« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 44)
تنها « نجات‌دهنده » از هر نوع اسارت و گرفتاری، فقط « خداوند » است:
غالب مردمِ « ظاهربین و سطحی‌نگر » گمان می‌کنند با « پول »،« مدرک »،« شهرت »،« پارتی »، « إعتبارِ بانکی »،« طرفداران » و با « شانس » و « چیزهای دیگر » می‌توانند از « گرفتاری‌ها » و « مشکلات »،« تنگناها »،« بحران‌ها »،« غم‌ها » و « رنج‌ها » خودشان را « نجات » دهند.
اما قرآن می‌فرماید: فقط « خداوند » است که می‌تواند انسان را از « هر تنگنائی »،« نجات » دهد:
قُلْ: مَنْ يُنَجِّيكُمْ مِنْ ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ ...؟ (63)
قُلِ: اللَّهُ يُنَجِّيكُمْ مِنْها وَ مِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِكُونَ؟ (أنعام/64)
(بپرس: او كیست که شما را از تاريكي‌ها (و بن‌بست‌هایِ) خشكى و دريا مىرهاند ...؟
بگو: او فقط خداست كه شما را از آن و از هر تنگنا و مضیقه‌ای مىرهاند باز شما شرك مىورزيد؟)
« چرا فقط خداوند نجاتبخش است؟ » چون فقط او « خالق » و « مالک » و « ربّ العالمین » است و « هر چیزی » در جهان در « تسلّط و إحاطة » ارادة حکیمانه و مقتدرانة او و با « إجازة » اوست.
خداوند « رهبران منصوبش » (مانند حضرتِ نوح علیه السلام، حضرتِ لوط علیه السلام، حضرت یوسف علیه السلام و حضرت یونس علیه السلام) و « مؤمنین » و « أهل تقوا » را « نجات » داده و نجات می‌دهد:
ثُمَّ نُنَجِّي رُسُلَنا (یونس/103) ثُمَّ نُنَجِّي الَّذينَ اتَّقَوْا (مریم/72) وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنينَ (أنبیاء/88)
زیرا خداوند منّان « رهائی مؤمنان » (از خُوف بیرونی و حُزن درونی) را « تکلیفِ خود » می‌داند:
.... كَذلِكَ حَقًّا عَلَيْنا نُنْجِ الْمُؤْمِنينَ (یونس/103)
خداوند حتی « بدن » فرعونی که در حال غرق شدن « مسلمان » شد را هم نجات داد:
... حَتَّى إِذا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قالَ: آمَنْتُ ... وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمينَ (90) ... فَالْيَوْمَ نُنَجِّيكَ بِبَدَنِكَ ... (یونس/92)
« گشودنِ بُن‌بست‌ها »،« سنّت ثابتِ خداوند » است: ... وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً (طلاق/2)
توجّه: در « کرب و بلاها » خداوند « مکتبِ » انسان را از « هلاکت و انحراف » می‌رهاند نه بدنِ او را.
خدایا؛ یاریمان کن تا بفهمیم که: « نجات‌خواهی » از « غیرِ تو »،« شرک » و « ظلمی نابخشودنی » است و تا این « توحید » ما درست نشود « هیچ تلاش و عبادت » ما « مقبول و آخرتی » نخواهد بود.
