« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 8)

« از خودبیگانگی »،« أم الفساد » و « خودشناسی »،« مهمترینتکلیف » است:

« مردمِ جهان » به خاطرِ « سلطة جاهلین و ظالمین » از « تعالیم نورانی أنبیاء الهی »، « دور » مانده و لذا غالبِ آنها « بیشترین انرژی » خود را (در خانواده و جامعه) برای « شناختِ دیگران » و « مراقبت از دیگران » و « اصلاح و آدم کردنِ دیگران » صرف می‌کنند.

لذا متاسفانه غالب مردم از شناخت، مراقبت، اصلاح، رشد و هدایتِ « خود »،« غافل » مانده و به خاطر « تصوّر غلط از خودشان » به بیماری: « خودبزرگ بینی » و « خودکم بینی » و « سّلطه‌گری » و « سُلطه‌پذیری » و « انواع رذائل » آلوده و گرفتار شده‌اند.

در حالیکه أنبیاء و أولیاء الهی و قرآن، مردم را به « خداشناسی » هم دعوت نکرده‌اند و با اینکه قرآن، « تکالیف زیادی » را برای مردم « واجب » نموده، اما مردم (و خصوصا مسلمانان را) برای اینکه به « خودنشناسی » نمی‌پردازند « بازخواست » می‌کند و می‌فرماید:

وَ في‏ أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ؟ (ذاریات/21)(چرا با دقت در خود نمی‌نگرید و خود را کشف نمی‌کنید؟)

قرآن « مبلّغین » را برای « از خودغافل » بودن (و تقدّمِ ارشادِ دیگران به اصلاح خود) « مذمّت » می‌کند و « ترجیحّ هدایتِدیگران » بر « إصلاحِ خود » را نشانة « بی‌تعقّلی » می‌داند:

أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ .... أَ فَلا تَعْقِلُونَ؟ (بقره/44)

(آیا مردم را به نیکی فرامی‌خوانید اما خود را فراموش می‌کنید؟ پس چرا تعقل نمی‌کنید؟)

قرآن « سرنوشت » و کارنامه، هدایت، ضلالت، خوش‌وقتی، بدوقتی و سعادت یا شقاوت و بهشتی یا جهنمی شدنِ هر فرد را فقط به اختیار و انتخاب و عملکرد خود او نسبت می‌دهد و أهل ایمان را به « خودشناسی » و به « مراقبت و إصلاحِ فقط خودشان » فرامی‌خواند:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا؛ عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ ... (مائده/١٠٥)

{ای أهل ایمان؛ فقط به (شناخت و هدایت و مراقبت) از خود بپردازید، (زیرا) اگر هدایت شده باشید، هیچ گمراهی، به شما زیان و آسیبی نمی‌رساند ....}

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 28)

« مرگ » بر « خرص‌ها !؟» زیرا آنها برای جامعه بسیار « خطرناک » اند.

از « بیماریهای خطرناکی » که « آرامشِ روانی » جامعه را « تهدید » می‌کند و مانعِ « رشدِ » مردم است، « خالی‌بندی و إدّعاهایِ غیر مستدل و غیر مستند و دروغِ گویندگانِ خودپرست و متخلّف » است.

این نوع « إغواگری »، بر مبنایِ « حدس و گمان غیر علمی و خیالبافی‌های نفسانی و دروغ » و به منظورِ « حقّ‌ستیزی » و « اطاعت و تبعیت نداشتن از نظامِ الهی » و « توجیه إنحرافات و انواعِ تخلّفاتِ » خود و « ترویجِ شرک و کفر و ظُلم و فساد و فحشاء » در میان مردم جامعه است.

