« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 43)

حضرتِ « عیسی » علیه السلام فرمود: « خدایت » را هرگز « امتحان » نکن.

« ظاهربینانِ دنیازده » برای « متزلزل » ‌کردن « باور مؤمنان » می‌گویند: شما که به خدا « توکّل » دارید در رفتن به « بیابان »،« آب » و « غذا » بر ندارید، یا در زمان ترکِ خانه و مغازه و ماشین، « درِ خانه و مغازه و ماشین » را « قفل » نزنید، یا در زمان « شیوع بیماریهای مُسری »،« مواردِ بهداشتی » را رعایت نکنید، یا برای « رزق و روزی » خود، خود را به ‌« زحمت » نیاندازید، زیرا خدا آن را به شما می‌رساند ... 

لذا قرآن به « حضرت نبیّ أکرم » صلی الله علیه و آله (و به هر فردِ عاقل مؤمنی) می‌فرماید:

... لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ وَ احْذَرْهُمْ أَنْ يَفْتِنُوكَ عَنْ بَعْضِ ما أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكَ ... (مائده/49)

(... از هواهاي نفسِ آن ـ وسوسه‌گران ـ پيروى نكن و از آنها برحذر باش، تا تو را نسبت به

برخی از آنچه خدا بر تو نازل كرده، « مشکوک » نکنند و به « سردرگمی » نکشانند ...)

پس به « حرفِ‌های غیر منطقی و شیطانی » شبکه‌های اجتماعی و برخی از مردم نباید « أعتنا » کرد زیرا ما را از انجامِ « وظائف و تکالیف » و « حفاظت از أمانت‌هایِ الهیِ خود »،« مردّد » می‌کنند. 

مثلاً: « توکّل، سپردنِ نتیجة کارها » به « خداوند » است نه « سپردنِ  کارِ خود به خداوند. »

اما « منافقین شیطان‌صفت » با شیوه‌های متنوع می‌کوشند « نگاهِ » مردم را از « عقلانیّت و حقیقت » منحرف کنند و به « ظاهربینی و ساده‌لوحی » بکشانند تا آنها از « خالقِ » خود « نا امید » شوند، لذا به آنها وسوسه می‌کنند که « خدا » را « بیازمایند » و به اسم « توکّل » و با « دعا و نذر»،« تکالیف » خود را (در اموری مثل: ازدواج، رفع مشکلات مالی و کاری و بیماری) به « خدا » واگذارند ... تا با « إجابت » نشدنِ « خواستةغیر منطقی » آنها، « بدبینی به خدا » جای « امید به خدا » را بگیرد:

وَ يُعَذِّبَ الْمُنافِقينَ وَ الْمُنافِقاتِ وَ الْمُشْرِكينَ وَ الْمُشْرِكاتِ الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ ... (فتح/6)

لذا « شیطان » به « حضرتِ عیسی » علیه السلام گفت: تو که « خدا » را « مُنجی » می‌دانی پس خود را از این « کوه » بیانداز تا ببینم خدا تو را می‌گیرد یا نه. آن حضرت به آن خبیث فرمود: 

« هیچگاه خدا را آزمایش نکن. » (إنجیل متی/باب4/آیه 5 تا 7)

زیرا « آزمودن » فقط حقِّ « خالق » است: « ... كُنَّا لَمُبْتَلينَ » (مؤمنون/30)

خدایا؛ ما را به « آگاهانه‌ترین و عاقلانه‌ترین درجة توکّل » برسان تا « نتیجة » کارهایمان را به تو بسپاریم اما « تکالیف » خود را « درست و بی‌عیب و نقص » انجام دهیم و به تو « شک » نکنیم.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 64)

آیا « خطرناک‌تر » از « جهالت » برای انسان « خطری » هست؟

از « شهادتِ » جناب هابیل تا « آخرین بعثت » و از « سقیفه » تا « ظهور آخرین حجّت الهی » عجّل الله تعالی فرجه الشریف، « بشر بیشترین عمرش » را در « جاهلیتِ اول و دوم » گذرانده است.

