سلام و احترام ، خانومی ۲۴ ساله هستم که حدودا ۲ سالی ست ازدواج کردم و همواره برای درک بهتر این زوجیت و شناخت خانواده ی دومم و بهترین شکل رفتار و حضورم فراز و نشیب های زیادی داشتم اما به لطف خدا مسئله و مشکل خاصی وجود نداره ، استاد بزرگوار بعد از مطالعه و هم نشینی طولانی ای که با نوع نگرش و توصیه های شما داشتم طبیعتا یکسری قواعد و ملاک و معیار های سبک زندگی اسلامی و هنر زن بودن رو آموختم و مصادیق زیادی از این جنس مسائل و مشکلات هست که در اطرافیان و خانواده و دوست و آشنا مشاهده میکنم و تشخیص میدم و حتی راهکار و نوع اصلاح مسئله هم به نظرم میاد ، حالا سوال من از شما اینجاست ، گاهی آدم تشخیص نمیده و طبیعتا شرایط ورود هم پیش نمیاد ، اما اگر این تشخیص و همچنین اطلاعات کافی خدا پسندانه برای کمک و نوع مواجهه وجود داشته باشه تحت چه شرایطی اجازه وجود داریم؟ اگر خصلتی من باب تشخیص و راهنمایی این جنس مسائل در باطن من هست آیا مامور به استفاده و ورود هستم؟ آیا باید تنها تحت شرایط درخواست و کمک خواستن دیگران این اجازه رو به خودم بدم؟ قطعا دغدغه ی من این هستش که جز خودم و آخرتم دغدغه هیچ چیز و هیچ کس رو نداشته باشم و درگیر حواشی و مسائل دیگران نشم ، اما متاسفانه یا خوشبختانه هم بسیار در معرض این تشخیص ها هستم و به لطف خدا پتانسیل تطبیق اون هارو با اوامر الهی و فرمایشات شمارو دارم. محبت میکنید اگر این دغدغه و شرایط ها عبس و بیهوده ست و منو از خودم غافل میکنه شرایط رهایی و توجه بیجا به آدم ها و اطرافیان رو بهم یاد بدید، تاکید کنم که در معرض بودن و توجه ناخوداگاه من به تمام این مسائل و آدم ها بزرگترین ذکر و هشدار و اخطار رو برای من داره و به مثابه آیینه منو مدام متوجه خودم میکنه تا اگر ابتلاء مشابهی وجود داره سریعا اصلاح کنم، اما دغدغه کمک به رشد اطرافیانم که به ظن خودم نوعی زکات دانسته هام میتونه باشه همچنان برام تیغ دو لبه ست.

سلام و رحمت الهی بر شما بانوی مؤمن و دغدغه‌مند. 1ـ لطفا متن و ترجمه چهار سطر اول خطبه 157 نهج البلاغه را برایم بنویسید. 2ـ نسبت به رفتار و گفتار همه اطرافیانتان نظر داشته باشید اما از اظهار نظر درباره آنها خودداری کنید. 3ـ لطفا همه زکات همه توانائی‌های خود را فقط صرف جهاد همسرداری کنید و بگذارید اگر ضرورتی پیش آمد، همسر شما نظرات شما را منعکس کند.

سلام مجدد خطبه ۱۵۷ مولا که عرض کردید براتون بنویسم حمد خدايى را كه حمد را كليد ياد خود و سبب افزونى فضل خود و دليل شناخت نعمت ها و عظمت خود گردانيد. اى بندگان خدا، روزگار بر باقيماندگان چنان گذرد كه بر گذشتگان گذشته است. آنچه رفته، باز نگردد و آنچه بر جاى مانده، جاودانه نخواهد ماند. كردارش در پايان، همان است كه در آغاز بود. حوادثش، بر يكديگر پيشى گرفته، در مى رسند و نشانه هاى آن همراه يكديگرند. گويى كه در قيامت حاضر آمده ايد و همانند ساربانى، كه كره شتر تند رفتارش را مى راند، شما را مى راند. هر كس كه غافل از خود، خويشتن را به ديگرى مشغول دارد، در تاريكيهاى حيرت زده بماند و در ورطه هاى هلاكت افتد و شيطانهاى درون او به طغيانش وادارند و كارهاى ناپسندش را در چشمش بيارايند. پس، بهشت، پايان راه پيشى گيرندگان است و آتش، پايان راه تقصير كنندگان. * در نهایت برداشتی که از همه این تعابیر دارم اینه که گاها شاید فرصت اصلاح صددرصدی خودمون هم وجود نداشته باشه در این دنیا و توجه باطنی و به کار گرفتن همه ی قوا برای اون چیزی که نجات بخش خودم نیست و دست اورد دنیوی و اخروی ای نداره عبثه. شاید بشه از همه این چالش ها و اتفاقاتی که در معرضش قرار میگیرم برداشت انعکاس آیینه و بازگشتن به خودم و مسیرم رو داشته باشم، قدردان اشاره هوشمندانه و دقیق شما به این خطبه هستم و ممنون میشم همچنان اگر شماهم برداشت و تعبیر متفاوتی دارید محبت کنید بفرمایید

سلام و رحمت الهی بر شما بانوی مؤمن. الحمد لله رب العالمین که سخن نورانی حضرت أمیرالمؤمنین صلوات الله علیه را نوشیدید و از پاسخ من رنجیده خاطر نشدید. چه نعمت بزرگی است که بانوان شش سال زودتر عاقل می‌شوند و غالب آنها با حق لجاجت ندارند حضور فراوان و بسیار تأثیرگذار شما بانوان مؤمن در اجتماعات شبانه در میادین و خیابانها حکایت از این دارد که چقدر رفتار و هنر هدایت نامحسوس شما بانوان مؤمن مفیدتر از کلام شماست. امیدوارم خداوند شما بانوان مؤمن را در مراقبت از خود و جهاد همسرداری که مهمترین تکلیف شماست همواره موفق و مؤید فرماید.