« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 62)

« نظامِ الهی » در معرض خطر نیست و خداوند هیچ نیازی به « وکیل مدافع » ندارد:

بعضی از مردم با اینکه هر سال با « دعایِ جوشن کبیر » هزار صفتِ مقتدرانة خالقِ هستی را با خود مرور می‌کنند اما او و کلامِ نورانی او و نظامِ حکیمانة او را در معرضِ « خطر » می‌پندارند و مدام « غصّة خدا » و « غصّة نظام الهی و کلام الله » را می‌خورند و می‌پندارند باید از او و کلامِ و نظامِ او، « دفاع » کنند.

قرآن مکرراً می‌فرماید: غصّه نخورید زیرا « هرگز » چیزی به خدا و نظام حکیمانه او « زیان » نمی‌زند:

وَ لا يَحْزُنْكَ الَّذينَ يُسارِعُونَ فِي الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً ... (آل‌عمران/176)

(و آنها كه برای كفر تلاش مى‏كنند تو را اندوهگين نسازند زیرا آنها هرگز به خدا هيچ زيانى نمى‏رسانند...) 

إِنَّ الَّذينَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالْإِيْمانِ إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً .... (آل‌عمران/177)(محمّد/32)

(همانا آنها كه كفر را به ايمان ترجیح دادند هرگز به خداوند هيچ زيانى نمی‌رسانند ...)

... ما كانَ اللَّهُ لِيُعْجِزَهُ مِنْ شَيْ‏ءٍ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ ... (فاطر/44)

(... هيچ چيز در آسمانها و در زمين درمانده‌کنندة خداوند نیست زیرا كه او داناترین و توانای مطلق است.) حتی آنهائی که « رهبر و سفیرِ خدا » را « حمایت نمی‌کنند » نیز « مانعِ تحقق إرادة خدا » نیستند: 

وَ مَنْ لا يُجِبْ داعِيَ اللَّهِ فَلَيْسَ بِمُعْجِزٍ فِي الْأَرْضِ ... (احقاف/32)

(و آنكه دعوت‏كنندة خدا را اجابت نمی‌كند نیز در زمين درمانده‏كننده خداوند نيست ...)

جالب اینکه « جنّیانِ مسلمان » هم می‌دانند که « نمی‌توانند » مانع إرادة الهی شوند: 

وَ أَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ نُعْجِزَ اللَّهَ فِي الْأَرْضِ وَ لَنْ نُعْجِزَهُ هَرَباً (جن/12)

لذا قرآن می‌فرماید؛ ای أهل إیمان، (اولآ: غصّة خدا را نخورید زیرا او خوب می‌داند که چگونه از خود دفاع کند)، شما فقط « باید » مراقبِ « خود » باشید (که در معرضِ غفلت، جهالت، انحراف، تخلّف‌ و لجاجت هستید):

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا؛ عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ ... (مائده/١٠٥)

ثانیاً: این « خالقِ مقتدرِ جهان » است که هر لحظه از أهل ایمان « دفاع می‌کند »:

إِنَّ اللَّهَ يُـــدافِعُ عَنِ الَّذينَ آمَنُوا ... (حج/38)

البته أهل ایمان باید همواره « حامیِ تعالیمِ الهی » باشند تا « لایقِ حمایتِ و دفاع الهی » شوند:

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَ يُثَبِّتْ أَقْدامَكُمْ (محمّد/7)

خدایا؛ از مؤمنینِ لایقِ حمایتت قرارمان ده که می‌کوشند در « تراز » تو باشند و عاملِ « ناترازی » نباشند.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 75)

« ‌موریانه‌هائی » که « شخصیتِ » مردم را « می‌جوند » و آنها را « ‌ناتراز » می‌کنند.

همه أقوام بشر با « افسانه‌هائی » دائما سرگرمند که « قصّه‌پردازها و رسانه‌هایِ دیروز و  امروز » از « قهرمانانی غالباً خیالی و ساختگی » دائما « تکرار » می‌کنند‌ و « أذهان » مردم را « گرفتارِ » این « أساطیر » می‌کنند به نحوی که « خلاصی » از آنها خصوصا برای نوجوانان و جوانان امکان‌پذیر نیست.

شخصیت‌هائی مثل: رستم، زال، افراسیاب، هرکول، تارزان، سندباد‌، بتمن‌، سوپرمن، مرد عنکبوتی، إکیوسان، جومونگ، لیلی، مجنون، بابا اسفنجی و صدها شخصیت ورزشی، سینمائی و کارتونی دیگر امروز اکثر مردم و خصوصا نوجوانان و جوانان و رشته‌های علوم انسانی را به خود سرگرم و با انواع رسانه‌ها بزرگنمائی می‌شوند.