« خصوصیات » این « گویندگان إغواگر » و این « مدّعیان خطرناک » را قرآن حکیم « 5 بار » با عنوانِ: « خرص » به روشنی إفشا نموده‌ و « مبارزه » با آنها را لازم شمرده و حتّی آنها را لایقِ « قتل » می‌داند:

1ـ وَ قالُوا لَوْ شاءَ الرَّحْمنُ ما عَبَدْناهُمْ     ما لَهُمْ بِذلِكَ مِنْ عِلْــمٍ      إِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُـونَ (زخرف/20)

(و مى‏گويند: اگر خداى رحمان مى‏خواست ما غیر خدا را نمى‏پرستيديم در حالیکه آنها برای اين إدّعا، (سندِ) علمى ندارند،

آنها فقط بر مبنای « وهم و خیال و دروغ » (و برای فریب مردم) « خالی‌بندی » مى‏کنند.)

2ـ سَيَقُولُ الَّذينَ أَشْرَكُوا لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكْنا وَ لا آباؤُنا وَ لا حَرَّمْنا مِنْ شَيْ‏ءٍ كَذلِكَ كَذَّبَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتَّى ذاقُوا بَأْسَنا قُلْ: هَلْ عِنْدَكُمْ مِنْ عِلْمٍ؟ فَتُخْرِجُوهُ لَنا إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ تَخْرُصُونَ (أنعام/148)

(آنها كه غیر خدا را مؤثّر می‌پندارند (برای تبرئة خود) می‌گویند: اگر خدا مى‏خواست ما و پدرانمان غیر خدا را نمى‏پرستیديم و چيزى را خودسرانه (بر خودمان یا برای دیگران) تحريم نمى‏كرديم، آنها هم كه قبل از اینها بودند اینچنين (سفیران الهی را) دروغگو می‌پنداشتند تا وقتی که (مُردند و) مجازات ما را چشيدند.  بگو: اگر (برای این إدّعا) علم دارید آن را براى ما مطرح كنيد، اما شما فقط از گمانِ نفسانیِ خود پيروى مى‏كنيد و ادّعائی غیر مستدل و دروغ را به مردم تلقین می‌کنید.)

3ـ وَ إِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُونَ (أنعام/116)

(و اگر پیروِ أکثر أهل زمين باشى تو را از راه خدا گمراه مى‏كنند زیرا آنها فقط تابع گمانشانند و إدّعای غیر منطقی دارند.)

4ـ أَلا إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ

وَ ما يَتَّبِعُ الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ شُرَكاءَ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُـــونَ (یونس/66)

(بدانید هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است برای خداست و آنها كه غیر خدا را مؤثّر می‌پندارند در واقع فقط و فقط از « وهم و حدس و گمان نفسانی (خود) » پيروى مى‏كنند و آنها « إدّعائی غیر منطقی و دروغ » دارند.) 

5ـ قُتِــلَ الْخَرَّاصُــونَ (10) الَّذينَ هُمْ في‏ غَمْرَةٍ ساهُونَ (11)

يَسْئَلُونَ: أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ؟ (12) يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ (ذاریات/13)

{مرگ بر دروغ‌بافان * آنها كه در ورطة غفلت و نادانى غرق شده‌اند * (و با إنکار و تمسخر) می‌پرسند: روز حاکمیت دین چه زمانی است؟ * (به آنها بگو: آن روز) روزی است که در آتش (ی که با إغواگریتان پدید آوردید) آزموده و مجازات می‌شوند.}

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 30)

هر انسانی « حاملِ قرآن » است پس باید « سبک زندگی » او « قرآنی » باشد.

از شگفتی‌ها و زیبائی‌های آفرینش اینست که خدای رحمان « بعد » از ایجاد و « قبل » از آوردن انسان به عالم خلق، « قرآن » را به او « تعلیم » نمود و « بالقوه » در او قرار داد و فرمود:

الرَّحْمَنُ (١) عَلَّمَ الْقُرْآنَ (٢) خَلَقَ الإنْسَانَ (٣)

پس « قرآنی » که بر آخرین پیامبر الهی صلی الله علیه و آله « نازل » شد نامش « ذكر » و برای « یادآوری » است:

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ (حجر/9)

