عرض سلام و تشکر از استاد، من جدی پیگیر اموزشها و راهنماییها و بیانات شما هستم و بسیار استفاده بردم، ممنون از شما.....استاد ، فرمودید دعا کردن یعنی دعوت کردن ، در ضمن فرمودید إجابت هر دعائی فقط در دست دعاکننده ست، سوالم اینه وقتی مشکلات سخت و گره های بسیار کور و سختیهای وحشتناک برامون پیش میاد و تاب اوری برامون نا ممکن میشه، چه کنیم؟ معنی دقیق توکل و توسل چیه؟ چطور صبر کنیم و صبور بمانیم؟ اضطرابها و پریشانی ها در زمان مشکلات اجازه نمیده متمرکز بشییم،، در این لحظات بهترین عمل چیه؟ طبق ایات قران و تاکید شما در هر صورت بلاها، امتحانند، ایا بلاهای غیر قابل تحمل و سخت ممکنه به دلیل گناهان و تقاص اشتباهات ما ایجاد شده باشن؟ اینکه گاهی انسان در شداید پشت سرهم ، دنبال عوامل غیر عادی میگرده ، عاقلانه ست؟

سلام و رحمت الهی بر شما. اولین و بهترین کار برای شما اینست که به دستور قرآن به خودشناسی بپردازید. هر انسانی وقتی از حالت بیهوشی به هوش می‌آید اول می‌پرسد: من کیستم؟ اینجا کجاست؟ چرا من اینجا هستم؟ نقش و تکلیفم چیست؟ کجا قرار است بروم؟ متأسفانه دانشگاهی که استکبار به ما تحمیل کرده نمی‌‌گذارد جوانان و خصوصا دختران عزیز به هوش بیایند و این پرسشهای مهم را از خود بپرسند. پس لطفا قبل از اینکه ذهن خود به مواردی مثل دعا، توکل، توسل، صبر و امثال اینها درگیر کنید ابتدا پاسخ پرسشهای مهمتر بالا را بیابید. زیرا بدون خودشناسی هیچ پاسخی شما را تا آخر عمر إقناع نخواهد کرد و هرگز به آرامش نمی‌رسید. هر دختر سالمی بعد از نوزادی عروسک در آغوش می‌گیرد و مهرورزی را از خود به نمایش می‌گذارد و در پایان دبستان بطور طبیعی برای ازدواج آمادگی و تمایل شدید دارد. اما شما به خاطر خیالبافی یا هر دلیل دیگری از مسیر طبیعی خود منحرف شده و تا این سن مجرد و از تفسیر و تحلیل زندگی بازمانده‌اید. پس لطفا در وبگاه به آسمان نگاه کن مراجعه و مباحث خودشناسی را بشنوید تا پاسخ همه مسائل دیگر برایتان مثل روز روشن شود.