » به یاد آورد و با « فعّال » کردنِ « تفکر و تعقل و بصیرتِ » خود آن را عاقلانه و مؤمنانه و آگاهانه « قرائت » کند تا « اندیشه و نگاهی حیاتبخش » در « جوارحِ » او « جاري » شود و او را به « حیاتِ طیّبه » برساند.

لذا خداوند به هر انسانِ عاقل و خواهانِ « سلامتِ همه‌جانبه و سعادت جاودانه »« فرمان » می‌دهد:

فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ ... فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنْهُ (مزمل/20)(هر قدر می‌توانید قرآن را قرائت کنید.) 

« قرائتِ قرآن » (ترازکردن باورهای قلبی خود با قرآنِ صامت) برای زندگی انسان چه « ضرورتی » دارد؟

خداوند می‌فرماید: « اولین خاصیّتِ » قرآن، « مقصدنما و موقعیت‌یاب بودنِ » آن برای همگان است:

شَهْرُ رَمَضانَ الَّذي: أُنْزِلَ فيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ ... (بقره/185)

و « دومین خاصیّتِ » قرآن، « روشن‌کننده بودنِ حدودِ مجاز راه زندگیِ سالم » (برای مؤمنین) است:

شَهْرُ رَمَضانَ الَّذي: أُنْزِلَ فيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى‏ ... (بقره/185)(نمل/2)

و « سومین خاصیّتِ » قرآن اینست که « تفکیک‌کنندة حق و باطل و خیر و شر » (برای متّقین) است:

شَهْرُ رَمَضانَ الَّذي: أُنْزِلَ فيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى‏ وَ الْفُرْقانِ ... (بقره/185)(أنفال/29)

خدایا؛ در این ضیافت با شکوه به ما توفیقِ « قرائتِ » قرآن را عطا کن تا حقّ و باطل را در هر زمینه‌ای از 

زندگی درست بفهمیم و فقط « حقّ » را بخواهیم و « خیر » را بجوئیم تا لایقِ « ظهور همة حقّ » شویم.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 67)

تنها « شرطِ » دستیابی به « علمِ الهی » چیست؟

از ویژگیهای ممتاز انسان، « کنجکاویِ روزافزون » و « تشنة علم و دانستن » است، لذا غالب افراد در ملاقات با یکدیگر می‌پرسند: « چه خبر؟ » و « بخشِ أخبار »،« پُر مخاطب‌ترین » بخشِ رسانه‌هاست. 

اما خداوند دستور می‌دهد که « علم حقیقی » را از « خودِ من » که « زمامدار جهانیانم » بخواهید:

... وَ قُلْ: رَبِّ؛ زِدْنـي‏ عِلْماً (طه/114)(... و دائما بگو: خدایا؛ دانشم را زیاد کن.)

« خداوند چه چیزهائی را ـ قبلاً ـ آموزش داده است؟ »

1ـ « آنچه را انسان برای زندگیش لازم دارد »: عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَـا لَمْ يَعْلَمْ (علق/5) 

2ـ « علمِ زِره‌بافی »: وَ عَلَّمْناهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ ... (أنبیاء/80)

(و به داود فن زره‌سازى را آموختيم تا شما را از آسیب‌های جنگتان حفظ كند ...)

3ـ « زبانِ پرندگان »: ... قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَ أُوتينا مِنْ كُلِّ شَيْ‏ءٍ ... (نمل/16)

(و سليمان از داوود إرث بُرد و گفت: مردم به ما زبان پرندگان تعليم و از هر چيزى به ما داده شده است ...)

4ـ « دانشِ فراوان »: ... وَ إِنَّهُ لَذُو عِلْمٍ لِما عَلَّمْناهُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ (یوسف/68)

(... و همانا یعقوب از بركت آنچه به او آموخته بوديم داراى دانشِ فراوانی بود اما بيشتر مردم نمى‏دانند.)

5ـ « علومِ خاص »: ... عَبْداً مِنْ عِبادِنا آتَيْناهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً (کهف/65)

(تا بنده‏اى از بندگان ما را يافتند كه از نزدِ خود به او رحمتى عطا كرده و از نزد خود به او علم آموخته بوديم.)