و خداوند علاوه بر تعلیم قرآن، « چگونگی تفهیم و تفهم و بیان و تبیین و ارائه » آن را هم به انسان آموخت:

عَلَّمَـهُ الْبَيَانَ (رحمان/٤)

پس هر انسانی اگر عاقل و بالغ باشد و فطرتش با ابرهای سیاه تمایلات غریزی و نفسانی محجوب نشده باشد:

اولا: « یادآوری مفاهیم قرآن » (و قرائت آن) برایش « بسیار آسان » است: 

وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ... (17) وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَلِلذِّكْرِ ... (22) ... فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ؟ (قمر/32)

ثانیا: چون « یادآوری » برای انسان آسان است لذا « تذکّر » نیز برایش « کافی » است و باید « مفید » باشد:

فَذَكِّرْ إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ(غاشیه/21) وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى‏ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنينَ (ذاریات/55)

و او اگر عاقل باشد باید بتواند با « تذکر هر آیه‌ای »، مفهوم آن را به « یاد » آورد و « به حقّ هدایت شود ».

ثالثا: انسان با شنیدن هر آیه از آیات قرآن (اگر درست قرائت شود) باید بتواند محتوای آنرا « تصدیق » کند و بگوید: 

« صدقَ اللهُ العلیّ العظیم. »

رابعا: اگر افرادی با « شنیدن ذکر »،« حرف ناسزائی » بزنند، حتماً « خودخواه » و « کافر » شده‌اند:

... الَّذينَ كَفَرُوا ... لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَ يَقُولُونَ: إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ (قلم/51)

{آنها که کفر ورزیدند، اگر یادِ (آیات قرآن و نام أمیرالمؤمنین صلوات الله علیه) را بشنوند، می‌گویند: او دیوانه است.}

خامساً: « أهل تقوا » در مواجهه با « وساوسِ شيطان » با « یادِ (مفاهیم نورانی قرآن) » فوراً « بينا » می‌شوند: 

إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَواْ إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِّنَ الشَّيْطَانِ   تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ (أعراف/201)

پس روخوانی، صوت، لحن، علم تجوید و دهها رشتة علوم قرآنی به عنوانِ « مقدمه » خوبند اما « ثواب اصلی » در اینست که قرآن « آینة خودشناسی » و « آئین خودسازی » و « چراغ راه زندگی » ما باشد زیرا: قطعاً ما قرآن را برای « یادآوری (و بیدارکنندگی و حیاتبخشی و چراغ راه زندگی بودن) » آسان قرار دادیم، آیا « پندپذیری » هست؟

وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ؟ (قمر/32)

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 35)

« شب »،« مدرسة خودسازی » است باید « قدر » آن را بدانیم.

« شب » زمانِ « ناپیدائی » و « حضور نامحسوس » و « أسرارآمیزی » است که خداوند حکیم بعد از « روز » ـ که زمانِ « پیدائی و ظهور » است ـ برای « آرامش یافتنِ انسان » قرار می‌دهد:

وَ جَعَلَ اللَّيْلَ سَكَناً (أنعام/96) أَنَّا جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فيهِ ... (نمل/86)(يونس/67)(غافر/61)

خداوند « جهان و جهانیان » را در شب با پرده‌ای از تاریکی « می‌پوشاند »، در نتیجه ما « آنها » را « نمی‌بینیم » آنها نیز ما را « نمی‌بینند » لذا در « شب » نه تنها امکان « ریاکاری » نیست، بلکه چون « توجّه » ما به چیزی « منحرف » نمی‌شود، پس بهترین زمان برای « خودسازی مُخلصانه » است.

