« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 51)
آیا افرادِ عاقل و مؤمن برای « بهترین زندگی » باید « کُفر » بورزند!!!؟
همة مردم جهان را از منظر قرآن می‌توان به « دو دسته » تقسیم کرد:
گروه اول: « أکثریتی » هستند که به « عقل و عِلم » و « تعهّدات ذاتی » به « خالق و آخرتِ خود »، « هیچ إعتنائی » ندارند و تلاش می‌کنند همة « مسائل » زندگیشان را با « اعتماد » به « ظاهربینی » و « حدس و گمان » و « محاسبات ذهنی » خودشان « حلّ » کنند:
يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ (روم/7)
... رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ (یونس/7)
این افراد علاوه بر اینکه مجبورند « دائماً » با انواعِ مشکلات پیچیده درونی و بیرونی « درگیر » باشند، هیچگاه به « آرامش پایدار » نمی‌رسند و با هر « ثروت » و « قدرت » و « رفاه ظاهری » نمی‌توانند « برده و تابعِ مستکبرین سلطه‌گر » نباشند و نمی‌توانند رفتارهایِ « غیر قانونی » و « غیر أخلاقی » و « غیر انسانی » نداشته باشند و نمی‌توانند « تخلّف » نکنند و از « پوچی » و « أفسردگی » رنج نبرند.
قرآن، در توصیف « أکثریتِ مردم » می‌گوید: « أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ، لا يَعْقِلُونَ، لا يُؤْمِنُونَ، كُفُوراً، لا يَشْكُرُونَ »،« إِنَّ كَثيراً مِنَ النَّاسِلَفاسِقُونَ، عَنْ آياتِنا لَغافِلُونَ، بِلِقاءِ رَبِّهِمْ لَكافِرُونَ. »
گروه دوم: « أقلیتی » عاقلند که « خودخواهی » ندارند و « مخلوقیتِ خود و خالقیتِ خدا » را « باور » دارند و در « خَلوت و جَلوت » خود را در « محضرِ خدا » می‌بینند لذا « گفتار، رفتار، اخلاق و مواضعِ » آنها « مُجاز، پاک، مناسب، سالم و مفید » است و می‌کوشند خود را از هر نظر فقط با « تعالیم الهی » تراز و تنظیم کنند و هیچ زحمت و شرارتی نداشته باشند تا از « نگاهِ هدایتگرانة خداوند » بهره‌مند شوند.
نکتة مهم: « صندوقِ حضرت موسی و کِشتیِ حضرتِ نوح » علیهما السلام با این « نگاه » ساخته شد:
أَنِ اقْذِفيهِ فِي التَّابُوتِ فَاقْذِفيهِ فِي الْيَمِّ ... وَ لِتُصْنَعَ عَلى عَيْني (طه/39) وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا (هود/37)
و « کِشتیِ حضرتِ نوح » علیه السلام در آن طوفان عظیم با این « نگاهِ الهی »،« حرکت » می‌کرد و آن به خاطر این بود که آن حضرت به « نفسانیتِ خود » و به « هر غیر خدائی »،« کُفر » ورزیده بود:
تَجْري بِأَعْيُنِنا جَزاءً لِمَنْ كانَ كُفِرَ (قمر/14)(كِشتى با نظر ما روان بود این پاداش هر فردی است كه کافر باشد.)
پس « کُفر به هر حریم‌شکنی »،« زندگی انسان » را به « نگاه هدایتگرانة الهی » متّصل می‌کند:
... فَمَنْ يَـكْـفُـرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فقد استَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى ... (بقره/256)
