یک دقیقه با وحی شماره 19
« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 19)
« مهمترین نیازِ انسان » و « تنها درخواستِ دائمی مسلمانان »:
بشر اخراج‌شده از بهشت اولیه و غرق در ظلماتِ دنياي مادي، برای رهائی از ظلم و فساد و سلطة مستکبرین و رسیدن به کمالِ خود و بازگشت به قرب الهی، « مهمترين نياز و تنها تقاضایش، فقط هدايت است. »
لذا مسلمانان (از هر گروه و مذهبي) هر روز حداقل 10 بار و گاه 30 بار به خداوند می‌گویند: ما را به آن راه (از مو باریکتر و از شمشیر تیزتر و) قيام‌طلب، رهبری کن. راهِ آنان كه (همه چيز را) برايشان نعمت قرار دادي، نه آنها كه (به خاطر خودپرستی، همواره) مورد غضبِ (نظام حکیمانه تو) اند و نه گمراهان (که رفتارِهای متناقض و منافقانه دارند):
اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقيمَ * صِراطَ الَّذينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لاَ الضَّالِّينَ.
اما غالب مسلمین به « رفتارهای ظاهراً مذهبی » سرگرم و دلخوشند و (مثل إبلیس،) رفتارهایِ « فردی » را « نشانة هدایتِ خود » می‌پندارند و متأسفانه به این « شرطِ مهمِ قرآنی » توجّه ندارند که:
از « رهبرِ منصوبِ الهی » در هر مکان و زمانی باید « اطاعت » کنند تا « هدایت » شوند:
قُلْ: أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ .... وَ إِنْ تُطيعُوهُ تَهْتَدُوا ... (نور/54)
لذا با اینکه همة آنها هر روز در نمازهایشان تقاضایِ هدایت می‌کنند اما أکثر آنها نه تنها « حقّ » را نیافتند بلکه غرق در فسادند و در جمل، صفین، نهروان، کوفه و کربلای دیروز و سوریه و عراق و .... ایران امروز، در برابر حقّ لجاجت ورزیدند و بسیار وحشیانه، پاکترین أولیاء و بهترین مؤمنین را به « شهادت » رساندند ...
پرسش اول: چرا اطاعت در آیة بالا 2 بار تکرار شده؟ پاسخ: زیرا « کلامِ خدا در قرآن » (که کلیات را بیان می‌کند) با « کلام رهبرِ منصوبِ او » (که جزئیات و نحوة اجرای کلام الله را در هر زمان و مکانی بیان می‌کند،) « فرق » دارد.
پرسش دوم: چرا نامِ رسول نیامده؟ زیرا « رسالت، دائمی است » و أئمه أطهار صلوات الله علیهم و نایبان خاصّ و عام آنها در هر زمان و مکانی همان رسالتِ رسول أعظم صلی الله علیه و آله را اجرا می‌کنند و باید إطاعت شوند.
قرآن می‌فرماید: خدا به شما وعدة می‌دهد که « وارث زمین » شوید و « دینِ اسلام » را جهانی کنید و به أمنیت فراگیر برسید تا موحدانه خدا را بندگی کنید، اما « مشروط » به اینکه اولاً: (بجای هر ذهنیتی) أهلِ ایمانِ (عاقلانه و قلبی) باشید، ثانیاً: (با اطاعت از رهبر الهی) « نقش اجتماعی مجاز و مفیدی » داشته باشید:
وَعَدَ اللَّهُ الَّذينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ ....
وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دينَهُمُ ... وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ ... أَمْناً يَعْبُدُونَني لا يُشْرِكُونَ بي شَيْئاً ...
