یک دقیقه با وحی شماره 7

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 7)

« مهمترين آزمونِ انسان » و « مهمترین خطِ قرمزِ خداوند »:

با اینکه « قانونِ علّیت » (اینکه هر چیزی علّتی متناسب با خود دارد) برای عقل « بدیهی » است، 

اما « حواسِ انسان » (خصوصا در هفت سال اول و دوم تولد و مثل حیوانات)،

فقط « دخالتِ عواملّ ظاهری و محسوس » را « ادراک و تجربه » مي‌كنند.

لذا انسان (همانطور که تبعیت همة اندام بدن از روحِ غیر مادی را می‌فهمد،) باید « عاقل » شود تا بفهمد « همة أجزاء و عناصرِ جهان نیز تابعِ خالقی مقتدر و غیر مادی » اند. لذا « اولینتکلیفِ » انسانِ عاقل و بالغ، « قبولِ خالقیتِ خدا و مخلوقیت خود و مؤثر ندیدن غیر او » در امور هستی است:

« وَ اعْبُدُوا اللَّهَ »  وَ  « لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً » .... (نساء/36)

زیرا « مؤثر پنداشتن » هر چیزی « غیر از خدا » یک « خیالبافی جاهلانه و متکبّرانه » است:

... إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ « مُخْتالاً فَخُوراً » (نساء/36)

پس « هر كاري » به نیّتِ « ديدنِ مردم »،« شرك » است:

« وَ اعلَمُوا: أنّ يَسير الرِياء، شِركٌ » (خطبه: 86 نهج البلاغه)

« شرك » (مؤثر پنداشتنِ هر چیزی غیر از خدا،)« همة زحمات » انسان را « باطل » مي كند:

... « وَ لَوْ أَشْرَكُواْ لَحَبِطَ عَنْهُم مَّا كَانُواْ يَعْمَلُونَ. » (أنعام/88)

« شرك »،« بهشتِ » (معرفت و لذّت جاودانه) را بر « مشرك »،« ممنوع و حرام » مي‌كند:

إِنَّهُ « مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ » فَقَدْ « حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ » .... (مائده/72)

« شرك به خدا » (ناشکری و) « بزرگترین ظلم » و « بدترين سقوط » برای انسان است:

« وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَنَّما خَرَّ مِنَ السَّماءِ » ..... (حج/31)

..... يا بُنَيَّ؛ لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ « إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظيمٌ » (لقمان/13)

لذا از منظر قرآن، « فقط » مشرك « نجَس » است:

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا؛ « إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ » ... (توبه/28)

پس « شرك به خدا »،« بدترین گمراهي » و « تنها گناه نابخشودني » است:

إِنَّ اللَّهَ « لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ » وَ « يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ » ... (نساء/48)

.... « وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً بَعيداً »(نساء/116)