« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 88)
آیا همة « افرادِ بشر » مظهرِ « نفخة الهی » و لایقِ « سجدة ملائکه » هستند؟
از کلماتِ مهمِ « شرط » در قرآن، کلمة « إذا » می‌باشد که در فارسی با عبارتِ: « هر وقت، هنگامی که، چنانچه و اگر » ترجمه میشود و « رویدادهایِ مکرر در آینده » را بیان می‌کند. مانند:
« إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ » (هرگاه ـ در آینده ـ حمایت الهی و پیروزی برسد.)
« إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا » (هنگامی که ـ در آینده ـ زمین به شدت لرزانده شود.)
« فَإِذَا جَاءَ أَمْرُ اللَّهِ » (پس هرگاه ـ در آینده ـ فرمانِ خداوند جاری شود.)
وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادي عَنِّي » (اگر بندگانم ـ در آینده ـ دربارة من از تو بپرسند.)
اما کلمة « إذ » با ترجمه « وقتی که » یا « یاد کن » به « رویدادهائی در گذشته » إشاره دارد.
قرآن این دو کلمه را در « دو آیه » زیر با هم آورده و می‌فرماید:
وَ إِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلاَئِكَةِ إِنِّي خَالِقٌ بَشَرًا مِّن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ (حجر/28)(ص/71)
« یاد کن وقتی را که خداوند به ملائکه فرمود که من آفرینندة بشری از گِلی تیره و بدبو هستم. »
فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فيهِ مِنْ رُوحي، فَقَعُوا لَهُ ساجِدينَ (حجر/29)(ص/72)
« پس هرگاه (این بشر، عاقلانه به قالب خاکی و بدبوی خود سرگرم نشد و با قلبش به من توجّه کرد و) من او را در حالتِ « تسویه » قرار دادم و (او در راستای حق قرار گرفت) و من از روحم در او دمیدم، برایِ او سجده کنید. »
طبق این دو آیه (با تکرار در دو سوره) « همة مردم بالقوّه حالتِ تسویه » دارند: « وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها » (شمس/7) و می‌توانند « مظهرِ روح الهی و لایقِ سجدة ملائکه » باشند اما بین « دو گزینه » مختارند:
گزینة اول: اینکه آنها در « ظاهرِ مادّیِ » خود توقّف کنند و به عنوانِ « حیوانِ ناطق » و مثلِ هر چرنده یا خزنده یا درّنده‌ای دنبالِ « غرائز و قوایِ شهوانیِ خود و کالأنعام » باشند و « وحشیانه » زندگی کنند.
گزینة دوم: اینکه بکوشند همة گفتار، رفتار، اخلاق و مواضعِ خود را « در هر شرائطی » با « فطرتِ عقل و قلب از درون و مظاهرِ حقّ در بیرون » (مثل: قرآن و أولیاء الهی) « تراز » کنند و مراقبِ « تسویة عقلانی و تعادلِ انسانیِ خود » باشند تا « تجلیگاهِ روحِ الهی » باشند و « لایقِ سجدة ملائکه » شوند.
پس « مردم » میانِ « عقلانیّت و در راستایِ حقّ بودن » و « نفسانیّت و در راستایِ أنعام بودن »، مخیّر هستند و می‌توانند « مظهرِ پاکی و لایقِ سجدة ملائکه » یا « مظهرِ رذالت و حزبِ شیطان » باشند.
« خدایا؛ یاریمان کن تا معرفتِ عقلانی و إرادة إیمانیمان را تقویت کنیم تا مظهر أسمآء و صفاتِ تو شویم. »
