« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 35)

« شب »،« مدرسة خودسازی » است باید « قدر » آن را بدانیم.

« شب » زمانِ « ناپیدائی » و « حضور نامحسوس » و « أسرارآمیزی » است که خداوند حکیم بعد از « روز » ـ که زمانِ « پیدائی و ظهور » است ـ برای « آرامش یافتنِ انسان » قرار می‌دهد:

وَ جَعَلَ اللَّيْلَ سَكَناً (أنعام/96) أَنَّا جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فيهِ ... (نمل/86)(يونس/67)(غافر/61)

خداوند « جهان و جهانیان » را در شب با پرده‌ای از تاریکی « می‌پوشاند »، در نتیجه ما « آنها » را « نمی‌بینیم » آنها نیز ما را « نمی‌بینند » لذا در « شب » نه تنها امکان « ریاکاری » نیست، بلکه چون « توجّه » ما به چیزی « منحرف » نمی‌شود، پس بهترین زمان برای « خودسازی مُخلصانه » است.

« پوشانندگی شب » آن قدر « آیت مهمی » است که خداوند به آن « قسم » یاد می‌کند:

وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‏ (لیل/1) وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها (شمس/4) وَ اللَّيْلِ وَ ما وَسَقَ (انشقاق/17)

و خداوند حکیم « شب » و « زن و شوهر » و « تقوا » را برای بشر « لباس » قرار داده تا با آنها از یکسو « عیوبِ » انسان پنهان بماند و از سوی دیگر عاملِ « زینت » و « تشخّص » انسان باشند: 

وَ جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِباساً (نبأ/10) هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ (بقره/187) وَ لِباسُ التَّقْوى‏ (أعراف/26)

خداوند « مؤمنین » را « بازخواست » می‌کند که چرا در شب « تعقّل » خود را « فعّال » نمی‌کنند: 

وَ بِاللَّيْلِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ؟ (صافات/138)

و « فرمان » خداوند به « مؤمنین » اینست که در « شب » با این « امور »،« خودسازی » کنید: 

1ـ قُمِ اللَّيْلَ إِلاَّ قَليلاً (مزمل/2)    2ـ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ (إنسان/26) 

3ـ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ (طور/49)(ق/40) وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ (طه/130)

4ـ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ عَسى‏ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً (إسراء/79)

لذا « خوبان » از منظر قرآن « شب‌ها کم می‌خوابند » و « شب‌ها نیز انفاق می‌کنند »:

كانُوا قَليلاً مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ (ذاريات/17) الَّذينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ (بقره/274)

« شب » قطعاٌ از « آلاء الهی » و زمان « معراجِ » حضرتِ رسول أکرم » صلی الله علیه و آله است:

سُبْحانَ الَّذي أَسْرى‏ بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى ... (إسراء/1)

پس اگر « قدرِ شب » را بدانیم می‌تواند « لیله القدرِ » ما و از « هزار ماه » برایمان « بهتر » باشد.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 36)

انسان با « حرفِ مردم » اسیر می‌شود و به هیچ « عزّتی » دست پیدا نمی‌کند.

« حرفِ مردم » از مشکلاتِ « إجتناب‌ناپذیر » در « زندگی اجتماعیِ انسان » است.

« مردم » با « أهداف مختلف » دائماً دربارة « گفتار و رفتار و مواضعِ » ما « اظهار نظر » می‌کنند و ما را با « فشارِ روانی » خود به « اسارت » خود در می‌آورند و به « ریاکاری » می‌کشانند.

متأسفانه « اکثرِ » افراد با « توهّم حفظ وجهة خانوادگی یا اجتماعیِ » و کسبِ « عزّتِ » برای خود بر « خلاف تشخیص عقلانیِ خود » و حتّی بر « خلافِ تعالیم الهی » و « خلافِ أحکام شرعی »، 

« تحت تأثیرِ حرفِ مردم » قرار می‌گیرند و از « وظائفِ فردی » و « تکالیفِ شرعی » خود نه تنها « صرفنظر » می‌کنند بلکه حتی « گفتار و رفتارِ غیر مجاز » را مرتکب می‌شوند.

این « پدیده » آنقدر « شایع » و « خطرناک » است که « خداوند » در « قرآن » چند بار آن را به « رسول أکرم» صلی الله علیه و آله و به هر مسلمانی، « هشدار » می‌دهد و آن را « ممنوع » می‌کند: 

فَلا يَحْزُنْكَ قَوْلُـهُمْ إِنَّا نَعْلَمُ ما يُسِرُّونَ وَ ما يُعْلِنُونَ (یس/76)

« خداوند » تاکید می‌کند که « دهن‌بین بودن » هرگز انسان را به « عزّت » نمی‌رساند:

وَ لا يَحْزُنْكَ قَوْلُـهُمْ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَميعاً هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ (یونس/65)

« خداوند » در « اقدام اول » به « مقاومت » در برابر « جنگ نرم بدخواهان » دستور می‌دهد:

اصْبِرْ عَلى‏ ما يَقُولُونَ ... (ص/17)

و در « اقدام دوم » علاوه بر « مقاومت » به « تسبیحِ صبح و عصر با حمد » دستور می‌دهد:

فَاصْبِرْ عَلى‏ ما يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ (ق/39)(طه/130)

اما خداوند در « اقدام سوم » هر « مسلمانی » را علاوه بر « صبر و مقاومت » به « اجتناب کردن » از « عوامل جنگ روانی » و « انواع رسانه‌هایِ » آنها نیز دستور می‌دهد:

وَ اصْبِرْ عَلى‏ ما يَقُولُونَ وَ اهْجُـــرْهُمْ هَجْــراً جَميلاً (مزمل/10)

از منظر خداوند « قومِ بهتر و برتر و محبوبِ خدا » که « وارث زمین » می‌شوند « 6 ویژگی » دارند: 

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا؛ مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ: 1ـ يُحِبُّهُمْ 2ـ وَ يُحِبُّونَهُ 3ـ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ 4ـ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرينَ 5ـ يُجاهِدُونَ في‏ سَبيلِ اللَّهِ  6ـ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَـةَ لائِـمٍ ... (مائده/54) 

اى أهل ايمان اگر از دينتان برگردید به زودى خدا مردمى را مى‏آورد كه: 1ـ آنها را دوست دارد، 2ـ آنها عاشق اویند، 3ـ با مؤمنان فروتن، 4ـ بر كافران سختگیرند، 5ـ برای حاکمیت ارزشهای الهی در جهان جهاد مى‏كنند، 6ـ و از حرف و سرزنش هيچ ملامتگری نمى‏هراسند ...