« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 34)
ای « أهل ایمان » به خدا و رسول و امانات خودتان « خیانت » نکنید.
طبق آیات « سوره حمد » که « أمّالکتاب » است همة افراد بشر در « سه گروه » قرار دارند:
گروه اول: آنها که عاقلانه در « صراط بندگی » قرار دارند و « همه چیز » را « نعمتِ الهی » میدانند.
گروه دوم: آنها که جاهلانه و بر « خلافِ فطرت » هر « حقّی » را « إنکار » و « دشمنِ خدا » هستند.
گروه سوم: آنها که موذیانه و منافقانه و با « رفتارِ مذهبی » با « خـدا و رهبرِ الهی، دشمنی » میکنند.
قرآن به این « گروه سوم » میفرماید:
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا؛ لا تَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ وَ تَخُونُوا أَماناتِكُمْ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (أنفال/27)
(اى أهل ايمان؛ به خدا و رسول او خيانت نكنيد و در امانتهایتان خيانت نورزيد که خودتان مىدانيد.)
« خیانت به خداوند » یعنی:
با « زبان »،« خدا » را « تنها تکیهگاه » و « قدرتِ مطلق » اعلام کردن و برخی از « رفتارهایِ مذهبی » را انجام دادن و « قرآن » را بر « سر » گذاشتن و از زیر آن رد شدن اما « عملاً » بر « خود » و بر هر « غیر خدائی » تکیه کردن و ابعادِ زندگی خود را بر مبنای « قرآن » تراز و تنظیم « نکردن. »
و « خیانت به رسولِ الهی » یعنی:
با « زبان » و در « هر نماز » بر « بندگی و انتصاب و رسالت الهی رسول »،« شهادت » دادن و او را « رحمت للعالمین » دانستن اما « خودخواه » بودن و « خلافِ سنّت و سیره » او « عمل کردن. »
و « خیانت به أماناتِ خود » یعنی:
« استعدادها و توانائیهایِ خدادادی خود » را طبق تعالیم قرآن و تبیینِ رسول خدا « إبراز نکردن » و آنها را برای « أهداف خودخواهانه » و برای « چیزهای غیر مجاز » و « بیارزش »،« هدر » دادن.
که اگر انسان به این « خیانتها » توجّه کند میفهمد که همة آنها « خیانت به سعادت خود او » است.
دقّت کنیم که: « مخاطبِ » آیة بالا « کافران و منکرانِ خدا و آخرت و نبوّت و قرآن » نیستند بلکه « مذهبیهائی » هستند که « خدا و آخرت و نبوت و امامت و قرآن » را « ظاهرا » قبول دارند اما دنبالِ « ثروت، قدرت، شهرت و لذّتِ دنیائی » و تابعِ « خرافات » و مروّج « عادات أحمقانه » و اسیر « رسومِ جاهلانه » و دنبالِ « شایعات » و غرق در « خودخواهی، مقایسه، غرور و تکبّر » اند. آنها که « جهاد » را قبول دارند امّا « جهاد نمیکنند »،« حقّ » را قبول دارند اما آنرا « رعایت » نمیکنند ...