+« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 112)
« ملاکِ ارزشمندیِ انسان در پیشگاه خداوند چیست؟ و« بُکم » کیست؟
« نوزاد » ابتدا با « گریه » با مادر و بعداً با جملاتِ معنادار با: بستگان، همکلاسی‌ها، معلمین و با جملات عاطفی با همسر و با اصطلاحاتِ تخصصی در عرصه‌هایِ مختلفِ اجتماعی، إقتصادی، سیاسی و فرهنگی با « مردم »،« إرتباط » برقرار می‌کند اما « مرحلة عالیِ رشدِ انسان » و « نهایتِ رُشد گویائی او » وقتی است که عاقلانه « مخلوقیتِ خود » و « خالقیتِ خدا » را « تصدیق » کند و زبانش به « دعا » باز شود و خدا را « تنها معشوق و محبوبِ » خود قرار دهد و او را به « قلبِ خود »،« دعوت » کند.
زیرا « همة ارزشمندی انسان »، تابع این تحوّلِ نگاهِ او « از مخلوق به خالق » است. قرآن می‌فرماید:
قُلْ: ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ ... (فرقان/77)
« بگو: اگر دعاىِ شما نباشد خدای من هيچ اعتنايى به شما نمىكند ... »
انسان برای « بازگشت به سویِ خدا »،« در هر شرائطی و با هر بهانه‌ای » باید « خدا را بخواند »:
وَ قالَ رَبُّكُمُ: ادْعُوني .... (غافر/60)
« دعوتِ دائمیِ خدا » آنقدر مهم است که اگر افراد از آن « پرهیز » کنند با خواری وارد جهنّم می‌شوند:
... إِنَّ الَّذينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرينَ (غافر/60)
انسانِ عاقلِ باید « بدونِ توقّع » و با « همة وجود »،« خدا » را بخواند هر چند خوشایندِ کافران نباشد:
فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصينَ لَهُ الدِّينَ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ (غافر/14)
انسانی که از « دعوتِ مخلوق به دعوتِ خالق » نرسیده « زنده نیست » و « مُردة متحرک » است:
وَ الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ... (20) أَمْواتٌ غَيْرُ أَحْياءٍ ... (نحل/21)
قرآن افرادی که با « خدا »،« گفتگوی دائمی » ندارند را « لال » و « خطرناکترین جنبنده » می‌نامد:
صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَرْجِعُونَ (بقره/18) ... صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَعْقِلُونَ (بقره/171)
إنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذينَ لا يَعْقِلُونَ (أنفال/22)
پس دعا برای « متقاعد کردنِ خدا » نیست بلکه برای « توجّه دائمِ مخلوقِ غریب به خالقِ قریب » و « توجّه » پیدا کردنِ « انسان » به « سرچشمة حیات » و « همة کمالاتِ در دسترس » اوست.
نکتة مهم: « همة مردم » یا متواضعانه « أهلِ دعا و توجّه به خالق » هستند و یا « در هر زمینه‌ای »، متکبرانه « خودخواه » هستند و « ادّعایِ خدائی » دارند و خود را به دیگران « تحمیل » می‌کنند.
خدایا؛ به ما توفیق بده با « دعای دائمی » خود را در معرض « توجّه حیاتبخش تو » قرار دهیم.
