« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 39)

« بیشترین ابراز » شرطِ « تقرّب » به « کمال مطلق و بارگاه الهی » است.

به فرمودة « حضرت رسول أعظم » صلی الله علیه و آله، « دنیا، مزرعه » است.

و به فرمودة قرآن، « در این مزرعه »،« خداوند، زارع » و « انسان، زرع » است:

... نَحْنُ الزَّارِعُونَ (واقعه/64) وَ اللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَباتاً (نوح/17)

پس « تکلیفِ انسان در این مزرعه » (مثل هر گیاهی) « خودشکوفائی » و داشتن « بیشترین ابراز » است.

لذا در « دعای زیبای کمیل » از خداوند تقاضا می‌کنیم که:

يا رَبِّ ...؛ قَوِّ عَلى خِدْمَتِكَ جَوارِحى ... حَتّى ... وَ أُسْرِعَ اِلَيْكَ فِى الْبارِزينَ ... 

(ای ارباب؛ مرا برای خدمت به خودت قوّت ببخش ... تا ... در میانِ ابرازکنندگان به نزد تو، پیشتاز باشم ...)

لذا « ارزشمندترین کلمة کلیدی قرآن » و « مقصدِ انسان در دنیا »،« جَهاد و جِهاد » است:

وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ حَتَّى نَعْلَمَ الْمُجاهِدينَ مِنْكُمْ وَ الصَّابِرينَ وَ نَبْلُوَ أَخْبَارَكُمْ (محمّد/31)

(و حتماَ شما را دائماً مى‏آزماييم تا مجاهدان و صبوران شما را بشناسيم و عملکرد شما را بررسی كنيم.)

« جَهاد و جِهاد » برای « بهبودی » و « بِه بودن » است و به معنی « قِتال و کُشت و کشتار » نیست.

« جَهاد و جِهاد » تلاش برای « متخلّق به اخلاق الهی شدن » و رسیدن به « زندگی متعالی » است.

لذا « بخشش و إیثار » جهاد است، « تلاش » برای خانواده، جهاد است، « همسرداری » جهاد است.

« مبارزة مؤمنانه و مجاز » با: « جهالت، شرک، کفر، نفاق، ناحقّ، تفرقه و هواي نفس » جهاد است.

« بداخلاق نبودن، ظُلم نکردن، کینه نداشتن و مبارزه با رذائل نفسانی »،« جهادِ أکبر » است، ....

پس « جهاد » برای « مال دنیا » نیست، برای « کشورگشائی » نیست، برای « سلطه‌گری » نیست، پس « مؤمنِ مجاهد » در « بیرون » با « جهاد فی سبیل الله » برای « حاکمیت ارزشهایِ الهی » و « برافراشته شدن پرچم حقّ در جهان » و در « درونِ » خود برای « جهاد فی الله » بسیار می‌کوشد.

« قِتال » هم باید « جهادِ اصغر » باشد، متأسفانه بسیاری از « طلحه و زبیرها » کنار حضرت رسول الله صلی الله علیه و آله و کنار حضرت أمیرالمؤمنین صلوات الله علیه، « قِتال » کردند اما « مجاهد » نشدند. 

لذا « مؤمنینِ مجاهدی که بروز و ظهور حداکثری » دارند با « مؤمنینِ رسوب‌کرده »،« برابر » نیستند:

لا يَسْتَوِي الْقاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ وَ الْمُجاهِدُونَ في‏ سَبيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ ... (نساء/95)

خدایا؛ ما را در « جهادِ اصغر ، جهادِ أکبر ، جهادِ کبیر ، جهادِ تبیین ، جهادِ فی سبیل الله و جهادِ فی الله » یاری و موفّق فرما. 

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 92)

« شرطِ أصلی ظهورِ وارث أنبیاء الهی وآخرین مُنجی بشریت » چیست؟

وقتی « حضرت زکریا » علیه السلام به سنِ « کهولت » رسید از اینکه به خاطر « نازا » بودن همسرش فرزندی نداشت تا « متولّی » امور مردم باشد نگران شد و این مسئله را « پنهانی » با خداوند مطرح کرد و از خداوند تقاضا نمود « وارثی » برای « نبوّتِ خود و خاندانِ حضرتِ یعقوب » علیه السلام مقدّر فرماید:

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا (2) إِذْ نادى‏ رَبَّهُ نِداءً خَفِيًّا (3) قالَ: رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَ لَمْ أَكُنْ بِدُعائِكَ رَبِّ شَقِيًّا (4) وَ إِنِّي خِفْتُ الْمَوالِيَ مِنْ وَرائي‏ وَ كانَتِ امْرَأَتي‏ عاقِراً فَهَبْ لي‏ مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا (5) يَرِثُني‏ وَ يَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ وَ اجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا (مریم/6)

(گفت خدایا استخوانم سست و مویم سپيد شده و هرگز در دعا نااميد نبوده‏ام و بعد از خود برای مردمم نگرانم و زنم نازاست لذا از نزدِ خود وارثى به من بدهتا نبوّت را از من و از خاندان يعقوب ارث بَرَد و او را خدایا؛ محبوب گردان.)

خدا تقاضای آن حضرت را پذیرفت و به او فرمان داد تا به « مردم » بگوید « صبح و شام منزّه شوید »:

فَخَرَجَ عَلى‏ قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرابِ فَأَوْحى‏ إِلَيْهِمْ أَنْ: سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيًّا (مریم/11)

از این فرمان الهی معلوم می‌شود که اگر مردم بخواهند « لایقِ ظهورِ مُنجی رهائی‌بخش » شوند و در  پیروزی « حقّ » علیه « باطل » سهیم باشند باید « دائماً » و فقط « خود » را « منزّه و پاک » کنند.

 زیرا « ذهنِ آلوده و دست‌خوردة » بشر پذیرایِ هیچ « حقیقتی » نیست و هیچ « زایشِ نابی » ندارد.

امروز « ذهن » افراد بشر مورد تهاجم اوهام و تخیّلاتِ پوچ و إلقائات نفسانی و زباله‌های شیطانی است، لذا مردم با این ذهنِ « آلوده و آشفته » هرگز نمی‌توانند « مدافِع حقّ » و « لایقِ ولی الله الأعظم » باشند. 

پس أمر « سَبِّحُوا » (تسبیح کنید) خطاب به « مردمِ تشنة ظهورِ وارثِ همة أنبیاء » است زیرا در « پاکیِ » خداوند شکی نیست اما این مردمِ ظاهراً منتظرند که باید خود را « پاک » و با پاکی او « هماهنگ » کنند.

لذا « منتظرینِ ظهور » باید هر صبح و شام (زمانی که خلق را نمی‌بینند) « زباله‌هایِ ذهنی » را از خود دور و از هر « ناحقّی » خود را پاک کنند و « جدید » شوند تا خداوند آنها را به « مقامِ باکره بودن » برساند: 

إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً (35) فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً (واقعه/36)

(ما آنها را به شکلِ « جدیدی » پدید آورده‏ايم * و آنها را دست نخورده و پاک قرار داديم.)

جالب اینکه « رزقِ بهشتیان » نیز در زمانِ « بُكْرَةً » که ریشه در « باکره » بودن دارد إفاضه می‌شود: 

... وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا (مریم/62)

« خدایا؛ ما را در مسبّح بودن و مبارزه با همة آلودگی‌ها یاری فرما تا لایق ظهور آخرین حجتت باشیم. »