« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 28)

« مرگ » بر « خرص‌ها !؟» زیرا آنها برای جامعه بسیار « خطرناک » اند.

از « بیماریهای خطرناکی » که « آرامشِ روانی » جامعه را « تهدید » می‌کند و مانعِ « رشدِ » مردم است، « خالی‌بندی و إدّعاهایِ غیر مستدل و غیر مستند و دروغِ گویندگانِ خودپرست و متخلّف » است.

این نوع « إغواگری »، بر مبنایِ « حدس و گمان غیر علمی و خیالبافی‌های نفسانی و دروغ » و به منظورِ « حقّ‌ستیزی » و « اطاعت و تبعیت نداشتن از نظامِ الهی » و « توجیه إنحرافات و انواعِ تخلّفاتِ » خود و « ترویجِ شرک و کفر و ظُلم و فساد و فحشاء » در میان مردم جامعه است.

« خصوصیات » این « گویندگان إغواگر » و این « مدّعیان خطرناک » را قرآن حکیم « 5 بار » با عنوانِ: « خرص » به روشنی إفشا نموده‌ و « مبارزه » با آنها را لازم شمرده و حتّی آنها را لایقِ « قتل » می‌داند:

1ـ وَ قالُوا لَوْ شاءَ الرَّحْمنُ ما عَبَدْناهُمْ     ما لَهُمْ بِذلِكَ مِنْ عِلْــمٍ      إِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُـونَ (زخرف/20)

(و مى‏گويند: اگر خداى رحمان مى‏خواست ما غیر خدا را نمى‏پرستيديم در حالیکه آنها برای اين إدّعا، (سندِ) علمى ندارند،

آنها فقط بر مبنای « وهم و خیال و دروغ » (و برای فریب مردم) « خالی‌بندی » مى‏کنند.)

2ـ سَيَقُولُ الَّذينَ أَشْرَكُوا لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكْنا وَ لا آباؤُنا وَ لا حَرَّمْنا مِنْ شَيْ‏ءٍ كَذلِكَ كَذَّبَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتَّى ذاقُوا بَأْسَنا قُلْ: هَلْ عِنْدَكُمْ مِنْ عِلْمٍ؟ فَتُخْرِجُوهُ لَنا إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ تَخْرُصُونَ (أنعام/148)

(آنها كه غیر خدا را مؤثّر می‌پندارند (برای تبرئة خود) می‌گویند: اگر خدا مى‏خواست ما و پدرانمان غیر خدا را نمى‏پرستیديم و چيزى را خودسرانه (بر خودمان یا برای دیگران) تحريم نمى‏كرديم، آنها هم كه قبل از اینها بودند اینچنين (سفیران الهی را) دروغگو می‌پنداشتند تا وقتی که (مُردند و) مجازات ما را چشيدند.  بگو: اگر (برای این إدّعا) علم دارید آن را براى ما مطرح كنيد، اما شما فقط از گمانِ نفسانیِ خود پيروى مى‏كنيد و ادّعائی غیر مستدل و دروغ را به مردم تلقین می‌کنید.)

3ـ وَ إِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُونَ (أنعام/116)

(و اگر پیروِ أکثر أهل زمين باشى تو را از راه خدا گمراه مى‏كنند زیرا آنها فقط تابع گمانشانند و إدّعای غیر منطقی دارند.)

4ـ أَلا إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ

وَ ما يَتَّبِعُ الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ شُرَكاءَ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُـــونَ (یونس/66)

(بدانید هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است برای خداست و آنها كه غیر خدا را مؤثّر می‌پندارند در واقع فقط و فقط از « وهم و حدس و گمان نفسانی (خود) » پيروى مى‏كنند و آنها « إدّعائی غیر منطقی و دروغ » دارند.) 

5ـ قُتِــلَ الْخَرَّاصُــونَ (10) الَّذينَ هُمْ في‏ غَمْرَةٍ ساهُونَ (11)

يَسْئَلُونَ: أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ؟ (12) يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ (ذاریات/13)

{مرگ بر دروغ‌بافان * آنها كه در ورطة غفلت و نادانى غرق شده‌اند * (و با إنکار و تمسخر) می‌پرسند: روز حاکمیت دین چه زمانی است؟ * (به آنها بگو: آن روز) روزی است که در آتش (ی که با إغواگریتان پدید آوردید) آزموده و مجازات می‌شوند.}

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 42)

با « هیچ عبادت و عامل دیگری » (از درون و بیرون) نباید خود را « تافتة جدابافته » بپنداریم.

