چشمه يا كوير؟



نقش مشترك تمام مخلوقات « وساطت » و سنت مهم آفرينش ، قانون « داد و ستد » است.

يعني هر مخلوقی ، باید « تواناییها و امکانات و داده­هاي خالق » خود را « به بهانة دیگران » ابراز و نمایان کند تا از فضل الهی بیشتری برخوردار شود.

تمام مخلوقات چنین هستند اما انسان تنها مخلوقی است که می­تواند با « تصدیق خالقیت و رازقیت خدا » ، مانند « چشمه‌اي جوشان » ، رحمتها و نعمتها و الطاف الهیش را به فوران در‌آورد و دیگران را هم در « شور و نشاط و فضائل » خود سهیم کند و با جُود و سخاوتش، « رحمت للعالمین » باشد و از نعمتهای روزافزون الهی برخوردار شود. ( أنعمتَ علیهم)

و یا از « مخلوقیت و لزوم وساطتِ خود » و « فانی بودن همه چیز » چنان غافل و در پيلة « نفسانیتِ » خود چنان محبوس و اسیر و « ظالم » باشد که اگر « مالك تمام خزائن الهي » هم شود مانند « كويري تشنه » همه چيز را فقط براي خودش بخواهد و از « انفاق و صدقات و خمس و زکات و هرگونه خیررسانی » بگريزد :

.... فَأَبَى الظَّالِمُونَ إِلاَّ كُفُوراً (99)

قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذاً لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفاقِ وَ كانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً (إسراء/100)


برای این مطلب نظری ثبت نشده است و یا نظر شما هنوز مورد تایید مدیر سایت قرار نگرفته است