این « اسطوره‌ها » اولا: جوانان را از « شخصیت خود » غافل و در « تقلید » از آنها « کور » می‌کنند.

ثانیا: « ساختگی » بودن این أفسانه‌ها، « ظاهربینانِ دنیاپرست » را به « إنکارِ حقایق » می‌کشانند:

... يَقُولُ الَّذينَ كَفَرُوا: إِنْ هذا إِلاَّ أَساطيرُ الْأَوَّلينَ (أنعام/25)(أنفال/31)(مؤمنون/83)(نمل/68)(أحقاف/17)

إِذا تُتْلى‏ عَلَيْهِ آياتُنا قالَ: أَساطيرُ الْأَوَّلينَ (قلم/15)(مطففین/13)(نحل/24)

« هدفِ سومِ أفسانه‌پردازها » اینست که مردم از « مخلوق و مسافر » و در حالِ « آزمایش » بودنِ خود چنان « غافل » شوند که نه تنها « بندگیِ خالق و ارزشهایِ معنوی و انسانی » را « بی‌ارزش » بپندارند بلکه « حُرمت‌شکنی و قِداست زدائی از مقدسات » را « أمری سرگرم‌کننده » تلقّی کنند: 

وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَري لَهْوَ الْحَديثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَها هُــزُواً ... (لقمان/6)

  و « رواجِ إستهزاء » و « بی‌ارزش‏ جلوه دادن مقدّسات در گفتار، رفتار، کاریکاتور، نقّاشی، فیلم .. »، « عاملِ بی‌حیائی، بی‌عفّتی، زوالِ عقل و انواعِ ناترازی، فساد، فحشاء و خشکسالی » می‌شود ...

« تنها راه نجاتِ » آنها که « خدا و آخرت » را باور دارند اینست که « انسانهایِ برگزیدة الهی » را « بشناسند » و « همة زندگی » خود را « فقط با آنان تراز و تنظیم » کنند تا به « سعادت » برسند:

قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ في‏ إِبْراهيمَ وَ الَّذينَ مَعَهُ ... (ممتحنه/4)

(قطعا براى شما در پيروى از ابراهيم و آنان كه همراه اويند سرمشقى نيكوست ... )

لَقَدْ كانَ لَكُمْ في‏ رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ ... (أحزاب/21)(ممتحنه/6)

(قطعا برایتان در اقتدا به رهبر منصوب خدا سرمشقى نيكوست براى آنان كه به خدا و آخرت اميدوارند ...)

خدایا؛ ما و مردم ما را از « إستهزاء قرآن، آیات الهی، ارزشهای دینی، نماز و مقدسّات » حفظ فرما. 

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 83)

‌ملاکِ قابلیتِ و لیاقتِ » انسان، « ترکِ وابستگیِ او و بلوغ و خودکار شدنِ او » است:

قرآن 2 بار می‌فرماید: « با یتیمی که تکیه به قیّمِ را رها نکرده و بالغ و خودکار نشده معامله نکنید »: 

وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتيمِ إِلاَّ بِالَّتي‏ هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ ... (أنعام/152)(إسراء/34)

قرآن 1 بار می‌فرماید: « ای مردم؛ شما را طفل و طفیلی و وابسته به دنیا آوردیم تا آنقدر رشد کنید که وابستگی به قیّم را کنار بگذارید و بالغ و خودکار شوید ... »: 

يا أَيُّهَا النَّاسُ؛ ... نُخْرِجُكُمْ طِفْلاً ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ ... (حج/5)

قرآن 1 بار دیگر می‌فرماید: « ای مردم؛ شما را طفل و طفیلی و وابسته به دنیا آوردیم تا آنقدر رشد کنید که وابستگی به قیّم را کنار بگذارید و بالغ و خودکار شوید و (برای هر کاری) به عقل رجوع کنید ... »: 

هُوَ الَّذي خَلَقَكُمْ ... ثُمَّ يُخْرِجُكُمْ طِفْلاً ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ ... لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (غافر/67)

قرآن از زبان حضرت خضر صلوات الله علیه نیز می‌فرماید: « ... خداوندِ تو می‌خواهد وقتی آن دو یتیم آنقدر رشد کردند که به قیّم خود بی‌نیاز و بالغ و خودکار شدند بتوانند از ارث و گنج خود استفاده کنند ... »: 

وَ أَمَّا الْجِدارُ فَكانَ لِغُلامَيْنِ يَتيمَيْنِ ... فَأَرادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغا أَشُدَّهُما وَ يَسْتَخْرِجا كَنزَهُما ... (کهف/82)

