منظومه قرآنی شماره 11

منظومه‌ قرآني شماره (11) : { سوره : همزه (104) آيه: 1 تا 9 }  

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ‏ * وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ (1) الَّذي جَمَعَ مالاً وَ عَدَّدَهُ (2) يَحْسَبُ أَنَّ مالَهُ أَخْلَدَهُ (3)

بدا به حالِ عيبجوىِ طعنه‌زننده و مسخره‏كننده‏. یا: چاه ویلِ جهنّم برای عیبجویِ طعنه‌زنندة مسخره‌کننده است.

(همّازِ لمّاز) همان (غافلی است) كه ثروتى را جمع‏کرده و (دائماً) آنها را شمرده (و به امانتِ الهی و فانی بودن آنها توجهی ندارد و) مى‏پندارد كه ثروت (و إعتبار و شهرتش، عاملِ برتری او بر دیگران است و) او را (در ناز و نعمت و رفاه و خوشبختی) جاودانه می‌سازد.

ـ آنتن تلویزیون باید دائما رو به فرستنده باشد تا برنامه‌ها از شیشه تلویزیون نمایان شوند، انسان نیز باید توجه قلبیش دائما به خالق باشد تا صفات و أسماء الهی از او متجلّی شوند و به مقامِ خلافت برسد لذا باید دائما مراقبِ نگاهش باشد و هر روز خود را محاسبه کند تا از تکالیفش غافل نشود و رشد و انسانیّت و بندگیِ امروزش از دیروزش کمتر نباشد.

ـ (تلویزیونِ خاموش فقط افراد و اشیاء مقابلش را نشان می دهد) اگر انسان نیز از عقلِ فطری، فاطر، آخرت، تکالیفِ خود غافل و توجّه قلبیِ او به مخلوق منحرف شود حتماً خود را با ظاهرِ دیگران مقایسه می­کند و با خودکم­بینی، خودبرتربینی و چشم و همچشمی، خود را در آتشِ حسرت، حسادت، حقارت، حرص، ریا، تکبّر، غرور، تفاخر و غم و غصه می­سوزاند.

ـ اگر توجّة انسان به مردم باشد نمی تواند عیب و ایرادِ دیگران را نبیند و آنها را با نیش و کنایه و غیبت، مسخره نکند.

ـ افراد، احزاب و رسانه هایِ بیگانه و مزدور شیطان، کارشان « انتقادِ مخرّب » و « بزرگنمایی عیوبِ خودی‌ها » است.

ـ عیبجویان مسخره کننده با عینکِ بدبینی و تافتة جدابافته پنداشتنِ خود، خود را از زیباییهایِ زندگی محروم می کنند.

ـ دنیاگرایی، ثروت‌اندوزی، پول پرستی و شهرت طلبی، ریشة اصلیِ خودخواهی، بدبینی، عیبجویی و تمسخرِ مردم است.

ـ راستی چرا اکثرِ ثروتمندان، فقرا را « تحقیر » می‌کنند و اکثرِ فقرا به هر ثروتمند و قدرتمندی « احترام » می‌گذارند؟

ـ دنیادوستی (و ثروت‌اندوزی، پول پرستی و شهرت طلبی) به فرمودة حضرتِ امیرِالمؤمنین صلوات الله علیه، انسان را « کور » و « کر » و افرادِ خانواده و جامعه را از « رشد، پیشرفت، زیبائی‌هایِ انسانی و خلافتِ الهی » محروم می‌کند و آنها را از « همکاری، هماهنگی، همیاری و هم‌افزائی » نیز باز می‌دارد و به بدبینی، کینه­توزی، مردم‌گریزی، مردم‌ستیزی، فساد و به سایرِ رذائل می­کشاند و افراد و خانواده و جامعه را به « مجمع الجزایری بیگانه با هم » تبدیل می کند.

ـ دنیایِ مادیات، « محدود و موقتی و فانی » است و انسان فقط با نیت، گفتار، رفتارِ عاقلانه یا جاهلانة خود، آخرت و بهشت و جهنم خود را می سازد پس تصاحبِ هیج چیزی در دنیا نمی تواند او را به لذّت پایدار و زندگیِ جاودانه برساند.

ـ لذا جاودانگی در دنیایِ فانی توهّم است و آرزویِ هزار یا 120 سال عُمر برای خود و دیگران تعارف و خیالبافی است.

كَلاَّ،  لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ (4) وَ ما أَدْراكَ مَا الْحُطَمَةُ (5) نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ (6)

آن (طور که غافل مى‏پندارد با تمسخر به جایی می­رسد) نيست (بلکه او) به زودى در« حُطَمه » (و آتش خُردكننده) پَرت مى‏شود.

و چه چیزی تو را آگاه مى‏سازد که « حُطمه » چيست؟ * (بدانید که آن) آتش برافروخته یِ الهى است.

ـ غافلین با هدر دادنِ فرصت­ها و استعدادهایِ خدادادیِ خود، مثلِ جوجة فاسد شده در تخم مرغ، نابود می شوند. چون ظاهربینانِ اسیرِ دنیا و مادیات هرگز نمی توانند فروپاشی و نابودیِ خود را تصوّر کنند و آن آتشِ خُرد کننده را بفهمند، لذا تلاش نمی‌کنند آتشِ بدخواهی و تمسخرِ دیگران و اهانت به خلقِ خدا را در درونِ خود به موقع « خاموش » کنند.

الَّتي‏ تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ (7) إِنَّها عَلَيْهِمْ مُؤْصَدَةٌ (8) في‏ عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ (9)

آتشى كه از درون دلها زبانه مى‏کشد * و در بست بر آنها فروبسته شده * در ستونهاى كشيده و بلند.

ـ آتشِ حسرت، تاسف، پشیمانی و محرومیت از نگاهِ عاشقانه و حیاتبخشِ خداوند همة درونِ آن بدکاران را می­سوزاند.

ـ أَفْئِدَه: مرکزِ تفکّر، تعقّل، تحلیل، قضاوت و واکنشهایِ عاطفی انسان است و سوختنِ آن، جگر را کباب و می سوزاند. 

ـ آتشِ بددلی، توهین و تمسخرِ دیگران چنان درونِ انسان را فرا می گیرد و زبانه می کشد که هیچ راه نجاتی برایِ او نمی‌ماند.

« خدایا؛ ما را از غافل و کور و کر شدن و از بدبینی، عیبجویی، طعنه‌زدن و تمسخرِ دیگران حفظ کن و در اصلاحِ خود موفّق فرما. »