سلام استاد من کنار بعضی افراد خیلی احساس آرامش میکنم شاید طرف رو برای اولین بار ببینم ولی از هم صحبتی باهاش یه حس خوب بهم میده و یا از آشناها حتی کسی بوده که یه جایی ازش ناراحت هم شدم ولی بازم دوستش دارم و از هم نشینی و هم صحبتی باهاش احساس خوب و شادابی میکنم و تا چند روز حالم خوبه و انرژی دارم ولی بعضی افراد تو یک جمعی که هستن یا وقتی میبینمشون حس تنفر و کینه بهم دست میده دلم میخاد هرچه زودتر برم و نبینمش اگر یک ناراحتی و کینه ای هم داشته باشم بیشتر ازش بدم میاد و اصلا نمیخام که باهاش هم کلام بشم حتی تا چند روز حرفاش و رفتاراش تو ذهنم هست و تولید کینه و ناراحتی میکنه؟ انرژیمو ازم میگیره انگار! میشه بفرمایید چرا اینجوری هستم و راه درمانش رو میفرمایید؟!؟!
علیکم السلام. این احساس مختلف ما نسبت به اطرافیان ظاهرا مربوط به بروزات نفسانی و وساوس شیطانی است. اگر هر روز با کلام الله مأنوس و هموار ذاکر باشید و خود را در محضر خالق سمیع بصیر ببینید و همه افراد و مخلوقات را آیت الهی و اسباب آزمایش خود بدانید از این بروزات نفسانی در امان میمانید و حتی در مواجهه با دشمن نیز نفرت شخصی پیدا نمیکنید.