« خداوند چه چیزهائی را ـ هر لحظه ـ آموزش می‌دهد؟ »

1ـ « علمِ تأویل و تعبیرِ خواب »: ... وَ يُعَلِّمُكَ مِنْ تَأْويلِ الْأَحاديثِ ... (یوسف/6)

2ـ « کتاب‌هایِ آسمانی و حکمت »: وَ يُعَلِّمُهُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجيلَ (آل‌عمران/48)

3ـ « دانشی که شما به آنها توجّه نمی‌کردید »: ... وَ يُعَلِّمُكُمْ مـا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَـمُونَ (بقره/151)

« شـــرطِ برخورداری از تعلیم الهی چیست؟ »

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا ... وَ اتَّقُــوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُـكُمُ اللَّهُ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‏ءٍ عَليمٌ (بقره/282)

اى أهل ايمان؛ ... تقوای الهی پيشه کنید که خداوند به شما دانش مى‏دهد زیرا خدا به هر چيزى داناست‏.

خدایا؛ در داشتن تقوا و رعایت حدودِ حقّ یاریمان فرما تا لایق علم حکیمانه‌ات شویم و در ظلمات نمانیم. »

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 75)

« ‌موریانه‌هائی » که « شخصیتِ » مردم را « می‌جوند » و آنها را « ‌ناتراز » می‌کنند.

همه أقوام بشر با « افسانه‌هائی » دائما سرگرمند که « قصّه‌پردازها و رسانه‌هایِ دیروز و  امروز » از « قهرمانانی غالباً خیالی و ساختگی » دائما « تکرار » می‌کنند‌ و « أذهان » مردم را « گرفتارِ » این « أساطیر » می‌کنند به نحوی که « خلاصی » از آنها خصوصا برای نوجوانان و جوانان امکان‌پذیر نیست.

شخصیت‌هائی مثل: رستم، زال، افراسیاب، هرکول، تارزان، سندباد‌، بتمن‌، سوپرمن، مرد عنکبوتی، إکیوسان، جومونگ، لیلی، مجنون، بابا اسفنجی و صدها شخصیت ورزشی، سینمائی و کارتونی دیگر امروز اکثر مردم و خصوصا نوجوانان و جوانان و رشته‌های علوم انسانی را به خود سرگرم و با انواع رسانه‌ها بزرگنمائی می‌شوند.

این « اسطوره‌ها » اولا: جوانان را از « شخصیت خود » غافل و در « تقلید » از آنها « کور » می‌کنند.

ثانیا: « ساختگی » بودن این أفسانه‌ها، « ظاهربینانِ دنیاپرست » را به « إنکارِ حقایق » می‌کشانند:

... يَقُولُ الَّذينَ كَفَرُوا: إِنْ هذا إِلاَّ أَساطيرُ الْأَوَّلينَ (أنعام/25)(أنفال/31)(مؤمنون/83)(نمل/68)(أحقاف/17)

إِذا تُتْلى‏ عَلَيْهِ آياتُنا قالَ: أَساطيرُ الْأَوَّلينَ (قلم/15)(مطففین/13)(نحل/24)

« هدفِ سومِ أفسانه‌پردازها » اینست که مردم از « مخلوق و مسافر » و در حالِ « آزمایش » بودنِ خود چنان « غافل » شوند که نه تنها « بندگیِ خالق و ارزشهایِ معنوی و انسانی » را « بی‌ارزش » بپندارند بلکه « حُرمت‌شکنی و قِداست زدائی از مقدسات » را « أمری سرگرم‌کننده » تلقّی کنند: 

وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَري لَهْوَ الْحَديثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَها هُــزُواً ... (لقمان/6)

  و « رواجِ إستهزاء » و « بی‌ارزش‏ جلوه دادن مقدّسات در گفتار، رفتار، کاریکاتور، نقّاشی، فیلم .. »، « عاملِ بی‌حیائی، بی‌عفّتی، زوالِ عقل و انواعِ ناترازی، فساد، فحشاء و خشکسالی » می‌شود ...

