« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 87)

« بِسمِ الله « الرَّحمنِ » الرَّحیم »

بر خلافِ ترجمة شایع، کلمة پُر تکرار « رحمان » به معنی « بخشنده » یا « بخشاینده نیست. » زیرا:

اولاً: خداوند « صَمَد و نامحدود » است، پس « هیچ چیزی » نمی‌تواند از نامحدود، « کم » ‌شود.

ثانیاً: خدا « چیزی » به « ما نبخشیده » و هر چه نزدِ ماست « رحمت و نعمت و أمانتِ الهی » است. لذا دربارة « توانائی‌هایِ اصلی » ما و « هر نعمتی » در قیامت « حتماً » از « ما سؤال » می‌شود: 

... إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلاً (إسراء/36)

ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعيمِ (تکاثر/8)

ثالثاً: خداوند « هستی مطلق » است و « همة مخلوقات » (مثلِ تصاویر در آینه) فقط « مَظهر إراده » و « جلوة او » هستند پس « غیر » از او « چیزی وجود ندارد » که خداوند چیزی را به او « ببخشد. »

رابعاً: فقط او « خالق و مالکِ » هر چیز است لذا آنچه ما داریم « فانی » و آنچه او دارد « باقی » است: 

ما عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ ... (نحل/96) 

پس خدایِ « رحمان » به « همة مخلوقات » (بدون إستثاء) « فرصتی یکسان » داده تا به اندازة توان، ظرفیت و قابلیتشان، « مظهر » و « آیتِ او » باشند و با « حمایتِ او » به مراتبی از « کمال » برسند.

لذا همانطور که خدا فرصتِ رشدِ « نطفة » سالم را در « رَحِم » مهیّا می‌کند تا او به « إبرازِ کامل » برسد، همة « جهان » را نیز « رَحِمی » برای « رشد و تکاملِ همة مخلوقات » قرار داده است و می‌فرماید: 

« الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‏ » (طه/5) 

پس وقتی می‌گوئیم: « ... رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ » از او نمی‌خواهیم که فقط گذشتة ما را « ببخشد » و دیگر « کاری به کارِ ما نداشته باشد » بلکه از او می‌خواهیم که با « شرائط جدید » دوباره از ما « آزمون » بگیرد و با « دمیدن در تنورِ دنیا » زمینة « رشدِ و تکامل و تعالی » و « پختگی » ما را فراهم آورد. 

در واقع از خداوند تقاضا می‌کنیم که ما را به « کورة کیمیاگری » بسپارد تا « مِس » ما « طلائی » شود.

تذکر: « فرصتِ مجدّد » نیازمندِ « تلاشِ مضاعف » است. خیلی‌ها که قبلاً شهید نشدند، بعداً منافق شدند. 

خلاصه « رحمانیّت » حتماً « بخشش نیست » و « رحم کردنِ خدا »،« صرفنظرکردن نیست » بلکه « ماجراهایِ حیاتبخشی » است که « کیفیتِ » زندگی را متحوّل و « هر روز » ما را « نوروز » می‌کند.

پس باید بدانیم که خداوند « بهترین فرصت‌دهنده » است: « ... أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمينَ » (مؤمنون/118)

« خدایا؛ به ما فرصتِ بده تا غفلت، جهالت، ضلالت و رذائلمان را عاقلانه و مؤمنانه جبران کنیم. »