« از واژه‌های مهم قرآن » و « جامعترین صفتِ خدا »،« رَحْمان » است زیرا « سایرِ صفاتِ خدا »،

« جلوة رحمانیّتِ » ‌اویند و هر مسلمانی آن را « ده‌ها یاصدها بار » با « بسم الله » در آغاز هر کار و با « حمد » در نمازهایش باید به خود « تذکّر » ‌دهد و به خود « بفهماند » که خداوند « منبعِ رحمت » و جهان « جلوة رحمتِ » اوست و « رحمتِ رحمانی » او « عام » و برای « همة خلائق (بدون إستثناء) »،

« یکسان » است و بر « همة مخلوقات » به صورت « برابر » می‌بارد. لذا قرآن می‌فرماید:

« الرَّحْمَنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى » (طه/5)

لذا برای « رحمان »، داشتن « فرزند »،« محال » است زیرا در آن صورت رحمتش « عام » نخواهد بود:

« وَ ما يَنْبَغي‏ لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً » (مريم/92)

نکتة مهم: « شیطان »،« منکرِ رحمانیّت » و « عام بودنِ رحمتِ خدا » است و با آن « نافرمانی » دارد: 

« يا أَبَتِ؛ لا تَعْبُدِ الشَّيْطانَ إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلرَّحْمنِ عَصِيًّا » (مریم/44)

زیرا « شیطان » مخلوقی « ظاهربین و خودخواه و أهلِ مقایسه و تکبّر » و « خودبرتربین » است:

قالَ: ما مَنَعَكَ أَلاَّ تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ؟ قالَ: أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَني‏ مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طينٍ (أعراف/12)

متأسفانه « أکثر افراد بشر » نیز به « رحمانیّتِ خدا »،« کفر » می‌ورزند و آن را « قبول ندارند »:

« كَذَلِكَ أَرْسَلْنَاكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهَا أُمَمٌ ... وَ هُمْ يَكْفُرُونَ بِالرَّحْمَنِ ... » (رعد/30)

« وَ إِذَا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا ... وَ هُم بِذِكْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ كَافِرُونَ » (أنبیاء/36)

(آنها كه حق‌ستیزند هرگاه تو را ببينند به مسخره‏ات مى‏گيرند ... در حالى كه آنها حتّی به « ذکر رحمانیت » نیز کافرند.)

« وَ إِذَا قِيلَ لَهُمُ: اسْجُدُوا لِلرَّحْمَنِ قَالُوا: وَ مَا الرَّحْمَنُ؟ ... » (فرقان/60)

(و وقتی به آنها گفته شود: همه باید در خدمت رحمانیت خدا باشيد، گويند: « رحمان » چيست؟ ...)

« مشکلِ أکثر مردم » با رحمان چیست؟ اینست که « تعقّل » ندارند: « أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ » (مائده/103)

زیرا « بندگی مُخلصانه رحمانیتِ خدا » ثمرة « تعقّل » است: « العقلُ، ما عُبِد به الرحمنُ »

و بندة عاقل به « تعهّدات » خود عمل می‌کند و با بهانة « هیچ چیزی » خود را « تافتة‌ جدابافته » و « ژن برتر » نمی‌پندارد و از خداوند « توقّع معجزه و توجّه ویژه » ندارد تا با شیطان « همراه » نشود: 

وَ مَن يَعْشُ عَن ذِكْرِ الرَّحْمَنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطَانًا فَهُوَ لَهُ قَرِينٌ (زخرف/36)(بی‌إعتنائی به رحمان = همسایگی با شیطان)

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 78)

« ‌فرعون » کیست؟ و خداوند برای « رهائی مردم از او » چه کرده است؟

« فرعون »،« هر فردی » است که:

« توهّمِ خودبرتر بودن » دارد: إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلا فِي الْأَرْضِ ... (قصص/4)

« حُرمت‌شکنی » می‌کند: اذْهَبْ إِلى‏ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغى‏ (طه/24)

« خودبزرگ‌بین و متکبّر » است: قالَ فِرْعَوْنُ آمَنْتُمْ بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ؟ ... (أعراف/123)

و « خودش » را « قیّم و زمامدارِ دیگران » می‌پندارد: فَقالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى‏ (نازعات/24)

و دنبالِ « فریب دادنِ مردم » است: وَ قالَ فِرْعَوْنُ ائْتُوني‏ بِكُلِّ ساحِرٍ عَليمٍ (یونس/79)

و او نمی‌گذارد دیگران « عاشق و شکوفا » شوند: ... وَ ما أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشيدٍ (هود/97)