« جهالت » یعنی چه؟ و « جاهل » کیست؟

« جهالت » یعنی: « ایمان به تاریکی و توقّف در آن »،« إنکار عقلانیّت و بی‌إعتنائی به تجربه. » 

« جهالت » یعنی: « مبنا قرار دادن وهم و خیال » و « عجولانه درباره هر چیزی قضاوت کردن. »

« جهالت » یعنی: « راضی شدن به دنیا و إطمینان به ظاهرِ آن و غافل بودن از حجّتهایِ الهی »:

إِنَّ الَّذينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ (یونس/7)

« جهالت یعنی: دعا بدونِ علم »: ... فَلا تَسْئَلْنِ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنِّي أَعِظُكَ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْجاهِلينَ (هود/46)

« جهالت » یعنی: « تحقیر أمرِ خدا »: ... قالُوا أَ تَتَّخِذُنا هُزُواً قالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجاهِلينَ (بقره/67)

« جهالت » یعنی: « بدگمانی به خالقِ خود »: ... يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجاهِلِيَّةِ ... (آل‌عمران/154)

« جهالت » یعنی: « غیر خالق را پرستیدن »: قُلْ أَ فَغَيْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّي أَعْبُدُ أَيُّهَا الْجاهِلُونَ (زمر/64)

« جهالت » یعنی: « کینة شتری »: ... الَّذينَ كَفَرُوا في‏ قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّـةَ الْجاهِلِيَّـةِ ... (فتح/26)

« جهالت » یعنی: « ظاهربینی »: لِلْفُقَراءِ الَّذينَ ... يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ ... (بقره/273)

« جهالت » یعنی: « خواستارِ حکم و داوریِ جاهلین بودن »: أَ فَحُكْمَ الْجاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ؟ ... (مائده/50)

« جهالت » یعنی: « ترجیح فحشاء به زندان »: ... السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَّ ... أَكُنْ مِنَ الْجاهِلينَ (یوسف/33)

« جهالت » یعنی: « در غیبت قرار دادنِ إمام »: ... ما فَعَلْتُمْ بِيُوسُفَ وَ أَخيهِ إِذْ أَنْتُمْ جاهِلُونَ (یوسف/89)

« جهالت » یعنی: « برخوردِ نا سالم با جاهلین »: ... وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً (فرقان/63)

« جهالت » یعنی: « بدن‌نمائی رایگان به نامحرم »: ... تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى‏ ... (أحزاب/33)

« جهالت » یعنی: « ناراحتی از لجاجت »: ... كَبُرَ عَلَيْكَ إِعْراضُهُمْ ...‏ فَلا تَكُونَنَّ مِنَ الْجاهِلينَ (أنعام/35)

از منظر قرآن « جهالت » قابل « سرایت » است لذا مؤمنین باید « جاهل » نباشند و از « هر جاهلی نیز بپرهیزند »:

خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْــــــرِضْ عَنِ الْجاهِلينَ (اعراف/199)

(از آنها که حق‌شنو نیستند و تو را نمی‌بینند) بگذر و به كارهای پسنديده فرمان ده و از « جاهلین » پرهیز کن.

خدایا؛ « عقلانیت » و « ایمان » ما را چنان تقویت کن که « جاهل » نباشیم و از هر « جهالت و جاهلی » بپرهیزیم.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 81)

« کلمه » چیست؟

در مراکز آموزشی می‌گویند: از چند « واج » یک « تکواژ » و از « چند تکواژ » یک « کلمه » ساخته می‌شود که « سومین واحدِ زبان » و « حاملِ پیامِ خاصی » است. اما از منظر « قرآن » و بر خلافِ تصوّرِ رایج، « کلمه »،« حروف روی کاغذ » و « صدایِ ألفاظِ خارج شده از دهانِ انسان، نیست » بلکه « هر مخلوقِ زندة پویایِ تأثیرگذاری » یک « کلمة زنده و فعّال » است. 

مثلا: خداوند فرزند « حضرت مریمِ » سلام الله علیها را « کلمه‌ » می‌نامد که نامش « مسیح » است:

... يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسيحُ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ ... (آل‌عمران/45)

پس آن حضرت که راه می‌رفت، غذا می‌خورد، زندگی می‌کرد و مشکلاتِ مردم را حل می‌کرد « کلمة خدا » بود:

... إِنَّمَا الْمَسيحُ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ كَلِمَتُـهُ أَلْقاها إِلى‏ مَرْيَمَ وَ رُوحٌ مِنْهُ ... (نساء/171)

قرآن، کلمة « الله » را نیز « بالاترین و فعالترین کلمه » می‌داند: ...‏ وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا ... (توبه/40)

پس « جهان » مظهرِ « کلماتِ زنده » است، زیرا « کلامِ خداوندِ حیّ » نمی‌توانند « مُرده » باشند.

لذا وقتی قرآن « عذاب » را مطرح می‌کند، می‌گوید: أَ فَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذابِ ... (زمر/19) یعنی آن کلمه نیز، « مأمورِ زنده و فعّالی‌ » است که « مجازات » را به « فرد مستحق مجازات » می‌رساند.