« تنها راه نجاتِ » آنها که « خدا و آخرت » را باور دارند اینست که « انسانهایِ برگزیدة الهی » را « بشناسند » و « همة زندگی » خود را « فقط با آنان تراز و تنظیم » کنند تا به « سعادت » برسند:

قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ في‏ إِبْراهيمَ وَ الَّذينَ مَعَهُ ... (ممتحنه/4)

(قطعا براى شما در پيروى از ابراهيم و آنان كه همراه اويند سرمشقى نيكوست ... )

لَقَدْ كانَ لَكُمْ في‏ رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ ... (أحزاب/21)(ممتحنه/6)

(قطعا برایتان در اقتدا به رهبر منصوب خدا سرمشقى نيكوست براى آنان كه به خدا و آخرت اميدوارند ...)

خدایا؛ ما و مردم ما را از « إستهزاء قرآن، آیات الهی، ارزشهای دینی، نماز و مقدسّات » حفظ فرما. 

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 77)

« عوامل همة ‌فسادها » کدامند؟

نکتة اول: « إله یا آلِهه إرادة مستقلِ نافذِ مؤثری است که همه را به تحیّر و بندگیِ خود می‌کشاند. » 

هر عاقل عالِمی « یقیناً » می‌داند که « هستی » فقط « یک إلهِ مستقلِ نافذِ مؤثّر » به نامِ « الله » دارد:

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ اللَّهُ ... (بدانید که تنها إرادة مستقلِ نافذِ مؤثّر فقط « الله » است.) (محمّد/19) و او:

... هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحيمُ (بقره/163) هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ (نمل/26) هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَريمِ (مؤمنون/116) 

... هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ (آل‌عمران/6) هُوَ خالِقُ كُلِّ شَيْ‏ءٍ (أنعام/102) هُوَ عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ (حشر/22) 

... هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ (بقره/255) هُوَ يُحْيي‏ وَ يُميتُ (أعراف/158) هُوَ وَسِعَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ عِلْماً (طه/98)

... هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ (حشر/23) 

... ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ ... (زمر/6)

(آن إرادة مؤثّر یگانه، زمامدارِ شماست که مالکیت و فرمانروائی فقط برای اوست و إرادة نافذی جز او نیست.)

نکتة دوم: قرآن به عنوان « یک قانون و قاعده و سنّتِ ثابت در آفرینش » می‌فرماید:

لَوْ كانَ فيهِما آلِهَةٌ إِلاَّ اللَّهُ لَفَسَدَتا .... (أنبیاء/22)

(اگر در زمين و آسمان « إراده‌ای غیر از آن إرادة نافذِ یگانه » مؤثّر باشد، قطعاً آن دو تباه مى‏شوند ...)

منظور از آسمان و زمین « همة عناصر و أجزاء آنها » است و این قانون « حاکم بر همة آنها » می‌باشد.

مثلاً اگر در « بدن انسان » یک « سلولِ سرطانی » بخواهد « خود مختار » عمل کند آن بدن حتماً از حالتِ « طبیعی » خارج و « بیمار » و کارش « مُختل » می‌شود و در معرضِ « فساد » قرار می‌گیرد. 

یا اگر در « یک رستوران »،« 2 سر آشپز » بخواهند « یک غذا » را بپزند، آن غذا حتماً خراب می‌شود.

در « هر مجموعة کوچک یا بزرگی » نیز (مثلِ اداره، باشگاه، کشور) اگر « دو فردِ مستقل » بخواهند آنجا را « بدلخواهِ خود مدیریت » کنند، قطعاً آن مجموعه گرفتارِ « آشفتگی و درگیری و فساد » می‌شود.

میانِ « زن و شوهر » نیز وقتی « إختلاف » رُخ می‌دهد که آنها بخواهند « إرادة خود را » تحمیل کنند.

نتیجه: « عواملِ فساد »،« دو چیز » اند: اول: « دخالتِ 2 إراده » در « مدیریتِ یک مجموعه »، 

دوم: در یک راستا و تراز نبودن « إرادة حاکم در هر مجموعه » با « إرادة الهی حاکم بر جهان. » 

خدایا؛ عقلانیت و معرفت و ایمانی به ما عطا کن تا عبد و مطیعِ إرادة تو باشیم و فاسد و مُفسد نشویم.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 97)

« انجامِ عملِ زیبا » در پیشگاه الهی هیچ « ‌ارزشی ندارد » مگر اینکه .......