و مردم حامی خودش را « کور » و « گمراه » می‌کند: وَ أَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهُ .... (طه/79)

و او « عاملِ اختلاف و تفرقه » است: إِنَّ فِرْعَوْنَ ... جَعَلَ أَهْلَها شِيَعاً ... (قصص/4)

و خود را « إرادة مستقل و مؤثّر » می‌پندارد: وَ قالَ ... ما عَلِمْتُ لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْري؟ ... (قصص/38)

و او خود را « مالک » می‌پندارد: وَ نادى‏ فِرْعَوْنُ في‏ قَوْمِهِ ... أَ لَيْسَ لي‏ مُلْكُ مِصْرَ؟ ... (زخرف/51)

او « متوهّمی متجاوز و ساختار‌شکن » است: مِنْ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ كانَ عالِياً مِنَ الْمُسْرِفينَ (دخان/31)

و « جوانان را فاسد » می‌کند: ... يُذَبِّحُ أَبْناءَهُمْ وَ يَسْتَحْيي‏ نِساءَهُمْ إِنَّهُ كانَ مِنَ الْمُفْسِدينَ (قصص/4)

خداوند حکیم همانطور که « حضرت موسی » علیه السلام را برای « رهائی فرعون » از « هر توهّم » و « تخلّفی » مأمور کرد « بهترین پیامبر و رهبرِ رهائیبخش » خود را نیز مأمور کرد تا با « هُشدار » به « افرادِ بشر » آنها را از « جهالت و اسارتِ فرعونِ درونشان » برهاند و برایشان « معیارِ حقّ » باشد: 

إِنَّا أَرْسَلْنا إِلَيْكُمْ رَسُولاً شاهِداً عَلَيْكُمْ كَــــما أَرْسَلْنا إِلى‏ فِرْعَوْنَ رَسُولاً (مزمل/15) (کُم = فرعون)

و خداوند او را « نگین أنبیاء و آخرین نبی » نامید: ... مُحَمَّدٌ ... رَسُولَ اللَّهِ وَ خاتَمَ النَّبِيِّينَ ... (أحزاب/4)

و خداوند او را برای « همة مردم » قرار داد:  ... أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَميعاً ... (أعراف/158)

و خداوند رهبر منصوبش را مأمور کرد تا « هر بیگاری و غل و زنجیری » را از « گردنِ مردم » بردارد: 

... الرَّسُولَ ... يَضَـــعُ عَنــْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتي‏ كانَتْ عَلَيْهِمْ ... (اعراف/157)

« خدایا؛ عقلانیّتی به ما عطا فرما که مثلِ فرعونِ متکبرِ مُسرفِ مُفسِد، رسول زمانمان را نافرمانی نکنیم. »

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 81)

« کلمه » چیست؟

در مراکز آموزشی می‌گویند: از چند « واج » یک « تکواژ » و از « چند تکواژ » یک « کلمه » ساخته می‌شود که « سومین واحدِ زبان » و « حاملِ پیامِ خاصی » است. اما از منظر « قرآن » و بر خلافِ تصوّرِ رایج، « کلمه »،« حروف روی کاغذ » و « صدایِ ألفاظِ خارج شده از دهانِ انسان، نیست » بلکه « هر مخلوقِ زندة پویایِ تأثیرگذاری » یک « کلمة زنده و فعّال » است. 

مثلا: خداوند فرزند « حضرت مریمِ » سلام الله علیها را « کلمه‌ » می‌نامد که نامش « مسیح » است:

... يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسيحُ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ ... (آل‌عمران/45)

پس آن حضرت که راه می‌رفت، غذا می‌خورد، زندگی می‌کرد و مشکلاتِ مردم را حل می‌کرد « کلمة خدا » بود:

... إِنَّمَا الْمَسيحُ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ كَلِمَتُـهُ أَلْقاها إِلى‏ مَرْيَمَ وَ رُوحٌ مِنْهُ ... (نساء/171)

قرآن، کلمة « الله » را نیز « بالاترین و فعالترین کلمه » می‌داند: ...‏ وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا ... (توبه/40)

پس « جهان » مظهرِ « کلماتِ زنده » است، زیرا « کلامِ خداوندِ حیّ » نمی‌توانند « مُرده » باشند.

لذا وقتی قرآن « عذاب » را مطرح می‌کند، می‌گوید: أَ فَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذابِ ... (زمر/19) یعنی آن کلمه نیز، « مأمورِ زنده و فعّالی‌ » است که « مجازات » را به « فرد مستحق مجازات » می‌رساند.