دربارة « تقوا » نیز می‌فرماید: خداوند « آرامش درونی » و « کلمة تقوا » را با « رسولش و مؤمنین » « همراه » نمود: ... فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكينَتَهُ عَلى‏ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنينَ وَ أَلْزَمَهُمْ كَلِمَـةَُ التَّقْوى‏ ... (فتح/26) 

یعنی: « تقوا »،« عاملِ زنده و فعّال و الهام‌بخشی » است که آنها را در « حدودِ الهی » حفظ می‌کند.

لذا وقتی قرآن می‌گوید: حضرت « إبراهیم » صلوات الله علیه از خودش « کلمة ماندگاری » را بجا گذاشت: وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً في‏ عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (زخرف/28) منظورش از « کلمه »،« واژه و حرف » نیست بلکه « موجودِ زندة موحّد نادری » است (به نام: مولی الموحدین) که از سراپایِ او « توحید » می‌تراود.

پس اگر « عاقلانه » و به استنادِ فعل مضارعِ: « وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ » بپذیریم که از « خداوند زنده » به طور دائم « کلامِ زنده جاری » می‌شود، باید بپذیریم که وقتی « کلامُ الله » را مقابلِ خود می‌گشائیم باید آن را مجموعه‌ای « زنده » ببینیم که می‌خواهد ما را از « انواع ظلمات و تحیّر و ضلالت » برهاند و ما را به « حیات طیّبه، رضوانِ الهی و بهشت جاوادانه » برساند. لذا منطقی نیست که این عاملِ « زندة »  حیاتبخش را با « شأن نزول » (هایِ غالبا مختلف) « محدود » و خود را از برکاتِ آن « محروم » کنیم. 

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 91)

« خشم و عصبانیّتِ کفّار » نسبت به « إقتدارِ جبهة حقّ‌ » به خودِ « آنها » برمی‌گردد:

« کُفِّار » به خاطرِ « ضدیّت با عقل و فطرتِ خود » دنبالِ « تضعیف و عقب‌ماندگی جبهة حقّ » اند لذا از « إقتدارِ » أهلِ ایمان در هر زمینه‌ای با « قلبشان » بیش از « زبانشان »،« عصبانی » می‌شوند.

بنابراین برای « أهل ایمان » هر گونه « ارتباطِ اطلاعاتی » با بیگانگان « ممنوع » و « حرام » است:

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِكُمْ لا يَأْلُونَكُمْ خَبالاً وَدُّوا ما عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْواهِهِمْ وَ ما تُخْفي‏ صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآياتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ (آل‌عمران/118)

(اى أهل ايمان بیگانه‌ را همراز مگيريد زیرا آنها از نابكارى علیه شما كوتاهى نمى‏کنند می‌خواهند در رنج بيفتيد دشمنى از زبانشان پیداست اما آنچه در دل پنهان مى‏کنند بیشتر است ما دشمنى آنها را برایتان بيان كرديم تا عاقلانه زندگی کنید.)

« دشمنیِ کفّار » آنقدر شدید است که از « رُشدِ محصولاتِ کشاورزیِ مؤمنین » نیز عصبانی می‌شوند:

... فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوى‏ عَلى‏ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ... (فتح/29)

قرآن می‌فرماید: شما (مذهبی‌های ساده‌لوح،) دشمنانِ بدخواهتان را دوست دارید اما آنها از « إقتدارِ شما » شدیداً عصبانیند (اگر شما طبق آیه بعد در اطاعت از رهبر الهی صبور و با تقوا باشید در أمانید و) آنها باید از عصبانیّتشان بمیرند:   

ها أَنْتُمْ أُولاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَ لا يُحِبُّونَكُمْ ... عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ ... (آل‌عمران/119)

نکتة مهم 1: « مؤمنینی » که « مُحسن » شده‌اند گاهی از « گفتار، رفتار، اخلاق و مواضعِ » اطرافیان و مردم « عصبانی » میشوند اما خشمشان را « بزرگوارانه می‌خورند » و هرگز آن را « إبراز » نمی‌کنند:

الَّذينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ الْكاظِمينَ الْغَيْظَ وَ الْعافينَ عَنِ النَّاسِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ 

(آنان كه در فراخى و تنگدستی انفاق مى‏كنند و خشم خود را (نسبت به خودی‌های اطرافشان) فرو مى‏برند و از (غفلت و تخلفِ) مردم صرفنظر مى‏کنند، قطعاً « مُحسن » هستند و خداوند محسنین را دوست دارد.) (آل‌عمران/134)

