« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 26)

« مؤمنین »؛ « بچه‌بازی » نکنید.

انسان به دلایلی از « بهشت نخستین »،« اخراج » و به دنیا آورده شد تا « خداباور شدن یا نشدنِ » او در هر شرائطی « معلوم » شود، البته از منظر قرآن « أکثر مردم جهان » از این نکته مهم « غافل » اند.

لذا انتظار خداوند از « مؤمنین » اینست که « در هر شرائطی » خود را در « محضر خدا » ببینند و یک « لحظه‌ » از « یادِ خدا » غافل نشوند و به « مال و فرزندِ » خود « تعلّق و وابستگی و دلبستگی » پیدا نکنند و با آنها « سرگرم » و از « وظائفِ شخصی و تکالیفِ اجتماعی و آخرتی » خود غافل نشوند:

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا، لا تُلْهِـــكُمْ أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ ... (منافقون/9)

اى أهل ایمان؛ (خیلی مراقب باشید تا) اموالِ شما و (مسائل مختلفِ) فرزندانتان، شما را از « يادِ خدا » غافل نکنند ...

زیرا « تعلّق و دلبستگی و إشتغال به مال و فرزند » انسان را « غافل » و قطعاً « زيانكار » می‌کند: 

... وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ (منافقون/9)

در « دنیا »،« اموال و فرزندان » می‌توانند به « والدینِ کافر » (و منافق و ظالم و فاسقِ) خود کمک کنند و آنها را از بعضی گرفتاریها برهانند اما مال و فرزند « هیچ مجازاتی » را از والدین کافر « دفع » نمی‌کنند:

لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ (مجادله/17)

پس « اموال و حتّی اولادِ (خوب) »،« والدینِ کافر » (و منافق و گنهکار) را از مجازات « رها » نمی‌کنند:

إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا لَــنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً

وَ أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (آل‌عمران/116)

در « آخرت » علاوه بر « فرزندان »،« بستگان » هم برای « والدین »،« کمترین فایده‌ای » ندارند:

لَـنْ تَنْفَعَكُمْ أَرْحامُــكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ (ممتحنه/3)

قرآن به « همة مردم » هشدار می‌دهد که پدر بخاطر فرزندش و فرزند بخاطر پدرش محاکمه نمی‌شود:

يَا أَيُّهَا النَّاسُ ... وَ اخْشَوْا يَوْمًا لَّا يَجْزِي وَالِدٌ عَن وَلَدِهِ وَ لَا مَوْلُودٌ هُوَ جَازٍ عَن وَالِدِهِ شَيْئًا .. (لقمان/33)

لذا قرآن هشدار می‌دهد که « هیچ مادری و آنکه فرزند از اوست » نباید بخاطر فرزند « ضرر » کنند:

... لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ ... (بقره/233)

پس « والدین » باید بدانند که « اولاد هم مثلِ اموال » عامل « آزمایش میزان خداباوری » آنهایند: 

إِنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ وَ اللَّهُ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظيمٌ (تغابن/15)

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 74)

آیا « ‌امکان » دارد « تصادفی » و به خاطر « بدشانسی » با حملة دشمن « بمیریم؟ »

در « نظام حکیمانه الهی »،« هیچ حادثه‌ای » قطعاً نمی‌تواند « تصادفی، بی‌علّت و شانسی » باشد بلکه « هر حرکتِ کوچک و بزرگ، مادی و معنوی و داخلی و خارجی » حتماً با « إذن الهی » است:

« حاصلخیزی زمین با إجازه » است:                     وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ ... (أعراف/58)

« رویشِ هر محصولی با إجازه » است:                      تُؤْتي‏ أُكُلَها كُلَّ حينٍ بِإِذْنِ رَبِّها ... (إبراهیم/25)

« رهائی از تاریکی‌ با إجازه » است:      ... لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ ... (إبراهیم/1)

« جریان ملائکه با إجازه » است:                           تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ ... (قدر/4)

« شفاعتِ ملائکه با إجازه » است: ... لا تُغْني‏ شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلاَّ مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ ... (نجم/26)

« إستدلال أنبیاء با إجازه » است:             ... ما كانَ لَنا أَنْ نَأْتِيَكُمْ بِسُلْطانٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ ... (إبراهیم/11)