قرآن می‌فرماید: « ما إنتظار داریم انسان به والدین و خصوصاً به مادرش که سختی زیادی را برای تولّد او تحمّل کرده إحسان کند و به رشدی برسد که حداکثر تا 40 سالگی از خداوند شاکر بودن را بخواهد و نعمت‌ها و مُنعم‌ِ را بشناسد و قدردانِ نعمتهای الهی باشد و واسطه بودنِ والدینش را بفهمد و بخواهد رفتارِ صالح و فسادستیز و خداپسندانه داشته باشد و تسلیم تعالیم الهی و خیرخواه نسل خود باشد »:

وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعينَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْني‏ أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتي‏ أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى‏ والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لي‏ في‏ ذُرِّيَّتي‏ إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ وَ إِنِّي مِنَ الْمُسْلِمينَ (أحقاف/15)

قرآن می‌فرماید: « وقتی حضرتِ یوسف و حضرتِ موسی علیهما السلام به رشدی رسیدند که بالغ و عاقل و از قیّمِ خود وارسته و خودکار شدند، ما هم حکمت و علم خاصی را در اختیار آن دو قرار دادیم: 

وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ اسْتَوى‏ آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً ... (یوسف/22)(قصص/14)

پس قابلیت و لیاقتِ انسان برای تعالی به: رشد، بلوغ، عقلانیت و وارستگیِ او از مخلوق بستگی دارد.

خدایا؛ در عاقل، بالغ، خودکار، خودإنضباط، وارسته شدن و رهائی از طفولیت و وابستگی یاریمان فرما.  

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 85)

آیا به « همة آیاتِ قرآن »،« باید » عمل کرد؟

قرآن می‌فرماید: ... فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقينَ (مؤمنون/14) خداوند « بهترین آفریننده » است.

الَّذي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ خَلَقَهُ ... (سجده/7) و او « هر چیزی » را به « بهترین وجه » می‌آفریند.

اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَديثِ ... (زمر/23) و او (در کتابهای آسمانی) « به روزترین راهکارها » را إرائه کرده است.

اما از « بنی‌إسرائیل » خواسته تا « بهترین احکام الهی » را بشناسند و « فقط » به آنها عمل کنند: 

وَ كَتَبْنا لَهُ فِي الْأَلْواحِ مِنْ كُلِّ شَيْ‏ءٍ مَوْعِظَةً وَ تَفْصيلاً لِكُلِّ شَيْ‏ءٍ،

فَخُذْها بِقُوَّةٍ وَ أْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوا بِأَحْسَنِها ... (أعراف/145)

(و در « تورات » براى او در هر موردى پندى و براى هر چيزى تفصيلى نگاشتيم پس گفتيم: 

آن را با قدرت بگير و به قوم خود فرمان بده تا « به بهترين آن (؟؟؟) » عمل کنند ...)

و به « مسلمانان » نیز می‌فرماید: از « بهترین آنچه برایتان » در قرآن « إرائه شده » پیروی کنید:

وَ اتَّبِعُوا أَحْسَنَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ ... (زمر/55)

و بعد با صراحت می‌فرماید: « ما »،« بهترین عملکرد » را از آنها « قبول می‌کنیم »:

... نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا ... (أحقاف/16)

پس باید بفهمیم و بپذیریم که هر چند « قرآن » برای « حلّ مسائلِ مختلف »،« راهکارهایِ » مختلفی را « إرائه » می‌کند اما « فقط برخی » از آنها « موردِ رضایتِ خاصّ خداوند » است.

مثلا: اگر « قصاص » را « مجاز » إعلام نموده اما « بخشش » را « أحسن » می‌داند: (بقره/178)

و اگر « قتال » را « مجاز » إعلام فرموده اما « صُلح » را ترجیح می‌دهد و آن را « أحسن » می‌داند.

و اگر « اسیر گرفتن » از دشمن را « مجاز » کرده اما « رهائی » آنها را « أحسن » می‌داند: (محمّد/4)

و هر چند قرآن « آیات متشابه » دارد اما باید با « محکماتِ » قرآن به آن « ایمان » آورد: (آل‌عمران/7)

و اگر « طلاق دادنِ بانوان » را به مردان « إجازه » داده اما « پنج بار » تأکید می‌کند که (بانوان را با هر اخلاقی جواهر بدانید و) آنها را در « مِسک » خود « نگهدارید » و « ترکِ طلاق » را « أحسن » می‌داند.

پس کارهایِ « خوب » زیادند اما خداوندِِ زیباپسند، « بهترین‌ها » را قبول می‌کند.

خدایا؛ ما را در « شناسائی » و « انجامِ بهترین کارهای موردِ رضایتت » در هر زمینه‌ای موفّق فرما. 

وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُواْ بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُم بِهِ وَلَئِن صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِّلصَّابِرينَ (نحل/126)