كميت يا كيفيت



از بيماريهاي رايج و خطرناك و مسري برای بشر ، بيماري « تكاثر و فزون‌طلبي و زياده‌خواهي » است :

اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ « تَكاثُرٌ » فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ ... (حدید/20)

أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ (1) حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ (تکاثر/2)

لذا اکثر مردم ،‌ « كميت و بيشتري » را در زمينه‌هاي مختلف ، « ملاك ارزش » مي‌پندارند.

در حالي كه از منظر وحي ، فقط « نیت و كيفيت و صالح بودن » هر كاري ارزش دارد و ملاك موفقيت انسان در آزمون الهی ، « زيبايي » كار اوست نه « زیادی » دانش و كار و اموال و اولاد :

لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً (هود/7)

فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صالِحاً (کهف/110)


آذرباد     1395/07/08 - 00:31
سلام.باتشکر ازمطالب مفید شما.گاهی پیش می آیدبرای یک کاری نیت خالص می کنیم سعی هم در جهت آن کار داریم اما نتیجه مطلوب حاصل نمی شود ؟

با سلام به شما و سلام به دقت شما. «نیّت» یافتن مثل اینست که : « زرده و سفیده تخم مرغ »، « با دخالت نطفه »، « منسجم و یک کاسه و یکپارچه » شوند و « جوجه » را پدید آورند. بنابراین اگر انسان به « نیّت » برسد قطعا به « نتیجه ی مطلوب » رسیده است. اما « دنیا » ، بسیار بسیار « محدود » است و امکان « تجسم » حقیقی و کامل تمام اعمال ما را ندارد ، لذا لطفا تا قیامت باید صبر کنید تا « عظمت » کارهای صادق و صالح و مخلصانه ی خود را ببینید. و الله مع الصابرین. پس همه موظفیم دائما یکدیگر را « تواصوا بالصبر » کنیم. اللهم اجعلنا مع الصالحین و الصابرین.