مؤمنِ « درجه‌دار » و مؤمنِ « شاخص » کدامند ؟



از منظر وحي، مؤمني كه با ياد خالق ، قلبش از شوق و خشيت به لرزه مي‌افتد و با تلاوت و تحليل نشانه‌هاي او ، باور و ايمانش فوران مي‌كند و خالق خود را‌ وكيل خويش مي‌داند و فقط به او توكل دارد و با اعمالش نماز را از خود به تجلي در مي‌آورد و از آنچه خداوند به او امانت داده انفاق مي كند ، چنين شخصي، مؤمن حقيقي است و درجات عاليه و آمرزش و رزق ويژه‌اي دارد :

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إيماناً وَ عَلى‏ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ (2)

الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ (3)

أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا « لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ » وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَريمٌ (انفال/4)

اما مؤمني كه (افکار، گفتار، رفتار، اخلاقِ) خود را در تمامِ امورِ (خانوادگی، مالی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، هنری، ...)، فقط با « رضايت خالقش » تنظیم مي‌كند، « خودش، درجه، ملاك، معیار و شاخص » است :

أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ ، كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ ؟ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصيرُ (162)

« هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّهِ » وَ اللَّهُ بَصيرٌ بِما يَعْمَلُونَ (آل­عمران/163)


برای این مطلب نظری ثبت نشده است و یا نظر شما هنوز مورد تایید مدیر سایت قرار نگرفته است