طبق فرمایش قرآن، « بلعم باعورا » به « مراتب بالائی از معارفِ الهی » رسیده بود:

وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذي آتَيْناهُ آياتِنا ... (175) وَ لَوْ شِئْنا لَرَفَعْناهُ بِها وَ لكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ ... (اعراف/176)

« سامری » از افراد إنقلابی بنی‌إسرائیل و طبق فرمایش قرآن، « أهل بصیرت » بود:

قالَ فَما خَطْبُكَ يا سامِرِيُّ (95) قالَ بَصُرْتُ بِما لَمْ يَبْصُرُوا بِهِ ... وَ كَذلِكَ سَوَّلَتْ لي‏ نَفْسي‏ (طه/96)

خداوند « إسلام » را با تلاشِ « مهاجرین » و حمایتِ « أنصار » در حجاز مستقر فرمود:

وَ الَّذينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا في‏ سَبيلِ اللَّهِ وَ الَّذينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا ... (أنفال/74)

طبق اسناد تاریخی، افرادی مثل « طلحه، زبیر، خوارجِ صفین و شمر » نیز « بدسابقه » نبودند.

و در طولِ پانزده قرن أخیر، أکثرِ مردمِ مدینه و کوفه و سایرِ بلادِ اسلامی و عالمان و فقیهان زیادی برای گسترشِ اسلام و مراقبت از کعبه و مسجد الحرام و ساختنِ بقاعِ متبرکه و مساجدِ بزرگ و مراکزِ اسلامی و مبارزه با دشمنان و برافراشته ماندنِ پرچمِ حق، خدمات و مجاهدت‌هایِ بسیار فراوانی را متحمّل شده‌اند، 

برای « انقلاب با شکوهِ اسلامیِ ایران » نیز افرادِ زیادی زندان رفتند و شکنجه شدند و در 8 سال دفاع مقدس آسیب‌ها دیدند و زحماتِ طاقت‌فرسائی را تحمل کردند اما متأسفانه « بسیاری » از آنها مثلِ أکثرِ أصحابِ حضرتِ نبیّ أکرم صلی الله علیه و آله و أصحابِ أئمّة أطهار صلوات الله علیهم، « دنیاپرست، کافر، خائن و مرتد » شدند و همة تلاش‌ها و مهاجرت و مجاهدتشان را « تلف » کردند و آنها را « هدر » دادند:  

:... وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ ... (بقره/217)

... أَنْ يَعْمُرُوا مَساجِدَ اللَّهِ شاهِدينَ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ أُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ ... (توبه/17)

... الَّذينَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ ... (مائده/53)

به خاطرِ زیادی افرادِ پُر تلاش و مجاهدی که به قلّة مطلوب نمی‌رسند و در راهِ سقوط می‌کنند، قرآن هشدار می‌دهد که باید « زیبائی‌ِ کارهایِ خوب » خود را « تا نزدِ خدا » حفظ کنید » تا « پاداش » بگیرید:  

مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ (نمل/89)

مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها  ... (أنعام/160)

خدایا؛ در انجام کارهای « صالح » و « حسنه » یاریمان فرما و « توفیقِ مراقبتِ عاقلانه و دائمی و مؤمنانه و صبورانه از آنها » را به ما عنایت فرما تا تلاش‌هایِ زیبایِ خود را « باطل و نابود » نکنیم.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 102)

« ملاقاتِ ‌مرگ » مهمترین و متداول‌ترین واقعیتِ « دنیا » است:

غالبِ مردم از « بارزترین واقعیت » یعنی « مرگ » تصوّرِ مثبتی ندارند لذا از اندیشیدنِ دربارة آن پرهیز می‌کنند و به آنها که از « مرگ » حرف می‌زنند می‌گویند: « حرف بد نزنید، حرف‌هایِ خوب بزنید. »

در حالیکه « مرگ » در جهانِ در حالِ « حرکتِ دائم »،« مقدمة حیات » و گفتگو دربارة آن « خوب » و به دستور أولیاء الهی بسیار « ضروری » است، زیرا بدونِ « ملاقاتِ مرگ »،« تکامل » امکان ندارد.