« پوشانندگی شب » آن قدر « آیت مهمی » است که خداوند به آن « قسم » یاد می‌کند:

وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‏ (لیل/1) وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها (شمس/4) وَ اللَّيْلِ وَ ما وَسَقَ (انشقاق/17)

و خداوند حکیم « شب » و « زن و شوهر » و « تقوا » را برای بشر « لباس » قرار داده تا با آنها از یکسو « عیوبِ » انسان پنهان بماند و از سوی دیگر عاملِ « زینت » و « تشخّص » انسان باشند: 

وَ جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِباساً (نبأ/10) هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ (بقره/187) وَ لِباسُ التَّقْوى‏ (أعراف/26)

خداوند « مؤمنین » را « بازخواست » می‌کند که چرا در شب « تعقّل » خود را « فعّال » نمی‌کنند: 

وَ بِاللَّيْلِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ؟ (صافات/138)

و « فرمان » خداوند به « مؤمنین » اینست که در « شب » با این « امور »،« خودسازی » کنید: 

1ـ قُمِ اللَّيْلَ إِلاَّ قَليلاً (مزمل/2)    2ـ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ (إنسان/26) 

3ـ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ (طور/49)(ق/40) وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ (طه/130)

4ـ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ عَسى‏ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً (إسراء/79)

لذا « خوبان » از منظر قرآن « شب‌ها کم می‌خوابند » و « شب‌ها نیز انفاق می‌کنند »:

كانُوا قَليلاً مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ (ذاريات/17) الَّذينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ (بقره/274)

« شب » قطعاٌ از « آلاء الهی » و زمان « معراجِ » حضرتِ رسول أکرم » صلی الله علیه و آله است:

سُبْحانَ الَّذي أَسْرى‏ بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى ... (إسراء/1)

پس اگر « قدرِ شب » را بدانیم می‌تواند « لیله القدرِ » ما و از « هزار ماه » برایمان « بهتر » باشد.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 60)

« کدام زندانی عاقلی » در مدت زندانی بودنش « عاشقِ زندان » می‌شود؟

أکثرِ مردم این هشدارِ نورانی و مهمِ « حضرتِ رسول أکرم » صلی الله علیه و آله را شنیده‌اند که فرمودند:

« الدّنیا سِجنُ المؤمِن و جنّهُ الکافِر »

« زندان »،« گویاترین و جامع‌ترین تعریف » برای « دنیا » است و مردم در آن « 2 گروه » هستند: گروهِ اوّل: آنهائیند که از بودنِ در « قفسِ دنیا » کاملاً « راضی » هستند، لذا قرآن آنها را « كَالْأَنْعامِ » می‌نامد زیرا (مثلِ حیوانات) به « حرام، نجس، پلید و غیر مجاز بودنِ » هیچ چیزی، کاری ندارند و از هر حرام، خباثت، نجاست، رذالت و جنایتی « لذّت » می‌برند و خود را (مثلِ حیواناتِ در آخور،) در بهشت می‌پندارند.

گروهِ دوم: افرادِ « عاقل و عالِم و عاشقی » هستند که خودشان را « لایقِ رضوانِ الهی » می‌بینند و از « سراب بودن و حقیقی نبودنِ دنیا » و برای « دوری از ملاقاتِ حیاتبخشِ خالقِ محبوبِ » خود و « محرومیت از قربِ دل‌أنگیزِ او » بسیار « رنج » می‌برند لذا از « تعلّق » به این « دنیا » می‌گریزند. 

گروهِ اوّل: قبل از اینکه اسیر دنیا باشند « اسیر حواسِ ظاهربین و هوسِ ذهنی و جهلِ نفسانی » اند و با « إبراز رضایت » به دنیا و « اطمینان » بر « پُشتِ این نهنگِ خوابیده »، هر روز « بیشتر » از دوران کودکیِ خود، « فریبِ » رنگ و لعاب ثروت و قدرت دنیا را می‌خورند و « أحمقانه » در این زندان، برای « تسلّط » بر یکدیگر با هم دائماً درگیرند و خود را زندانی‌تر و « مجازاتِ » خود را سنگین می‌کنند:

إِنَّ الَّذينَ ... رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها ... (7) أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ ... (یونس/8)