نکتة مهم 2: کفّار بی‌آنکه از دشمنی و کُفرِ خود علیه أهل إیمان « کمترین سودی ببرند » خداوند مقتدر و شکست‌ناپذیر، « همة خشم و عصبانیّتِ أحزابِ أهلِ کُفر » را قطعاً به « خودِ آنها » بر‌می‌گرداند:

وَ رَدَّ اللَّهُ الَّذينَ كَفَرُوا بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنالُوا خَيْراً وَكَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتَالَ وَ كانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزيزاً (أحزاب/25)

نکتة مهم 3: « همة خشم و عصبانیّتِ کُفّار » در « جهنّم »،« علیه خودِ آنها، ظهور » پیدا می‌کند:

وَ لِلَّذينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ ... (6) إِذا أُلْقُوا فيها سَمِعُوا لَها شَهيقاً وَ هِيَ تَفُورُ (7) تَكادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِ ... (مُلک/8)

« خدایا؛ ما را یاری فرما تا از هر تماسِ غیر مجاز با کُفّار بپرهیزیم و شاکر و قدردانِ إقتدار جبهة حقّ باشیم و مثلِ حضراتِ امامین کاظمین صلوات الله علیهما، کاظِم غیظ و فروبرندة خشم و عصبانیّتِ خود باشیم. »

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 130)

« بهترین و بدترین زینت » چیست و « مکان » و « محصولِ آنها » کجاست؟

قرآن می‌فرماید: إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ « زينَةً »،« لِنَبْلُوَهُمْ » أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ... (کهف/7)

ما روی زمین، زیبائی‌ها و سرگرمی‌هائی را قرار دادیم تا مردم را بیازمائیم که کدامشان زیباتر عمل می‌کنند.

پس آنها باید با « زینتهایِ بیرونی » فریب نخورند و « زیبائی‌های درونی » را مبنای زندگی قرار دهند.

لذا مردم بر مبنای « تصدیق » یا « إنکار زیبائی‌هایِ باطنی » به « دو گروه » تقسیم می‌شوند: 

گروه اول: « ظاهربینانی » که « زیبائیهایِ ظاهرِ مخلوقات » را « مبنایِ عملِ » خود قرار می‌دهند: 

زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنينَ وَ الْقَنَاطِيرِ الْمُقَنطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الأَنْعَامِ وَ الْحَرْثِ ذَلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ ... (آل‏عمران/14) زُيِّنَ لِلَّذينَ كَفَرُوا مَكْرُهُمْ (رعد/33) زُيِّنَ لِلَّذينَ كَفَرُوا الْحَياةُ الدُّنْيا (بقره/212) زَيَّنَ لِكَثيرٍ مِنَ الْمُشْرِكينَ قَتْلَ أَوْلادِهِمْ (أنعام/137) زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمالِهِمْ (توبه/37) زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوءُ عَمَلِهِ (غافر/37) زُيِّنَ لِلْكافِرينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (أنعام/122) زُيِّنَ لِلْمُسْرِفينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (يونس/12) الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ (نمل/4)

گروه دوم: « عاقلانِ آخرت‌نگرند » که برایِ به تجلّی درآوردنِ « أسماء الحسنایِ الهی » می‌کوشند.

« بهترین زینت و محلّ آن » کجاست و « محصول » آن چیست؟

خداوند « إیمانِ قلبی » را « بهترین زینت » می‌داند که نشانة آن إنزجار از کفر و فسق و معصیت است:  

.... وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإيمانَ وَ زَيَّنَهُ في‏ قُلُوبِكُمْ

وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ (حجرات/7)

و « محصولِ ایمانِ قلبی »،« حُسن ظن به خداوند » و « إعتماد به قوانین و وعده‌هایِ الهی » است: 

« بدترین زینت و محلّ آن » کجاست؟ و « محصول » آن چیست؟

« تعلّق و وابستگی به مخلوق »،« بدترین زینتِ قلبی » و محصول آن « بدگمانی به خالق » است:  

بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ: لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ وَ الْمُؤْمِنُونَ إِلى‏ أَهْليهِمْ أَبَداً وَ زُيِّنَ ذلِكَ في‏ قُلُوبِكُمْ (فتح/12) 

« بدگمانی به خدا » انسان را « کور » و جهان را برایش « زشت » می‌کند و او را به زشتی‌ها می‌کشاند:

... الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ ... (فتح/6)

چنین منافقین و مشرکین کوردلی، از منظر قرآن افرادی بایر و بی‌حاصلند: ... وَ كُنْتُمْ قَوْماً بُوراً (فتح/12)

« خدایا؛ یاریمان کن تا زینتهای فانی ما را از زیبائیهای حقیقی باز ندارند و به تو بدگمان نکنند. »