« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 14)
« بینائی »،« اولیّن علامتِ حیاتِ انسان. »
برای « امدادگران »،« علائمِ حياتيِ افرادِ سانحه دیده » خیلی مهم است،
و آنها « اولین علامتی » را که بررسی می‌کنند « واكنش بينايي » آن فرد است. زیرا
اگر « چشم » فرد به « نور » واكنش نشان ندهد آن فرد يا « كور » است يا « مُرده. »
از منظر قرآن نیز فردي كه « نورانیّت و خدايي بودنِ قرآن » را نمي‌بيند « كور » است:
« أَ فَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ، كَمَنْ هُوَ أَعْمى؟ .... (رعد/19)
(پس آیا آنکه آنچه از نزد خدا فرود آمده را حق می‌داند، مانند آنست که نابیناست؟)
آنكه « اسیرِ ظاهربینی » باشد و « نورانیّتِ قرآن و حقّانیتِ آیات الهی » را نبيند، نه فقط « زندگيِ دنیویِ او تیره و تلخ » است، بلکه در « آخرت » هم « نابينا » محشور می‌شود:
وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْري فَإِنَّ لَهُ مَعيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى (طه/124)
« وحی و غیب و نورانیّت و حقّانیت قرآن » را فقط « صاحبانِ قلب و عقل » می‌فهمند:
... « إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ » (رعد/19)
و آن « مغزداران! و صاحبان قلوب پاک و سالم »،« 9 ویژگی زیبا » دارند:
الَّذينَ: 1ـ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ 2ـ وَ لا يَنْقُضُونَ الْميثاقَ (20) 3ـ وَ الَّذينَ يَصِلُونَ
ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ 4ـ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ 5ـ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ (21)
6ـ وَ الَّذينَ صَبَرُوا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ 7ـ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ 8ـ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً 9ـ وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ (رعد/22)
(آنها که به تعهّدات الهی کاملا وفادارند و پیمان‌شکن نیستند و هر لایق پیوندی را پیوند می‌زنند، و در برابرِ خدا احساس کوچکی دارند و از کارنامة بدِ (خود) می‌ترسند و برای جلب نظرِ خدا صبورند، و نماز را إقامه می‌کنند و در پنهان و آشکار انفاق می‌کنند و بدیها را با زیبائی پوشش می‌دهند ....)