گروهِ دوم: هر قدر « معرفتشان » به « فانی بودن دنیا » و « شوقشان به لقاء الهی » بیشتر می‌شود بیشتر می‌کوشند به « أمرِ الهی » از « دنیا و وابستگی به غیرِ او »،« فرار » کنند، زیرا قرآن می‌فرماید:

وَ مِن كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ ... (49) فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ مِنْـهُ نَذيرٌ مُبينٌ (ذاریات/50)

(پس ـ با ازدواج ـ به سوی « الله » بگریزید، زیرا من از جانب او برایتان هشداردهنده‌ای روشنگرم.)

پس این گروه طبقِ فرمایشِ « حضرتِ أمیرالمؤمنین » صلوات الله علیه « قلبشان » را از « دلبستن » به افراد، أشیاء، عناوین و هر چیز دنیوی، « رها » می‌کنند تا به « وارستگی » برسند، زیرا ایشان می‌فرمایند: 

... أَخْرِجُوا مِنَ الدُّنْيَا قُلُوبَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَخْرُجَ مِنْهَا أَبْدَانُكُمْ ... (خطبه/203)

(... قلبهایتان را از دنیا خارج کنید قبل از اینکه بدنهای شما از آن خارج شود ... )

خدایا؛ بر عقلانیت و معرفتِ ما بیفزا تا أحمقانه زندانمان را آباد نکنیم و از رسیدن به وارستگی، غافل نشویم.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 93)

« ‌اینجا »،« کجا » است؟

« حضرت أمیرالمؤمنین » صلوات الله علیه فرمودند: خداوند رحمت کند فردی را که با تلاش بفهمد: از کجاست؟ در کجاست؟ و عازمِ کجاست؟ « رَحِم اللهُ مَن عرف مِن أین؟ فی أین؟ و إلی أین؟ »

پس بیائید با هم از « کلام الله » بپرسیم: « خدایا؛ ما الآن کجائیم؟ »

قرآن می‌فرماید: (همانطور که شما هواپیما، موشک را توانمند می‌سازید و بعد از زیر زمین یا زیر آب و در شرائط مختلف جوّی آن را « پرتاب و آزمایش » می‌کنید تا معلوم شود با چه سرعتی از زمین جدا می‌شوند و چقدر ارتفاع می‌گیرند و چقدر « دقیق » عمل می‌کنند،) « ما » نیز « انسان » را با « بهترین مقوّم‌ها » برای پرواز آفریده‌ایم، اما او را برایِ « آزمایشِ » در « أسفل سافلین » (پائین‌ترین سطحِ وجود)(کنار جماد و جانور و مخلوق) قرار دادیم:

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ في‏ أَحْسَنِ تَقْويمٍ (4) ثُمَّ رَدَدْناهُ أَسْفَلَ سافِلينَ (تین/5)

چرا؟ تا « عاقلانِ مؤمن راستگو » را از « جاهلانِ دروغگویِ خودخواه » مشخّص و از هم غربال کنیم:

فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذينَ صَدَقُوا وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبينَ (عنکبوت/3)

... وَ لِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنينَ (166) وَ لِيَعْلَمَ الَّذينَ نافَقُوا .... (ال‌عمران/167)

وَ لَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذينَ آمَنُوا وَ لَيَعْلَمَنَّ الْمُنافِقينَ (عنکبوت/11) وَ لِيَعْلَمَ الَّذينَ كَفَرُوا (نحل/39)

پس « اینجا »،« کفِ جهنّم » و همان « خسران » است و « همة ما واردِ آن » هستیم:

هذِهِ جَهَنَّمُ ... (الرحمن/43) إِنَّ الْإِنْسانَ لَفي‏ خُسْرٍ (2) وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلاَّ وارِدُها ... (مریم/71)

