« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 49)
« مادرِ هر شرک، کفر، نفاق، فسق، فساد، رذیلت و شرارتی »،« دروغ » است:
با اینکه همة مردم راست و دروغ را « می‌فهمند » و از « دروغ »،« متنفّرند »، اما شایعترین « بیماریِ » در جهان « دروغ » است و جالب اینکه همه از دیگران « توقّعِ صداقت » دارند. « دروغگو کیست؟ »
او فردی « ظاهربین، دنیاطلب، خودپرست و کوردل » است که « توهّمِ خودبزرگ‌بینی » دارد لذا در « راستایِ عقل و صداقت نیست » و برای « فرار » از « إطاعت و تبعیّت » از « منصوبِ الهی » و رسیدن به « عزّت خیالی و قدرتِ شیطانی » ناچار است « حقایقِ روشن » را « انکار و تکذیب » کند.
« کاذب » فقط « دروغ گو » نیست بلکه چون « ساختار محاسباتی » او « غلط » است. لذا: « ذهن، گفتار، رفتارِ، موضعگیری، نماز، محبت و خندة » او دروغ است و « کار » او با « دروغ » پیش می‌رود.
« دروغگو » چون « خالقِ » خود و « آخرت، وحی، غیب، نبوّت، قرآن و امامتِ منصوبِ الهی » را « عاقلانه و صادقانه »،« باور » ندارد لذا مجبور است برای پوشاندنِ « ذلّت، حقارت و خودتحقیری » خود، هر « کوچکی را بزرگ »، هر « عظیمی را حقیر »، هر « باطلی را حقّ »، هر « زیانی را سود »، هر « بی‌ارزشی را ارزشمند » و هر « واقعیتِ فانی را حقیقتِ باقی » و خود را « راستگو » بنمایاند.
دروغگو بر خلاف تصّور عموم، « بی‌سواد و ناآگاه » نیست بلکه او حتماً « عالِم و متخصّص » است زیرا اگر « عالِم » نباشد نمی‌تواند « آیاتِ الهی، نبوّت، امامت، آخرت، ... و حقایقِ روشن » را « انکار » و « خواص بی‌بصیرت و أکثر مردم » را به « حمایت » از خود بکشاند و گذشتة خود را « پنهان » کند.
او باید چنان « بیانِ چرب و عالمانه‌ای » داشته باشد که « پیامبر الهی » را نیز به « تعجّب » وادارد:
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُـهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا ... وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ (بقره/204)
کاذبین افرادی « تحصیلکرده، مذهبی‌نما و متخصّص در فریبکاری » و لایقِ « لعنت الهی » هستند:
... لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبينَ (آل‌عمران/61)(نور/7) فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبينَ. (طور/11)(با 12 بار تکرار)
و خداوند با « انواع فتنه‌ها و آزمون‌هایِ دروغ‌سنج » دائما « مذهبی‌نماها » را « مشخّص » می‌کند:
أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ؟ (2)
وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذينَ صَدَقُوا وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبينَ (عنکبوت/3)
آيا مردم می‌پندارند تا إدّعا کنند ايمان آورديم رها مىشوند و آزمايش نمىشوند؟ حال آنكه مردم قبل از اينها را نیز آزموديم تا خداوند آنها كه « صادق بودند » را معلوم دارد و « دروغگويان » را نيز حتماً مشخص نماید.
