یک دقیقه با وحی شماره 106
« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 106)
اگر صالح و أهل « دعا » باشیم به زودی لایقِ « بادِ حیاتبخشی با دو دست » می‌شویم:
« تنها راهِ نجاتِ انسانِ غرقِ در إبتلائات »،« دُعا و استمدادِ عاجزانه » از « خالقِ » خویش است، زیرا هر که با « دُعا » به خالقش « توجّه » نکند حتماً « إدّعای متکبّرانه » دارد و « حریم‌شکن » است:
لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذينَ قالُوا: إِنَّ اللَّهَ فَقيرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ ... (آل‌عمران/181)
ادْعُـــــوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَــدينَ (أعراف/55)
(و خدایتان را با تضرّع و در نهان بخوانيد زیرا او (افرادِ بی‌دُعا و پُرإدعا و) « حریم‌شکن » را دوست نمىدارد.)
مژدة الهی:
« مردمی » که با عنایتِ الهی و إطاعت از رهبرِ الهی، « متحوّل » شده‌اند اگر « مقاومتِ » خود را حفظ کنند و « معنویتِ » خود را با « دُعا » افزایش دهند، از « رحمتِ خاصّ و نزدیکی » برخوردار می‌شوند:
وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَريبٌ مِنَ الْمُحْسِنينَ (56)
(و در زمين بعد از اصلاح آن (توسط 2 رهبر فقید و شهیدتان) فساد مكنيد و دائماً با « بيم و اميد » او را بخوانيد،
زیرا رحمتِ خاصّ خداوند به نيكوكارانی که زیبائی می‌آفرینند، بسیار « نزديك » است.)
خصوصیاتِ آن « رحمت خاصّ الهی » چیست؟
خداوند (برای هر قوم انقلابی و مقاومی،) « طوفانِ زنده و روح‌أفزائی » را مأمور می‌کند تا مردمِ « دل‌مُرده » را « زنده و بیدار و فعّال » کند و « برکاتِ فراوانی » را در زمینه‌های مختلفِ زندگی برایشان فراهم آورد.
قرآن « سه بار » تأکید می‌کند که آن « طوفانِ زنده و روح‌أفزا » حتماً « دو دست » دارد که با یکی چیزهایِ جدیدی را برای تقویتِ آنها « می‌آورد » و با دستِ دیگر آنچه مانعِ رشد آنهاست را « می‌بَرَد. »
پس این « ریاحِ روح‌أفزا »،« دستی دهنده » و « دستی زداینده » دارد و اُمّت را « غربال » می‌کند:
وَ هُوَ الَّذي أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ ... (فرقان/48)(نمل/63)
وَ هُوَ الَّذي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالاً سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ
فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ (أعراف/57)
(اوست كه « بادِ خاصّی » را (قبل از بارشِ ظهور) با « 2 دستِ رحمتش » برای « مُژده » مىفرستد تا ابرى گرانبار را بردارد (و ما) آنرا به سوى سرزمين و « مردمی‌دل‌مُرده » برانيم و از آن بارانِ (حیاتبخش) فرود آوريم و هر نوع ميوهاى را (از آن مردم) برآوريم، اینگونه مُردگان را (نيز از دل‌مُردگی) رها مىسازيم تا شما متذكّر شويد.)
« خدایا؛ ما را در حفظِ آرمانهایِ انقلاب و مقاومت یاری کن و این ریاحِ حیاتبخش را روزیمان فرما. »