حضرت رسول أکرم صلی الله علیه و آله می‌فرمایند: « زیاد یاد مرگ کنید » زیرا:

فضَلُ الزُّهدِ في الدّنيا ذِكرُ المَوتِ و أفضَلُ العِبادَةِ ذِكرُ المَوتِ و أفضَلُ التَّفكُّرِ ذِكرُ المَوتِ ... 

(یادِ مرگ: برترين بى‌رغبتى به دنيا و برترين عبادت و برترين انديشيدن است ...)(جامع الأخبار:473/1334)

قرآن نیز می‌فرماید: خداوند « ابتدا » مرگ را آفرید و « بعد » از آن، « زندگی و حیات » را پدید آورد:

الَّذي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ .... (مُلک/2)

پس « هر انسانی » (با هر طول عمری) قطعاً « مُردن » را تجربه می‌کند و « همة » افرادِ بشر هر کجا باشند حتّی اگر در محکم‌ترین سنگرها پنهان شوند، نمی‌توانند از این « إرادة الهی و تحوّلِ الزامی » فرار کنند:

أَيْنَما تَكُونُوا يُدْرِكْكُمُ الْمَوْتُ وَ لَوْ كُنْتُمْ في‏ بُرُوجٍ مُشَيَّدَةٍ ... (نساء/78)

قُلْ: إِنَّ الْمَوْتَ الَّذي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلاقيكُمْ ... (جمعه/8)

قرآن 3 بار إعلام می‌کند که هر انسانی « هر لحظه » مرگ را تجربه می‌کند و طعمِ آن را « می‌چشد »:

كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ ... (عنکبوت/57)(أنبیاء/35)(آل‌عمران/185)

مرگ برای « حضرتِ رسول أکرم » صلی الله علیه و آله نیز قطعی است: إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ (زمر/30)

« انواعِ مرگ کدامند؟ »

مرگ از منظر عارفان بزرگ « انواعِ » مختلفی دارد که مهمترین آنها عبارتند از:

اول: « مرگِ أصغر » که « ترکِ إرادی وضعِ موجود » است که « رشد و تحوّل » را پدید می‌آورد.

دوم: « مرگِ أکبر » که « پایانِ مهلت مرگ اختیاری و پایانِ فرصتِ متحول شدن » انسان است.

سوم: « بدترین مرگ » آنست که فرد خود را با « کری، کوردلی و لالی » در « ظلمات » دفن کند:

أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ ... كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها؟ ... (أنعام/122)

إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى‏ وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرينَ (نمل/80)(روم/52)

« خدایا؛ یاریمان فرما تا با یاد مرگ أنس بگیریم و عُمرِ خود را با کری و کوردلی و لالی تلف نکنیم. »

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 106)

اگر صالح و أهل « دعا » باشیم به زودی لایقِ « ‌بادِ حیاتبخشی با دو دست » می‌شویم:

« تنها راهِ نجاتِ انسانِ غرقِ در إبتلائات »،« دُعا و استمدادِ عاجزانه » از « خالقِ » خویش است، زیرا هر که با « دُعا » به خالقش « توجّه » نکند حتماً « إدّعای متکبّرانه » دارد و « حریم‌شکن » است:

لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذينَ قالُوا: إِنَّ اللَّهَ فَقيرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ ... (آل‌عمران/181)

ادْعُـــــوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً   إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَــدينَ (أعراف/55)

(و خدایتان را با تضرّع و در نهان بخوانيد زیرا او (افرادِ بی‌دُعا و پُرإدعا و) « حریم‌شکن » را دوست نمى‏دارد.)

مژدة الهی:

« مردمی » که با عنایتِ الهی و إطاعت از رهبرِ الهی، « متحوّل » شده‌اند اگر « مقاومتِ » خود را حفظ کنند و « معنویتِ » خود را با « دُعا » افزایش دهند، از « رحمتِ خاصّ و نزدیکی » برخوردار می‌شوند: 

وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَريبٌ مِنَ الْمُحْسِنينَ (56)

(و در زمين بعد از اصلاح آن (توسط 2 رهبر فقید و شهیدتان) فساد مكنيد و دائماً با « بيم و اميد » او را بخوانيد،

زیرا رحمتِ خاصّ ‏خداوند به نيكوكارانی که زیبائی می‌آفرینند، بسیار « نزديك » است.)