« غلبه صابرین با إجازه » است:                   ... إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ أَلْفٌ يَغْلِبُوا أَلْفَيْنِ بِإِذْنِ اللَّهِ ... (أنفال/66)

« زنده شدن پرنده گِلی با إجازه » است:              .. فَأَنْفُخُ فيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللَّهِ ... (آل‌عمران/49)

« زنده شدن مُردگان با إجازه » است:                       ... أُحْيِ الْمَوْتى‏ بِإِذْنِ اللَّهِ .... (آل‌عمران/49)

« آسیب شیطان با مجوّز الهی » است:               ... وَ لَيْسَ بِضارِّهِمْ شَيْئاً إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ ... (مجادله/10)

« إرائه معجزه با إجازة الهی » است:              ... ما كانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ ... (رعد/38)

« هر نوع حادثة تلخی با إجازه » است:                     ما أَصابَ مِنْ مُصيبَةٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ ... (تغابن/11)

« فرار دشمنان نیز با إجازه » است:                     فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ ... (بقره/251)

« سبقت در خیرات با إجازه » است:                        ... وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ بِإِذْنِ اللَّهِ ... (فاطر/32)

« باورهای انسان نیز با إجازه » است:        وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تُؤْمِنَ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ ... (یونس/100)

پس « هیچ انسان و مخلوقی » قطعاً « بی‌إذنِ خالق » و « قبل ازپایانِ مهلتش از دنیا نمی‌رود »:

وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ كِتاباً مُؤَجَّلاً .... (آل‌عمران/145)

(و هيچ فردى جز به فرمان خدا نمي‌میرد (و خداوند مرگ هر فردی را) « مهلتی قطعی » (قرار داده است ...)

لذا « هزاران نفر » در « جنگ » حتی بعد از « تیر خلاص خوردن » یا « ساعتها زیر آوار بودن » یا در « مواجهه با حوادثی بسیار خطرناک »،« زنده » مانده‌ و « تیغ تیز گلوی إسماعیل » را نبریده‌،

اما « افرادِ زیادی »،« بدون هیچ بیماری » و « هیچ خطر بیرونی » در خانة خود « از دنیا می‌روند. »

خدایا؛ عقلانیت و ایمانی به ما عطا فرما که در فرصتهای دنیائی خود، هیچ کاری را بی‌إذن تو انجام ندهیم.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 76)

آیا ممکن است روزی « جنگ » و مبارزه علیهِ « ‌کفر » و « ‌کافر » به « پایان » برسد؟

نکتة اول: وقتی خداوند « انسان » را آفرید « دو توانمندی متضادِ عقلانیت و نفسانیت » را در او قرار داد و « پراکنده‌کاری = فجور » و « زندگی جهت‌دار = تقوا » را به او « الهام » و به نحوی به او « تفهیم » کرد که او « هر لحظه » از میان « خیر یا شر »،« زیبائی یا زشتی » و « حقّ و باطل »،« مجبور » است « یکی از آن دو » را « گزینش و انتخاب و اختیار » کند:

وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها (7) فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها (شمس/8)

در واقع خداوند « 2 إرادة متضادِ دنیاطلبی و آخرت‌گرائی » را در « اختیارِ » انسان قرار داد:

.... مِنْكُمْ مَنْ يُريدُ الدُّنْيا وَ مِنْكُمْ مَنْ يُريدُ الْآخِرَةَ ... (آل‌عمران/152)

پس « جنگ » از « درونِ انسان » شعله‌ور می‌شود و تا او زنده است نبردِ میان « ‌جبهة حقّ‌ و باطل » و « عقلانیت و نفسانیت » و « مؤمنین و فاجرین » ادامه خواهد داشت.

نکتة دوم: « فعل‌های أمرِ قرآن »، فرمانی برای « همیشه » هستند و محدود به زمانِ خاصی نیستند.

لذا وقتی قرآن می‌فرماید: « ... فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ ... (توبه/12)(با رهبران کفر مبارزه کنید) به این معنی است که « أئمة کفر، همیشه و همه جا هستند » و مبارزه با آنها (حتّی بعد از ظهور آخرین حجّت الهی و برافراشته شدن پرچم حقّ در جهان) هرگز « تعطیل نمی‌شود » و در هر شرائطی مسلمین مأمور به انجام آن هستند.