دربارة « تقوا » نیز می‌فرماید: خداوند « آرامش درونی » و « کلمة تقوا » را با « رسولش و مؤمنین » « همراه » نمود: ... فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكينَتَهُ عَلى‏ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنينَ وَ أَلْزَمَهُمْ كَلِمَـةَُ التَّقْوى‏ ... (فتح/26) 

یعنی: « تقوا »،« عاملِ زنده و فعّال و الهام‌بخشی » است که آنها را در « حدودِ الهی » حفظ می‌کند.

لذا وقتی قرآن می‌گوید: حضرت « إبراهیم » صلوات الله علیه از خودش « کلمة ماندگاری » را بجا گذاشت: وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً في‏ عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (زخرف/28) منظورش از « کلمه »،« واژه و حرف » نیست بلکه « موجودِ زندة موحّد نادری » است (به نام: مولی الموحدین) که از سراپایِ او « توحید » می‌تراود.

پس اگر « عاقلانه » و به استنادِ فعل مضارعِ: « وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ » بپذیریم که از « خداوند زنده » به طور دائم « کلامِ زنده جاری » می‌شود، باید بپذیریم که وقتی « کلامُ الله » را مقابلِ خود می‌گشائیم باید آن را مجموعه‌ای « زنده » ببینیم که می‌خواهد ما را از « انواع ظلمات و تحیّر و ضلالت » برهاند و ما را به « حیات طیّبه، رضوانِ الهی و بهشت جاوادانه » برساند. لذا منطقی نیست که این عاملِ « زندة »  حیاتبخش را با « شأن نزول » (هایِ غالبا مختلف) « محدود » و خود را از برکاتِ آن « محروم » کنیم. 

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 89)

«  مساکن الموتی » و «  بلدِ میّت » و «  شهرِ مُردگان » کجاست؟

« حضرت امیرالمؤمنین » صلوات الله علیه در آغاز « نامة 31 نهج البلاغه » که « وصیتنامة » ایشان به فرزندِ ارشدشان (و خطاب به ما) است، خود را ساکنِ « مَسَاكِنَ الْمَوْتَى » معرفی فرموده‌اند.

قرآن نیز از « أرض میّت » و « بلد میّت » سخن می‌گوید لذا لازم است « شهرِ مُردگان » را بشناسیم. 

شهر مُرده شهری است که « حیات و زندگی » در آن « متوقّف » است و « عقلانیّت و إنسانیّت » در آنجا « حاکمیت » ندارد و مردم آن « اطلاعات تاریخی درستی » ندارند. لذا با آنکه « أقوامِ گذشتة » جهان « رفتارهایِ معقولی » هم د‌اشته‌اند اما افرادِ شهرِ مُرده فقط أعمالِ « نامعقولِ إقوامِ قبل » را به نام « عادات و رُسوم » در عروسی، جشن تولد، 4 شنبة آخر سال، 13 فروردین و مناسبت‌های دیگر و حتّی در أعمالِ مذهبیِ خود مبنایِ رفتارشان قرار می‌دهند و آنها را « ناآگاهانه » به نسل بعد نیز تحمیل می‌کنند.

لذا اگر « علّتِ پرستشِ احمقانة گاو یا بُتِ سنگی » را از آنها ‌بپرسید می‌گویند أجدادِ ما چنین می‌کردند:

... ما هذِهِ التَّماثيلُ الَّتي‏ أَنْتُمْ لَها عاكِفُونَ؟؟؟ (52) قالُوا: وَجَدْنا آباءَنا لَها عابِدينَ (أنبیاء/53)

« مشخصّة اصلی » مردم شهر مُرده اینست که از « با ارزش‌ترین توانائی » یعنی « تفکّر و تعقل » خود هیچ بهرة مفیدی نمی‌برند و « اسیرِ حواس و هوس و خرافات » و « مقلّدِ رفتارِ غلط دیگرانند. »

لذا وقتی آنها را به « پذیرش و پیروی تعالیمِ الهی » دعوت می‌کنند، می‌گویند: ما پیرو رفتارِ أجدادمانیم:

وَ إِذا قيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ،                                   قالُوا: بَلْ نَتَّبِعُ ما وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا ... (لقمان/21)

وَ إِذا قيلَ لَهُمْ تَعالَوْا إِلى‏ ما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ إِلَى الرَّسُولِ،     قالُوا: حَسْبُنا ما وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا ... (مائده/104)

آنها « آیاتِ روشنگرِ الهی » را با این بهانه که اینها را « از اجدادمان نشنیده‌ایم »،« إنکار » می‌کنند:

فَلَمَّا جاءَهُمْ مُوسى‏ بِآياتِنا بَيِّناتٍ قالُوا: ... ما سَمِعْنا بِهذا في‏ آبائِنَا الْأَوَّلينَ (قصص/36)(مؤمنون/24)

ساکنانِ شهر مُرده « گناهانِ فاحِش » را « می‌فهمند » اما خود را مجبور به « تقلید » از أجداد می‌دانند: 

وَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً  قالُوا: وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا ... (أعراف/28)

مُردگانِ مذهبی‌نما، « گناهانِ بسیار زشت و تخلّفاتِ فاحشِ » خود را به « أمرِ خدا » نسبت می‌دهند:

وَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً ...  قالُوا ... اللَّهُ أَمَرَنا بِها ... (أعراف/28) 

نکتة مهم: « مرفهین بی‌بند و بار » عاملِ رواج « خرافات و تقلیدِ کورکورانه و رسوم غلط » هستند:

... ما أَرْسَلْنا ... مِنْ نَذيرٍ إِلاَّ قالَ مُتْرَفُوها إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى‏ أُمَّةٍ وَ إِنَّا عَلى‏ آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ (زخرف/23)

« خدایا؛ یاریمان کن تا منتظرینی عاقل، مؤمن و زنده باشیم و اسیرِ خرافات، هوس و تقلیدِ أحمقانه نشویم. »

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 95)

« آزمایشِ انسان »،« عبور از شهربازیِ دنیا » است.

انسان از « بهشتِ نخستین » به هر دلیلی « إخراج » و برای « مدتی کوتاه » در « دنیا » قرار گرفت،

تا « شوقِ عاقلانة » او برای « بازگشت به بهشتِ رضوانِ الهی » موردِ « آزمایش » قرار گیرد:

قالَ اهْبِطُوا ... وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى‏ حينٍ (أعراف/24)(بقره/36)

خداوند برای اینکه افرادِ « عاقل و بصیر و آخرت‌نگر » از افرادِ « ظاهربین و دنیاطلب » تفکیک شوند،

« ظاهرِ دنیا » را با « مال و فرزند و زُخرفات » زینت بخشید و آن را به صورت « شهربازی » دراورد:

الْمالُ وَ الْبَنُونَ زينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا ... (کهف/46) وَ زُخْرُفاً  ... (زخرف/35)

إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ  ... حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ اِزَّيَّنَتْ  ... (یونس/24)

اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ ... (حدید/20)

اما خداوند إعلام فرمود که « دنیا » را « شهربازی » قرار دادیم تا « میزانِ تعقّل » شما معلوم شود: 

وَ ما أُوتيتُمْ مِنْ شَيْ‏ءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ زينَتُها وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى‏ أَ فَلا تَعْقِلُونَ (قصص/60) 

و خداوند می‌فرماید: « أهل تعقّل » حتماً « آخرت » را به این « شهربازیِ وهم‌أنگیز » ترجیح می‌دهند:

وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلاَّ لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذينَ يَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ (أنعام/32)

و خداوند می‌فرماید: این « شهربازی » فقط برای « آزمایشِ رفتارهایِ زیبایِ افرادِ بشر » است:

إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً (کهف/7) 

و خداوند می‌فرماید: اگر مؤمنانه و با تقوا از این « شهرِبازی » بگذرید به شما « پاداش » می‌دهد:

إِنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا يُؤْتِكُمْ أُجُورَكُمْ ... (محمّد/36)

و خداوند می‌فرماید: از این « شهربازیِ فانی » باید صرفنظر کنید تا به « حیاتِ جاودانه  » برسید:

وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلاَّ لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ ... (عنکبوت/64)

اما متأسفانه « أکثر مردم » در این « شهربازیِ فریبنده » چنان « فریبِ ظواهر » را می‌خورند که حتی « رفتارهای مذهبی » را هم به « بازی » می‌گیرند و از « آخرتِ خود » غافل می‌مانند:

وَ ذَرِ الَّذينَ اتَّخَذُوا دينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا ... (أنعام/70) 

الَّذينَ اتَّخَذُوا دينَهُمْ لَهْواً وَ لَعِباً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا فَالْيَوْمَ نَنْساهُمْ كَما نَسُوا لِقاءَ يَوْمِهِمْ هذا ... (أعراف/51)

« خدایا؛ ما را از ظاهرپرستی برهان تا از این شهربازی بگذریم و خود را به قرب تو برسانیم. »