خصوصیاتِ آن « رحمت خاصّ الهی » چیست؟

خداوند (برای هر قوم انقلابی و مقاومی،) « طوفانِ زنده و روح‌أفزائی » را مأمور می‌کند تا مردمِ « دل‌مُرده » را « زنده و بیدار و فعّال » کند و « برکاتِ فراوانی » را در زمینه‌های مختلفِ زندگی برایشان فراهم آورد. 

 قرآن « سه بار » تأکید می‌کند که آن « طوفانِ زنده و روح‌أفزا » حتماً « دو دست » دارد که با یکی چیزهایِ جدیدی را برای تقویتِ آنها « می‌آورد » و با دستِ دیگر آنچه مانعِ رشد آنهاست را « می‌بَرَد. »

پس این « ریاحِ روح‌أفزا »،« دستی دهنده » و « دستی زداینده » دارد و اُمّت را « غربال » می‌کند: 

وَ هُوَ الَّذي أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ ... (فرقان/48)(نمل/63)

وَ هُوَ الَّذي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالاً سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ

فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى‏ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ (أعراف/57)

(اوست كه « بادِ خاصّی » را (قبل از بارشِ ظهور) با « 2 دستِ رحمتش » برای « مُژده‏ » مى‏فرستد تا ابرى گرانبار را بردارد (و ما) آنرا به سوى سرزمين و « مردمی‌دل‌مُرده » برانيم و از آن بارانِ (حیاتبخش) فرود آوريم و هر نوع ميوه‏اى را (از آن مردم) برآوريم، اینگونه مُردگان را (نيز از ‌دل‌مُردگی) رها مى‏سازيم تا شما متذكّر شويد.)

« خدایا؛ ما را در حفظِ آرمانهایِ انقلاب و مقاومت یاری کن و این ریاحِ حیاتبخش را روزیمان فرما. »

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 118)

« ریشة بیشترین ‌مشکلاتِ بشر » و « علتِ تأخیر در ظهورِ حق » چیست؟

انسان « عضوی » از جهانِ « یکپارچه » است و خواه ناخواه با همة عناصرِ آن در « إرتباط » می‌باشد و « تنها » مخلوقی است که باید در زمین « خلافت » کند، لذا خداوند، « مهمترین عاملِ هدایت » یعنی توانِ « شنوائی » را از « قبلِ » تولّد در او فعّال می‌کند و کمی « بعد » از مرگ نیز در او فعّال می‌ماند تا او بتواند « پیامِ هر چیزی » را « بشنود » و در إرتباط با افراد، أشیاء و حوادث به « حقّ »،« هدایت » شود و در نتیجه « توانائی‌هایِ » خود را « إبراز » و « نیاز‌هایش » را « إرضاء » و به « کمالِ » خود برسد.

زیرا در نظام حکیمانة الهی « چیزی پوچ » نیست و « هر چیزی » قطعاً « پیامی شنیدنی » دارد و همة « آیات آفاقی، أنفسی و قرآنی » فقط برای افرادِ عاقلی است که به « پیام‌ِ هر چیزی گوش می‌دهند »:

... إِنَّ في‏ ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ (یونس/67) إنَّما يَسْتَجيبُ الَّذينَ يَسْمَعُونَ ... (أنعام/36)

« ریشة فسادها » اینست که أکثرِ مردم خود را به « کری » می‌زنند و به « حقّ »،« گوش نمی‌دهند »:

وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى‏ لا يَسْمَعُوا .. (أعراف/198) .. يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ أَ فَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ؟ .. (یونس/42) 

... فَأَعْرَضَ أَكْثَرُهُمْ فَهُمْ لا يَسْمَعُونَ (فصلت/4)

آنکه خود را به « کری » بزند در حالِ « بازی » و مثلِ مُرده‌ها‌ » است و « خطرناکترین جنبده » است:

