یک دقیقه با وحی شماره 76
« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 76)
آیا ممکن است روزی « جنگ » و مبارزه علیهِ « کفر » و « کافر » به « پایان » برسد؟
نکتة اول: وقتی خداوند « انسان » را آفرید « دو توانمندی متضادِ عقلانیت و نفسانیت » را در او قرار داد و « پراکنده‌کاری = فجور » و « زندگی جهت‌دار = تقوا » را به او « الهام » و به نحوی به او « تفهیم » کرد که او « هر لحظه » از میان « خیر یا شر »،« زیبائی یا زشتی » و « حقّ و باطل »،« مجبور » است « یکی از آن دو » را « گزینش و انتخاب و اختیار » کند:
وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها (7) فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها (شمس/8)
در واقع خداوند « 2 إرادة متضادِ دنیاطلبی و آخرت‌گرائی » را در « اختیارِ » انسان قرار داد:
.... مِنْكُمْ مَنْ يُريدُ الدُّنْيا وَ مِنْكُمْ مَنْ يُريدُ الْآخِرَةَ ... (آل‌عمران/152)
پس « جنگ » از « درونِ انسان » شعله‌ور می‌شود و تا او زنده است نبردِ میان « جبهة حقّ و باطل » و « عقلانیت و نفسانیت » و « مؤمنین و فاجرین » ادامه خواهد داشت.
نکتة دوم: « فعل‌های أمرِ قرآن »، فرمانی برای « همیشه » هستند و محدود به زمانِ خاصی نیستند.
لذا وقتی قرآن می‌فرماید: « ... فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ ... (توبه/12)(با رهبران کفر مبارزه کنید) به این معنی است که « أئمة کفر، همیشه و همه جا هستند » و مبارزه با آنها (حتّی بعد از ظهور آخرین حجّت الهی و برافراشته شدن پرچم حقّ در جهان) هرگز « تعطیل نمی‌شود » و در هر شرائطی مسلمین مأمور به انجام آن هستند.
نکتة سوم: منظور از « أئمه کفر » چه عواملی هستند که « همه‌جا » و « همیشه » هستند؟
« أئمه کفر »،« صد نفرند » که بزرگترینشان « دروغ » است که باید با آن مبارزه و از « ذهن و کلامِ خود »،« بیرونش » کنیم. « سلطه‌گری » و « ستمگری » از دیگر أئمة کفرند که باید دست و پایشان را قطع کنیم. « ظاهربینی، تکاثر، حرص و حسد » هم از فرماندهانِ کفرند که « حقّ » را در درون ما می‌پوشانند. « نعمت‌نشناسی، تکذیب آلاء، شهوترانی و عصبیّت » نیز از سران « مخفی در درون » انسانند که باید « عاقلانه، مؤمنانه، صبورانه و مجاهدانه » با آنها « مبارزه » کنیم زیرا هر « شرارت، خیانت و خباثت بیرونی » ظهور « نفسانیّتِ درونی » ماست. پس « قِتال با کفر و کافر » پایان ندارد.
لذا قرآن می‌فرماید: « کفر » و « ایمان » از خودِ شماست: ... فَمِنْكُمْ كافِرٌ وَ مِنْكُمْ مُؤْمِنٌ ... (تغابن/2)
خدایا؛ عقلانیّت و ایمان و عزم ما را قوّت ببخش تا در مبارزه دائمی با رذائل نفسانیِ خود پیروز شویم.
