سلام و رحمت خدا به شما استاد عزیز در مقابل دوستی که پولی که قرض گرفته رو پس نمیده و ارتباطش رو قطع کرد و تماس رو هم جواب نمیده باید برای پس گرفتن پول تلاش کرد یا شبیه نظرتون نسبت به فامیل و خانواده بگذریم از حقمون؟
از نظر شرع و دین ارزش دل مشغولی و ناراحتی که از بدعهدی به اصلاح دوست دچار میشیم یا احیانا عصبانیتی که در برخورد باهاش ممکنه رخ بده رو وصول پول داره یا باید واگذار کرد؟
علیکم السلام. اگر مؤمن هستید نباید به امانتهای دنیوی خود تعلق خاطر داشته باشید اما شرعا مجازید و قانونا موظفید برای وصول طلب خود اقدام کنید. البته اگر مقدار وامی که دادید قابل إغماض است و یا گیرنده وام شما در پرداخت آن ناتوان است، می‌توانید آن را بزرگوارانه و موحدانه ببخشید و آن را ذخیره آخرت خود قرار دهید به شرط اینکه نسبت به آن بدهکار هرگز کینه پیدا نکنید. اگر آن پولی را که وام داده‌اید را امانت الهی بدانید و اگر طبق فرمایش قرآن، وامتان را به خداوند قرض داده باشید هرگز در برخورد با آن بدهکار عصبانی نمی‌شوید و بداخلاقی نمی‌کنید و از قرض دادنهای بعدی هم خودداری نخواهید کرد. لبیک یا الله.