ما يَأْتيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلاَّ اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ. (أنبیاء/2)

إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى‏ وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرينَ (نمل/80)(روم/52)

إنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذينَ لا يَعْقِلُونَ (أنفال/22)

« شنوائی » آنقدر مهم است که افرادِ محکوم به جهنّم می‌گویند: « اگر گوش می‌دادیم ... جهنّمی نبودیم »:

وَ قالُوا: لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ ما كُنَّا في‏ أَصْحابِ السَّعيرِ (مُلک/10)

قرآن « یک علّتِ مهم » در « جهنّمی شدن » اکثر جن و أنس را « گوش ندادنِ » آنها إعلام می‌کند:

وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثيراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ ... لَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ .. (أعراف/179)

از آنکه خود را به کری می‌زند « بد‌تر » آنهایند که « حقّ را می‌شنوند و نافرمانی و تحریف » می‌کنند:

... مِنْهُمْ يَسْمَعُونَ كَلامَ اللَّهِ ثُمَّ يُحَرِّفُونَهُ ... (بقره/75) ... يَقُولُونَ: سَمِعْنا وَ عَصَيْنا ... (نساء/46)

خداوند به « مذهبی‌ها، هشدار » می‌دهد که « مبادا حقّ را بشنوید » اما خود را به « کری » بزنید: 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ ... (20) وَ لا تَكُونُوا كَالَّذينَ قالُوا: سَمِعْنا وَ هُمْ لا يَسْمَعُونَ (أنفال/21)

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 127)

آهای مؤمنین؛ لطفا مراقبِ « تختِ پادشاهیِ ‌خداوند » باشید:

طبقِ آیة: « وَ إِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَكيمٍ عَليمٍ (نمل/6) »

« قرآن » قطعاً « کلامُ الله حیّ حکیم علیم » است.

پس « هر حرف و کلمة » آن « زنده و حکیمانه » و « درمانگر و رحمت » برای مؤمنین است:

    وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَـةٌ لِلْمُؤْمِنينَ ... (إسراء/82)

و طبقِ آیة: « يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اسْتَجيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْييكُمْ ... (أنفال/24) »

« قرآن » نه تنها برای « رشد و هدایتِ انسان » ضروری بلکه عاملی « حیات‌آفرین » است.

لذا خداوند معترضانه انتظار دارد همة مردم جهان عاقلانه و عالمانه و مشتاقانه در قرآن « تدبّر » کنند:

أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‏ قُلُوبٍ أَقْفالُها؟ (محمّد/24)(نساء/82)

زیرا اگر ما برایِ « فهمِ پیامِ هر حرف، کلمه و خبرِ قرآنی » تلاش نکنیم از ما « شکایت » خواهد شد:

وَ قالَ الرَّسُولُ: يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً (فرقان/30)

یکی از « خبرهایِ قرآن » اینست که: الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‏ (طه/5) (رحمان بر عرش إستقرار دارد.)

پس مسلمانان باید مشتاقانه کنجکاوی کنند تا بفهمند « عرش چیست؟ » و « عرشِ خدا کجاست؟ »

نکته: هیچ مخلوقی إدّعایِ « ربوبیّت و حکومت و قدرتِ إفساد » ندارد جز « انسان. » فقط او می‌گوید: 

أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى‏ (نازعات/24) و فقط او فِساد می‌کند: وَ إِذا تَوَلَّى سَعى‏ فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فيها (بقره/205)

پس « عرشِ » خداوند در « آسمانها و کهکشا‌ها » نیست بلکه « مرکزِ فرمانروائیِ ربّ ‌العالمین » در « قلبِ » انسانِ عاقلی است که « تسلیمِ أمرِ الهی، مطیعِ أمیرالمؤمنین و تابعِ أولیاءِ الهی » است و مقامِ « بندگی و خلافت و وساطت » را پذیرفته و « رحمة للعالمین و مظهرِ فیضِ الهی » شده است.

