یعنی نا امیدی از غیر خدا و امیدواری فقط به خدا.
عاقل شدن و فاطر شدن و توجه به فطرت خود. هر چه اضطرار بیشتر باشد، اضطراب کمتر خواهد بود.

منبعی پر از انواع انرژی و قدرت از حالت تعطیلی و انزوا درآید و استعدادهای مردم را به اوج شکوفایی برساند و در تمام امور مردم جهان، گشایشی عظیم رخ دهد.

برای تقریب به ذهن، فرض کنید کابل های ارتباطی نیروگاه های برق کشور سرقت شده و تمام کشور غرق در تاریکی و تمام صنایع و لوازم برقی، از کار افتاده باشند،

احتمالا انتظار فرج شبیه تمنای پر از اضطرار مردم و تلاش آنها برای مبارزه با کابل دزدی و تقاضای گشایش در تجلیات آن ابواب رحمت و معرفت الهی است.

اگر مردم به اوج عقلانیت و معرفت و ایمان برسند و تشنه نور و ولایت پذیر شوند و با تمام وجود بخواهند از نورانیت و برکات آن شموس الطالعه و مصابیح الدجی برخوردار شوند و هزینه ارتباط با آن رحمت للعالمین ها را بپردازند، فرج خاندان نبوت رخ می دهد و صبح می شود و یک وجب زمین، بایر نمی ماند و نور عدالت و امنیت و هدایت و معرفت در اختیار تمام مردم جهان قرار می گیرد و پرچم حق بر همه جا به اهتزاز در می آید و افراد بی دین و بی نماز و اهل لغو در زمین، نایاب می شوند.

همانطور كه جدول (در كنار خيابان ها) قطرات آب را از پراكندگی حفظ و آنها را جمع و يكپارچه و متراكم می كند، 

جدال (احسن) هم يعنی: حروف و كلمات را چنان عاقلانه و علمی با هم بتابانيم كه مثل ريسمانی محكم و به صورت يك استدلال منطقی باعث رهایی انسان از ابهام و شک و شبهه و ترديد شود. 

در جدال غير احسن شخص تلاش می كند چنان مطالب را به هم بپيچاند كه طناب مطلب پاره شود و دو طرف به هيچ نتيجه منطقی و معقولی نرسند.

تملق و بیان هر حق یا باطلی می تواند با شیرین زبانی یا بد زبانی انجام شود. 

تملق

 گفتاری ستایشگرانه برای بزرگنمایی مخاطب و جلب توجه اوست.

لذا اگر تملق برای بزرگنمایی مخلوق باشد، حتما با دروغ همراه است و چاپلوسی نامیده می شود و نوعی فریبکاری است.

اما تملق برای بزرگنمایی خالق و جلب توجه حضرت حق تعالی، گفتاری موحدانه و عاشقانه است.

امام زین العابدین و سید الساجدین حضرت سجاد (ص) در دعای ابوحمزه ثمالی می فرمایند:

فَوَ عِزَّتِکَ یا سَیِّدى لَوْ نَهَرْتَنى ، ما بَرِحْتُ مِنْ بابِکَ وَ لا کَفَفْتُ عَنْ تَمَلُّقِکَ 

( سوگند به عزتت اى آقاى من حتی اگر مرا برانی، من از در خانه ات برنخیزم و از تملّق و تعظیم و تجلیل و بزرگنمایی تو دست برندارم )

اِنَّکَ اَنْتَ الْوَهّابُ فَوَعِزَّتِکَ لَوِ انْتَهَرْتَنى ما بَرِحْتُ مِنْ بابِکَ وَ لا کَفَفْتُ عَنْ تَمَلُّقِکَ لِما اُلْهِمَ قَلْبى مِنَ الْمَعْرِفَهِ بِکَرَمِکَ

( به راستى تویى بسیار بخشنده پس به عزتت سوگند که اگر مرا از خودت برانی، من هرگز از در خانه ات برنخیزم و دست از تملق و بزرگنمایی تو برندارم چون شناسایى کرمت و رحمت وسیعت به دلم الهام شده )

شیرین زبانی به نحوه بیان انسان بستگی دارد و اینکه از چه کلمات زشت یا زیبایی برای انتقال منظور خود استفاده می کند.

برکت هم خانواده کلمه بِرکه است که به تازگی از رودخانه همیشه جاری جدا شده که اگر آن عامل جدائی را برطرف کنند و در مسیر جریان طبیعی خود قرار دهند، همواره تازه و حیاتبخش و با طراوات و نعمت خواهد بود اما اگر جدائی آن ادامه پیدا کند، به مرداب و باتلاق و محل تولید حشرات موذی تبدیل و عامل انتقام می‌شود.