« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 108)

مهمترین « خطری » که هر انسانی را از « درون »،« تهدید » می‌کند، چیست؟

همه حیوانات فقط در زمان « جُفت‌گزینی » با « هم‌نوع » خود « درگیر » و وقتی « گرسنه » می‌شوند به حیواناتِ غالباً ضعیف‌ « حمله » می‌کنند و آنها را « می‌کُشند » اما در زمان سیری، کاری به هم ندارند.

اما « انسان » اگر با « توهّماتِ ذهنی » خود را (مانند سلول‌ِ سرطانی) « مستقل » از خانواده و جامعه بپندارد، « بدون هیچ نیازی » حتماً « علیه » علم (و عقلِ) خود « طغیان » و به حریم دیگران « تجاوز » می‌کند: 

عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ (5) كَلاَّ إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى‏ (6) أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‏ (علق/7)

متوهّمین طغیانگر و خطرناک، (مثل صهیونیستی که امروز به حصرت مسیح توهین کرد) علاوه بر تجاوز به حقوقِ مردم « قرآن‌سوزی » و به « مقدّسات » توهین می‌کنند و با « خالقِ » خود نیز « دشمنی » می‌ورزند:

تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ (أنفال/60) مَنْ كانَ عَدُوًّا لِلَّهِ (بقره/98) لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي ... أَوْلِياءَ ... (ممتحنه/1)

قرآن « فرعون » را اولین « دشمنِ خداوند » معرفی می‌کند:

... أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ ... (توبه/114) ... فَاقْذِفيهِ فِي الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لي‏ ... (طه/39)

قرآن « ستیزه‌جوئیِ متوهّمین طغیانگر » نسبت به « خداوند » را دائمی و « مستمر » إعلام می‌کند:

.... الَّذينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ .... (مائده/33)

قرآن می‌فرماید این « ستیزه‌جویانِ طغیانگر » خداوند را مانند خودشان « فقیر و محدود » می‌پندارند:

إِنَّ الَّذينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ  .... (مجادله/20) قالُوا: إِنَّ اللَّهَ فَقيرٌ ... (آل‌عمران/181)

لذا آنها می‌کوشند با « پُف دهانشان »،« نور خداوند » را « خاموش » و إرادة الهی را « عاجز » کنند:

يُريدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ ... (توبه/32) 

اما قرآن بارها به این متوهّمین می‌فرماید: شما آب در هاون می‌کوبید زیرا وعده‌هایِ الهی قطعی است: 

إِنَّ ما تُوعَدُونَ لَآتٍ وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزينَ (أنعام/134)(توبه/2ـ3)(یونس/53)(هود/20ـ33)(نحل/46)(نور/57) ...

قرآن به همة آنها که با خدا و رهبرِ الهی در هر زمان و با مقدسات سر ستیز دارند « هشدار » می‌دهد که: 

اولاً: در همین دنیا در « خوارترین شرائط » قرار خواهید داشت: 

إِنَّ الَّذينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ (مجادله/20)

ثانیاً: به همة مؤمنین « مژده » می‌دهد که « إرادة الهی و رهبر الهی » قطعاً « غالب » خواهد بود: 

كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلي‏ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزيزٌ (مجادله/21)

خدایا؛ عیدی فطرِ مردمِ مارا رهائی از توهّمِبی‌نیازی واز طغیانو تعدّیو جسارت علیه حقّ قرار ده.