فقط چنین انسانی إجازه دارد در هر شرائطی با اطمینان بگوید: « ... إِنَّ مَعي‏ رَبِّي سَيَهْدينِ (شعراء/62) »

و شاید از همین منظر از « حضرتِ رسول أکرم » صلی الله علیه و آله نقل شده است که فرمودند:

« قلبُ المؤمن، عرشُ الله الأعظم »

چون قلبِ مؤمن « حَرَم و عرشِ » خداست پس مؤمنین باید دائما « مُسبِّح » باشند تا « أمرِ غیرِ خدا » در آن نفوذ نکند و در هر وضعی سرشار از « تمسُکِ به ولایتِ أمیرالمؤمنین و مودّتِ أولیاء الله » باشند.

« یا مقلّب القلوب؛ در پاسداری از عرشَت، إطاعت از أمرَت و تبعیت از أولیائَت یاریمان فرما. » 

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 130)

« بهترین و بدترین زینت » چیست و « مکان » و « محصولِ آنها » کجاست؟

قرآن می‌فرماید: إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ « زينَةً »،« لِنَبْلُوَهُمْ » أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ... (کهف/7)

ما روی زمین، زیبائی‌ها و سرگرمی‌هائی را قرار دادیم تا مردم را بیازمائیم که کدامشان زیباتر عمل می‌کنند.

پس آنها باید با « زینتهایِ بیرونی » فریب نخورند و « زیبائی‌های درونی » را مبنای زندگی قرار دهند.

لذا مردم بر مبنای « تصدیق » یا « إنکار زیبائی‌هایِ باطنی » به « دو گروه » تقسیم می‌شوند: 

گروه اول: « ظاهربینانی » که « زیبائیهایِ ظاهرِ مخلوقات » را « مبنایِ عملِ » خود قرار می‌دهند: 

زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنينَ وَ الْقَنَاطِيرِ الْمُقَنطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الأَنْعَامِ وَ الْحَرْثِ ذَلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ ... (آل‏عمران/14) زُيِّنَ لِلَّذينَ كَفَرُوا مَكْرُهُمْ (رعد/33) زُيِّنَ لِلَّذينَ كَفَرُوا الْحَياةُ الدُّنْيا (بقره/212) زَيَّنَ لِكَثيرٍ مِنَ الْمُشْرِكينَ قَتْلَ أَوْلادِهِمْ (أنعام/137) زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمالِهِمْ (توبه/37) زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوءُ عَمَلِهِ (غافر/37) زُيِّنَ لِلْكافِرينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (أنعام/122) زُيِّنَ لِلْمُسْرِفينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (يونس/12) الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ (نمل/4)

گروه دوم: « عاقلانِ آخرت‌نگرند » که برایِ به تجلّی درآوردنِ « أسماء الحسنایِ الهی » می‌کوشند.

« بهترین زینت و محلّ آن » کجاست و « محصول » آن چیست؟

خداوند « إیمانِ قلبی » را « بهترین زینت » می‌داند که نشانة آن إنزجار از کفر و فسق و معصیت است:  

.... وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإيمانَ وَ زَيَّنَهُ في‏ قُلُوبِكُمْ

وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ (حجرات/7)

و « محصولِ ایمانِ قلبی »،« حُسن ظن به خداوند » و « إعتماد به قوانین و وعده‌هایِ الهی » است: 

« بدترین زینت و محلّ آن » کجاست؟ و « محصول » آن چیست؟

« تعلّق و وابستگی به مخلوق »،« بدترین زینتِ قلبی » و محصول آن « بدگمانی به خالق » است:  

بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ: لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ وَ الْمُؤْمِنُونَ إِلى‏ أَهْليهِمْ أَبَداً وَ زُيِّنَ ذلِكَ في‏ قُلُوبِكُمْ (فتح/12) 

« بدگمانی به خدا » انسان را « کور » و جهان را برایش « زشت » می‌کند و او را به زشتی‌ها می‌کشاند:

... الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ ... (فتح/6)

چنین منافقین و مشرکین کوردلی، از منظر قرآن افرادی بایر و بی‌حاصلند: ... وَ كُنْتُمْ قَوْماً بُوراً (فتح/12)

« خدایا؛ یاریمان کن تا زینتهای فانی ما را از زیبائیهای حقیقی باز ندارند و به تو بدگمان نکنند. »