آیا بعد از انتصاب الهی در غدیر،کفار از انحراف در دین و غصب خلافت و کشتن أئمه و...مأیوس شدند ؟



قرآن کریم در سوره مائده می­فرماید :

حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّيَةُ وَ النَّطيحَةُ وَ ما أَكَلَ السَّبُعُ إِلاَّ ما ذَكَّيْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِكُمْ فِسْقٌ

الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ دينِكُمْ

فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي‏ وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً

فَمَنِ اضْطُرَّ في‏ مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ (3)

 

بر شما حرام شد مردار و خون و گوشتِ ‏خوك و آنچه به نام غير خدا كشته شده باشد و (حيوان حلال گوشت) خفه شده و یا به چوب مُرده و یا از بلندى افتاده و یا به ضرب شاخ مُرده و آنچه درنده از آن خورده باشد مگر آنچه را (كه زنده دريافته و خود) سر ببريد و (همچنين) آنچه براى بُتان سربريده شده و آنچه با قُرعه تقسیم شده

اين (كارها) نافرمانى (خدا) است

 

امروز آنها كه كفر ورزیدند از دين شما نوميد شدند

پس از آنها مترسيد و از من بترسيد امروز دينتان را برايتان كامل و نعمتم را برایتان تمام کردم

و اسلام را برایتان (به عنوانِ) دین برگزيدم

و هر كه « ناچار » شود بى‏آنكه به گناه متمايل باشد (اگر از آنچه منع شده بخورد) بى ترديد خدا آمرزنده مهربان است.

 

به نظر شما کفار از چه چیزی « مأیوس » شدند ؟

 


آذرباد     1396/06/16 - 03:16
باسلام وعرض تبریک عید ولایت وامامت خدمت شما استاد بزگوار.اگر در این روز با انتصاب امیرالمونین علی علیه السلام دین کامل شده ونعمت امامت بعد ازپیامبر صلوات الله بر مسلمین عطا شده است یعنی ما مسلمانان همواره" باید" پیرو امام وپیشوایی باشیم ونمی توان بدون امانم وپیشوا" دین" خود را "حفظ" کنیم وشاخص این پیشوایی با وحی الهی در روز غدیر فقط وفقط حضرت علی علیه السلام می باشد وکفار از تحریف آیات قرآن و سنت پیامبر صلوات الله علیه که با"ولایت " وتمسک به حضرت علی علیه السلام حفظ خواهد شد ناامید شدند .

با سلام و تشکر از ابراز نظر زیبای شما. ظاهرا « دین » در زمان رسول أکرم صلی الله علیه و آله « کامل » بود اما « بدون امامت » ، « ناقص می شد » ، پس با « إعلام رسمی خلافت أمیرالمومنین صلوات الله علیه » و « گرفتن بیعت » از « تمام حجاج زن و مرد » (ظرف سه روز) ، دین به إکمال رسید و « تداوم » دین تضمین و از نقص در آینده ، بیمه شد. وقتی خداوند حکیم « خلیفة خود » را تعیین کرد، إبلیس مأیوس شد در غدیر هم وقتی خلافت رسما اعلام شد، کفار و منافقین هم از « نابودی دین » ناامید شدند اما با « إغفال و إنحرافِ مؤمنین » و « کشتن أئمه صلوات الله علیه »، خودشان را فریب داده و می دهند و رسوا کرده و می کنند و باعث آزمایش مؤمنین حقیقی شده و می شوند. غدیر کربلای عوام بود و کربلا غدیر خواص ! در غدیر با آنکه « بیعت گرفته شد » و همه با ولایت امام « عقد » بستند، اما اکثر خواص و عوام ، « عهد و عقد و بیعت » خود را شکستند و « مردود » شدند. اما در کربلا با آنکه « بیعت برداشته شد »، عزیزانی توانستند متعهد و وفادار بمانند و در امامت و ولایت ، « حل » شوند! لذا شیعیان موظفند هر روز با « دعای عهد » ، « عهد و عقد و بیعت » خود را « تجدید » و سبک زندگی را متناسب با تعالیم قرآن و سنت نبوی و سیره فاطمی و علوی « إصلاح » و « تنظیم » کنند تا لیاقت و توفیق همراهی در « کشتی نجات » آنان را بیابند و رستگار شوند. اللهم اجعلنا من المتمسکین بولایه أمیرالمومنین و الأئمه الطاهرین صلواتک علیهم أجمعین. التماس صلوات