یک دقیقه با وحی شماره 63
« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 63)
از نشانه‌هایِ « منافق نـبودن » اینست که به همة تعهّداتمان با خدا « وفادار » باشیم:
برخی از مردم در مواجهه با شرائطِ بحرانی و تنگناهای زندگی با خداوند پیمان می‌بندند و یا نذر می‌کنند که اگر به « فلان ثروت و یا فلان موقعیّت » برسیم حتماً چنین و چنان می‌کنیم و « بندة خوب خداوند » می‌شویم اما وقتی خداوند خواستة آنها را فراهم می‌کند، آنها « عهد و نذر و پیمان » خود را به فراموشی می‌سپارند و « بخل » می‌ورزند و به خودخواهی می‌پردازند. این افراد آنقدر فراوانند که قرآن می‌فرماید:
وَ مِنْهُمْ مَنْ عاهَدَ اللَّهَ لَئِنْ آتانا مِنْ فَضْلِهِ لَنَصَّدَّقَنَّ وَ لَنَكُونَنَّ مِنَ الصَّالِحينَ (75)
(برخی از مردم با خداوند پیمان می‌بندند كه اگر از فضلش به ما بدهد حتماً صدقه می‌دهيم و از صالحین می‌شویم.)
فَلَمَّا آتاهُمْ مِنْ فَضْلِهِ بَخِلُوا بِهِ وَ تَوَلَّوْا وَ هُمْ مُعْرِضُونَ (76)
(اما وقتی خداوند از فضل خود به آنها می‌دهد، نسبت به آن بخل می‌ورزند و خودخواهانه إعراض می‌کنند.)
فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقــــاً في قُلُوبِـهِمْ إِلى يَوْمِ يَلْقَوْنَـهُ .... (77)
(پس خداوند نیز تا روز ملاقاتش با آنها « أثراتِ نفاقِ همیشگی » را در دلشان باقى می‌گذارد ...)
چرا آنها با « ظلمات نفاقِ دائمی » مجازات می‌شوند؟
.... 1ـ بِـــما أَخْلَفُــــوا اللَّهَ مــا وَعَــدُوهُ 2ـ وَ بِما كانُوا يَكْذِبُونَ (77)
(... به سزاى 1ـ « تخلّف » آنها از « قراری » که با خدا بستند، 2ـ و « دروغی » که مىگفتند.)
قرآن (برای هشدار به ما)(در واقع از ما) می‌پرسد:
أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ وَ أَنَّ اللَّهَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ (توبه/78)
(آيا آنها نمی‌دانند كه خدا رازها و قرارهای مخفیانة آنها را مىداند؟ زیرا خداوند داناى رازهاى نهانى است.)
چرا افراد زیادی از مردم چنین دوگانه عمل می‌کنند؟
1ـ زیرا أکثر مردم از فکر، فهم، عقل، بینائی، بصیرت و شنوائی خود استفاده نمی‌کنند و غافل‌تر از أنعامند:
... لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها ... أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها ... آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها ... هُمُ الْغافِلُونَ (اعراف/179)
2ـ برخی از این پیمانشکنان، ـ مانند قارون ـ موفقیت‌هایشان را « به حساب زرنگی خود » می‌گذارند:
قالَ: إِنَّما أُوتيتُهُ عَلى عِلْمٍ عِنْدي ... (قصص/78)
3ـ برخی از آنها، « آگاهانه » و « لجوجانه » و کاملاً « منافقانه »،« حقّ‌پوشی » می‌کنند:
... مِنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ (بقره/146) ... وَ يَحْلِفُونَ عَلَى الْكَذِبِ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ (مجادله/14)
خدایا؛ ما را از پیمان‌شکنی و دروغگوئی و هر نوع نفاقی حفظ فرما و در وفای به عهدمان موفّق کن. »
