آدم‌هاي ماه پيشاني



انسان اگر بکوشد از « دنیا فانی » ، « وارسته » شود ، جاودانه در « بهشت » و در بالاترين درجه عنايت الهي و تجليگاه بيشترين صفات جمال الهي قرار میگیرد.

و در آنجا بهشتیان به « خورشيد و برق و منبع روشنايي خارج از خود » ، هيچ نيازي ندارند.

زیرا آن مردان و زنان مؤمن ، در دل‌أنگيزترين باغ‌ها و چشمه‌سارها و رودها ، خودشان مثل ماه ، درخشش دارند و « با نور خودشان » كه جلو و اطرافشان را روشن مي‌كند راه مي‌روند :

يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ يَسْعى‏ نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْديهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ بُشْراكُمُ الْيَوْمَ جَنَّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظيمُ (حدید/12)


برای این مطلب نظری ثبت نشده است و یا نظر شما هنوز مورد تایید مدیر سایت قرار نگرفته است