لذا قرآن به افراد بشر با نهیب هشدار می‌دهد که: اول « خود را بشناسید » تا « انسانیّت بالقوّه » شما بروز و ظهور پیدا کند، دوم: (مثل جانوران، در زمین دنبال غذا نباشید بلکه) « رزق » خود را در « آسمان » بجوئید، سوم: « عاقلانه ازدواج کنید »، چهارم: برایِ آغوشِ « خالقِ » خود (از دنیا و ما سوی الله) « فرار » کنید:

وَ في‏ أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ؟ (21) وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ ... (22) 

... وَ مِنْ كُلِّ شَيْ‏ءٍ خَلَقْنا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ (49) فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ ... (ذاریات/50)

لذا « فقط » به بشرِ « قعرِ جهنّمِ فراغ » می‌گویند به « آغوشِ آمرزشِ خدایت » بشتاب و پرواز کن:  

وَ سارِعُوا إِلى‏ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقينَ (آل‌عمران/133)

« خدایا؛ در خودشناسی، دنیاشناسی، مقصدشناسی یاریمان کن تا به نزدِ تو پرواز کنیم. »

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 122)

« ریشة اصلی همة مشکلاتِ بشر » و « ناکارامدیِ ‌خانواده‌ها » چیست؟

« غالبِ خانواده‌ها » از: خودسری‌، ناهماهنگی و توهین، درگیری‌ِ گفتاری، رفتاری، اخلاقی و انحرافات و تخلفاتِ همسر و فرزندانشان « رنج » می‌برند. از منظر قرآن « عواملِ اصلی تخلّفاتِ مردم » عبارتند از: 

عاملِ اول: آنها « رزق » (و نیازهایِ مادی، علمی، معرفتی، عاطفی و اجتماعی) خود را از « غیر خدا » می‌جویند:

... إِنَّ الَّذينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقاً فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ ...  (عنکبوت/17)

در حالی که اگر انسان به « خودشناسی » ‌بپردازد « رزقِ خود » را فقط از « آسمان » تقاضا می‌کند:

وَ في‏ أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ؟ (21) وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ (ذاریات/22)

عاملِ دوم: آنها « قدرت، شوکت و عزّت » (اجتماعی، إقتصادی و سیاسی) خود را در « غیر خدا » می‌جویند:

وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَـةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِـــزًّا (مریم/81)

در حالی که « هر قدرت، شوکت و عزّتی » فقط برای « خالقِ همه چیز » است: 

... إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَميعاً ... (یونس/65)

عاملِ سوم: آنها « نیاز عاطفی » خود را با ابراز « محبّت و عشق » به « غیر خدا » دنبال می‌کنند:

وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْداداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ ... (بقره/165)

در حالی که « غیر از خداوند » (که خالقِ همه چیز است) هیچ « مخلوقی »،« سود و زیان مستقلی » ندارد: 

قُلْ أَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً؟ ... (مائده/76)

عاملِ چهارم: آنها « می‌پندارند » که با « راهکارهای شیطانی » می‌توانند به کمال « هدایت » شوند: 

... إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّياطينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ (أعراف/30)

در حالی که « هر نوع هدایتی » (تکوینی، علمی، تشریعی، إرشادی، هدایت به أمر) فقط از جانبِ « خداوند » است:

... قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى‏ ... (بقره/120)(أنعام/71) مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدي ... (أعراف/178)

پس « عاملِ اصلی » همة تخلّفات بشر، « تعقّل نکردن » و « مؤثر » پنداشتنِ « غیر خدا » است: 

أُفٍّ لَكُمْ وَ لِما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ؟ (أنبیاء/67)

و « ریشة اصلی توهین‌‌، بدرفتاری‌ و بداخلاقی‌ » در خانواده، « تحتِ ولایتِ غیرِ خدا بودن » است: 

... الَّذينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْلِياءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ ... وَ إِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ ... (عنکبوت/41)

« خدایا؛ یاریمان کن تا در همه أبعاد زندگی، عاقلانه خود را تحتِ ولایتِ تو قرار دهیم. »