نکتة سوم: منظور از « أئمه کفر » چه عواملی هستند که « همه‌جا » و « همیشه » هستند؟

« أئمه کفر »،« صد نفرند » که بزرگترینشان « دروغ » است که باید با آن مبارزه و از « ذهن و کلامِ خود »،« بیرونش » کنیم. « سلطه‌گری » و « ستمگری » از دیگر أئمة کفرند که باید دست و پایشان را قطع کنیم. « ظاهربینی، تکاثر، حرص و حسد » هم از فرماندهانِ کفرند که « حقّ » را در درون ما می‌پوشانند. « نعمت‌نشناسی، تکذیب آلاء، شهوترانی و عصبیّت » نیز از سران « مخفی در درون » انسانند که باید « عاقلانه، مؤمنانه، صبورانه و مجاهدانه » با آنها « مبارزه » کنیم زیرا هر « شرارت، خیانت و خباثت بیرونی » ظهور « نفسانیّتِ درونی » ماست. پس « قِتال با کفر و کافر » پایان ندارد.

   لذا قرآن می‌فرماید: « کفر » و « ایمان » از خودِ شماست: ... فَمِنْكُمْ كافِرٌ وَ مِنْكُمْ مُؤْمِنٌ ... (تغابن/2)

خدایا؛ عقلانیّت و ایمان و عزم ما را قوّت ببخش تا در مبارزه دائمی با رذائل نفسانیِ خود پیروز شویم.

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 121)

« أهلِ ‌ایمان » (پیروِ آئینِ هر پیامبری) چگونه « منافق » و « خائن » به مردمِ خود می‌شوند؟

« دنیا » دارِ « تضاد » است لذا « همة افرادِ بشر » بر مبنایِ « توجّه » به « خالق » و « إطاعت » از « تعالیمِ الهی »، در 2 جبهة « ایمان و کفر »،« حق و باطل » و « هدایت شده و گمراه » قرار دارند:

هُوَ الَّذي خَلَقَكُمْ فَمِنْكُمْ كافِرٌ وَ مِنْكُمْ مُؤْمِنٌ ... (تغابن/2)

... مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ ... فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ وَ مِنْهُمْ مَنْ كَفَرَ ... (بقره/253) 

... وَ جَعَلْنا في‏ ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَ الْكِتابَ فَمِنْهُمْ مُهْتَدٍ وَ كَثيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ (حدید/26)

بنابراین « مؤمنین » برای « حفظ و إثباتِ إیمانِ خود »، عقلا و شرعاً « موظّف » هستند:

اولا: تحتِ « ولایتِ کُفار و در جبهة باطل » قرار نگیرند و « کارگزار و مزدور و عملة » آنها نباشند: 

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَكُونُوا كَالَّذينَ كَفَرُوا .... (آل‌عمران/156)

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْكافِرينَ أَوْلِياءَ ... (نساء/144)

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ ... (ممتحنه/1)

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ ... (ممتحنه/13)

ثانیاً: مؤمنین عقلاً و شرعاً باید از « تقلیدِ روش‌ها و رفتارهایِ کفارِ حریم‌شکن » نیز « بپرهیزند »:

... فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فقد استَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‏ ... (بقره/256)

وَ لَقَدْ بَعَثْنا في‏ كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ... (نحل/36)

وَ الَّذينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوها وَ أَنابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرى‏ فَبَشِّرْ عِبادِ (زمر/17)

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثيراً مِنَ الظَّنِّ ... (حجرات/12)

... فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثانِ وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ (حج/30)

جالب اینکه « همة جانورانِ » (تکامل‌یافته) نیز از « دشمنِ‌ » خود می‌گریزند یا با آنها « درگیر » می‌شوند و « گلبولهای سفید » نیز در مواجهه با هر چیزی دنبالِ « کُدِ غریبه » می‌گردند تا با آن « مبارزه » کنند و « پدافند » نیز « کُد معرّفِ هواپیما » را شناسائی می‌کند تا اگر « دشمن » باشد آن را « دفع » کند.

هشدار: اگر افرادِ « مذهبی‌ » با « کُفار » ارتباط پنهان یا آشکار برقرار کنند و « عملة طواغیت » شوند و « أهدافِ پلید » آنها را « علیه ملّتِ » خود « پیاده » ‌کنند، « منافق » و از کافر « بدتر » خواهند بود.

« خدایا؛ معرفت، عقلانیت و ایمان ما را چنان تقویت کن تا از کُفار بگریزیم و منافق نباشیم. »