تملق و بیان هر حق یا باطلی می تواند با شیرین زبانی یا بد زبانی انجام شود. 

تملق

 گفتاری ستایشگرانه برای بزرگنمایی مخاطب و جلب توجه اوست.

لذا اگر تملق برای بزرگنمایی مخلوق باشد، حتما با دروغ همراه است و چاپلوسی نامیده می شود و نوعی فریبکاری است.

اما تملق برای بزرگنمایی خالق و جلب توجه حضرت حق تعالی، گفتاری موحدانه و عاشقانه است.

امام زین العابدین و سید الساجدین حضرت سجاد (ص) در دعای ابوحمزه ثمالی می فرمایند:

فَوَ عِزَّتِکَ یا سَیِّدى لَوْ نَهَرْتَنى ، ما بَرِحْتُ مِنْ بابِکَ وَ لا کَفَفْتُ عَنْ تَمَلُّقِکَ 

( سوگند به عزتت اى آقاى من حتی اگر مرا برانی، من از در خانه ات برنخیزم و از تملّق و تعظیم و تجلیل و بزرگنمایی تو دست برندارم )

اِنَّکَ اَنْتَ الْوَهّابُ فَوَعِزَّتِکَ لَوِ انْتَهَرْتَنى ما بَرِحْتُ مِنْ بابِکَ وَ لا کَفَفْتُ عَنْ تَمَلُّقِکَ لِما اُلْهِمَ قَلْبى مِنَ الْمَعْرِفَهِ بِکَرَمِکَ

( به راستى تویى بسیار بخشنده پس به عزتت سوگند که اگر مرا از خودت برانی، من هرگز از در خانه ات برنخیزم و دست از تملق و بزرگنمایی تو برندارم چون شناسایى کرمت و رحمت وسیعت به دلم الهام شده )

شیرین زبانی به نحوه بیان انسان بستگی دارد و اینکه از چه کلمات زشت یا زیبایی برای انتقال منظور خود استفاده می کند.